Ξεκινώντας από το μακρινό παρελθόν και ερχόμενοι στο σήμερα, παρατηρούμε στις χώρες του τρίτου κόσμου παιδιά, κυρίως ηλικίας 10-12 ετών αλλά και μεγαλύτερα ή μικρότερα, τα οποία εργάζονται καθημερινά υπό άθλιες συνθήκες, είτε επειδή ευελπιστούν πως έτσι θα αποκτήσουν μια καλύτερη ζωή είτε επειδή τα αναγκάζονται, εκμεταλλευόμενα ή απειλούμενα από πρόσωπα μεγαλύτερης ηλικίας από την δική τους , συγγενικά ή μη.
Η πλειοψηφία των παιδιών που απασχολούνται στα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα είναι από την επαρχία, τα περισσότερα εργάζονται από το πρωί έως το βράδυ, και όταν υπάρχει χρονοδιάγραμμα το οποίο απαιτεί επιπλέον παραγωγή, δουλεύουν πάνω από 20 ώρες για να πιάσουν το στόχο της κάθε εταιρείας. Συχνά κοιμούνται μέσα στα εργοστάσια στα οποία δουλεύουν και σε περίπτωση που παραπονεθούν ή παρουσιάσουν χαμηλότερη απόδοση, οι υπεύθυνοι της παραγωγής τα χτυπούν και τα κακομεταχειρίζονται. Παράλληλα είναι πολλά και τα εργοστάσια που δεν πληρούν τις προδιαγραφές λειτουργίας τους. Αρκετά είναι αυτά που δεν έχουν καν εξόδους κινδύνου. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν, πως τα άτυχα αυτά παιδιά που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να δουλέψουν για να καταφέρουν να επιβιώσουν όχι μόνο εκείνα, αλλά πολλές φορές και ολόκληρη η οικογένειά τους, στερούνται αρκετά από τα δικαιώματα τους. Η καθημερινότητα τους είναι απελπιστικά τραγική, λείβονται μέτρων ασφαλείας και ιατρικής περίθαλψης, στερούνται τη χαρά και την απόλαυση της παιδικής τους ηλικίας ενώ ταυτόχρονα παρεμποδίζεται η ομαλή σωματική τους ανάπτυξη. Επιπρόσθετα, δεν πρέπει να παραλείψουμε το γεγονός πως λόγω της πολύωρης καθημερινής εργασίας τους, δεν έχουν χρόνο να πάνε σχολείο, χάνοντας έτσι κάθε ευκαιρία να μορφωθούν, να διευρύνουν τους ορίζοντες τους και να αναπτύξουν το πνεύμα τους, ώστε να καταφέρουν να αποκτήσουν μια ευχάριστη και επιτυχημένη μελλοντική ζωή.
Συμπερασματικά, ακόμη και σήμερα, παρόλο που βρισκόμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι-οποιασδήποτε ηλικίας- την ίδια εξασφάλιση και προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους. Σε ολόκληρο τον κόσμο υπάρχουν άνθρωποι με περιορισμένες ή ακόμη και μηδαμινές ευκαιρίες και ελευθερίες, είτε επειδή τους «αφαιρέθηκαν» από άτομα που κατείχαν περισσότερη δύναμη, είτε επειδή δεν τις απέκτησαν ποτέ πραγματικά. Γιατί όμως αυτοί οι άνθρωποι, παρόλο που κατά πάσα πιθανότητα είναι «αθώοι» και δεν έχουν βλάψει ποτέ κανένα, να ζουν με αυτόν τον απάνθρωπο τρόπο; Γιατί να μην έχουμε όλοι οι κάτοικοι της Γης, την ίδια αντιμετώπιση; Δεν είμαστε όλοι ίσοι; Δεν είμαστε όλοι ΆΝΘΡΩΠΟΙ;
ΕΙΡΗΝΗ ΤΡΟΥΛΑΚΗ Γ2
