Φέτος στο σχολείο μας ξεκινήσαμε ένα νέο περιβαλλοντικό πρόγραμμα με τον τίτλο «Οι δρόμοι του νερού – οι μνήμες της πέτρας». Από την πρώτη κιόλας συνάντηση καταλάβαμε ότι δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο μάθημα, αλλά για μια εξερεύνηση που θα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε πράγματα που βρίσκονται δίπλα μας και δεν τους δίνουμε σημασία.
Την πρώτη μέρα, οι εκπαιδευτικοί μας παρουσίασαν το θέμα και μάς μίλησαν για το πώς το νερό “ταξιδεύει” στον τόπο μας: από τις πηγές και τα ρυάκια μέχρι τα ποτάμια και τις παλιές κατασκευές που το καθοδηγούσαν. Ήταν εντυπωσιακό να συνειδητοποιήσουμε ότι γύρω μας υπάρχουν μονοπάτια και υποδομές που σχεδιάστηκαν πριν από πολλά χρόνια και που ακόμα αφηγούνται ιστορίες ανθρώπων που δούλεψαν, μετακινήθηκαν, επιβίωσαν.
Μετά, γνωρίσαμε το δεύτερο “πρωταγωνιστή” του προγράμματος: την πέτρα. Στην αρχή ακούστηκε απλό, αλλά γρήγορα καταλάβαμε ότι η πέτρα δεν είναι μόνο υλικό· είναι μνήμη. Στην παρουσίαση είδαμε φωτογραφίες από πέτρινα γεφύρια, μύλους, καλντερίμια και παλιά κτίσματα. Οι καθηγητές μάς εξήγησαν ότι μέσα από αυτά μπορούμε να καταλάβουμε πολλά για το παρελθόν ενός τόπου, τον τρόπο ζωής, ακόμη και τις ανάγκες των ανθρώπων της εποχής.
Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν ότι το πρόγραμμα θα στηριχτεί πολύ στην παρατήρηση, στη συνεργασία και στην προσωπική μας ματιά. Δεν θα κοιτάμε απλώς τοπία, αλλά θα προσπαθούμε να “διαβάζουμε” τι μας λένε. Ήδη ανυπομονώ για τις πρώτες εξορμήσεις και τις εργασίες πεδίου που θα κάνουμε, γιατί θα είναι σαν να γίνουμε μικροί ερευνητές.
Η αρχή του προγράμματος μάς γέμισε ενθουσιασμό. Νιώθω ότι ξεκινάμε ένα ταξίδι – ένα ταξίδι στις διαδρομές του νερού και στις μνήμες που κρύβει η πέτρα. Και είμαι σίγουρος ότι στο τέλος θα δούμε τη γειτονιά, το χωριό και τον τόπο μας με έναν εντελώς νέο τρόπο.
από τους Τ. Δ. και Φ. Μ.
