Κ.Π

Δ.Σ

Β.Π

Ένα ωραίο μέρος που μπορεί να πάει κάποιος είναι η Εθνική Λυρική Σκηνή. Η Εθνική Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ) είναι πολιτισμικός φορέας με αντικείμενο το λυρικό θέατρο. Ο οργανισμός ιδρύθηκε στις 5 Μαρτίου του 1939 με πρωτεργάτη τον Κωστή Μπαστιά, αρχικά ως παράρτημα του Εθνικού Θεάτρου, ενώ από το 2017 στεγάζεται μόνιμα στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Η ΕΛΣ παρουσιάζει σε ετήσια βάση έργα όπερας, μπαλέτου και μουσικού θεάτρου, αλλά και οπερέτες, συναυλίες συμφωνικού περιεχομένου, καθώς και ειδικές εκπαιδευτικές παραστάσεις για παιδιά και μαθητές.

Τρέχουσες Εκδηλώσεις

• Το ρεπερτόριο που ποτέ δεν ακούσαμε…

• Κάρμεν

• Αφιέρωμα στον Μιχάλη Αδάμη

• Pie in the Sky

• Η τρίτη εφηβεία

• ΣUΠΕR

• Τόσκα

• Οδός Φανταστικής

Αν κάποιος προτιμά τον κινηματογράφο, ωραία επιλογή είναι το θερινό cinema της Πετρούπολης.

Ιούνιος 2024

Ένα μουσείο, το οποίο προτείνουμε να επισκεφτείτε, είναι το Μουσείο Μετεωριτών. Είναι ανοιχτό Σαββατοκύριακα για το κοινό, αλλά και για σχολεία. Στους χώρους του Μουσείου ο επισκέπτης μπορεί να παρατηρήσει περισσότερους από 400 αυθεντικούς μετεωρίτες και πετρώματα, που έχουν δημιουργηθεί από πρόσκρουση μεγάλων αστεροειδών στον πλανήτη μας ή που έχουν κομητική προέλευση. Το Μουσείο βρίσκεται στον Άγ. Ελευθέριο, στα Πατήσια.

Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο είναι το «Ημερολόγιο μιας Ξενέρωτης» της Ρέιτσελ Ρενέ Ράσελ. Το βιβλίο μιλάει για ένα κορίτσι που αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα στη ζωή του, αλλά στο τέλος τα καταφέρνει. Μέχρι στιγμής έχουν κυκλοφορήσει 15 τεύχη. Απευθύνεται κυρίως σε κορίτσια ενώ το αντίστοιχο βιβλίο για τα αγόρια είναι το «Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα» του Τζεφ Κίνι.

Β.Π

Η Διεθνής Ημέρα της Οικογένειας καθιερώθηκε το 1993 με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και εορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου. Ο ετήσιος αυτός εορτασμός αντανακλά τη σπουδαιότητα που αποδίδει η διεθνής κοινότητα στην οικογένεια ως βασικό κύτταρο της κοινωνίας. Η ημέρα αυτή έχει σκοπό να ευαισθητοποιήσει την διεθνή κοινότητα και να αναδείξει κοινωνικά, δημογραφικά και οικονομικά θέματα που επηρεάζουν την οικογένεια. Επενδύοντας στην οικογένεια επενδύουμε στην κοινωνία. Ο θεσμός της οικογένειας όμως,  δεν είναι σημαντικός μόνο για την κοινωνία και την εξέλιξή της, αλλά και για τα ίδια τα μέλη της. Η μέρα αυτή αναδεικνύει τις αξίες που καλλιεργούνται όχι μόνο μέσα στη βιολογική οικογένεια, αλλά και σε εκείνη που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε, επιλέξαμε, ή βρήκαμε. Η οικογένεια για τον καθένα από εμάς είναι το δικό του, προσωπικό λιμάνι. Είναι το γνώριμο μέρος στο οποίο επιστρέφουμε, ο ξεχωριστός τόπος από τον οποίο προερχόμαστε. Είναι οι ρίζες μας που μας κάνουν δυνατούς, ο οργανισμός που είτε γεννηθήκαμε μέσα σε αυτόν, είτε τον δημιουργήσαμε στην πορεία. Είναι οι άνθρωποί μας που μας συντροφεύουν στο ταξίδι της ζωής. Το πιο σημαντικό σε μια οικογένεια είναι να είναι όλοι καλά μεταξύ τους, να συζητούν και να βοηθούν ο ένας τον άλλον.

Για κάποιους η μέρα αυτή μπορεί να φέρνει δυσάρεστες μνήμες αν έχουν χάσει την οικογένειά τους ή κάποιο μέλος τους ή ακόμα να είναι η αρχή μιας νέας ζωής για ανθρώπους που έχουν υιοθετηθεί κι έχουν λάβει απέραντη αγάπη απ” τους θετούς γονείς. Σε κάθε περίπτωση ο θεσμός της οικογένειας παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στις ζωές μας ως  βασικό κύτταρο της κοινωνίας μας.

Δ.Σ

           Στις 26 Φεβρουαρίου η ΣΤ’ τάξη του σχολείου μας επισκέφτηκε το Μουσείο των Φυσικών Επιστημών «PLANET PHYSICS» στην οδό Πειραιώς, στην περιοχή του Ταύρου. Ήταν μια προγραμματισμένη εκδρομή σε σχέση με το μάθημα των Φυσικών της τάξης μας.

     Φτάσαμε στο μουσείο κατά τις 9:15 το πρωί. Το κτήριο στεγάζεται στο συγκρότημα «Ελληνικός Κόσμος». Αρχικά, όταν μπήκαμε μέσα, καθίσαμε στην καφετέρια να φάμε, να πιούμε ή αν θέλαμε να πάρουμε σουβενίρ. Αφού φάγαμε χωριστήκαμε και το κάθε τμήμα ακολούθησε την ξεναγό του. Ακολουθώντας τον κανονισμό, αφήσαμε τις τσάντες μας και τα μπουφάν μας σε ένα μεταλλικό καλάθι για φύλαξη και κατευθυνθήκαμε προς το εσωτερικό. Ο χώρος ήταν ενιαίος αλλά χωρισμένος σε διαφορετικά τμήματα.

        Στο πρώτο έκθεμα είδαμε πώς δημιουργείται μια δίνη νερού, όταν ανακατέψαμε κυκλικά σε ένα δοχείο μπλε νερό. Παρατηρήσαμε ότι το νερό κατευθύνθηκε προς τις άκρες του δοχείου, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα κενό στη μέση του.

       Ύστερα πήγαμε προς το δεύτερο έκθεμα, το οποίο έδειχνε πώς φτιάχνεται ένας υδροστρόβιλος. Η ξεναγός μάς έδειξε πως να το κάνουμε και ο καθένας με τη σειρά του γυρνούσε μια πλαστική μανιβέλα, προσπαθώντας να δημιουργήσει έναν υδροστρόβιλο που έπρεπε να ακουμπήσει στον πάτο του πλαστικού δοχείου.

       Αμέσως μετά είδαμε το τρίτο έκθεμα, που έδειχνε πώς δημιουργείται ένα τσουνάμι. Μάθαμε πως ένα τσουνάμι προκύπτει μετά από έναν σεισμό που γίνεται υποθαλάσσια. Το ωστικό κύμα προκαλεί τεράστια κύματα που καταλήγουν στις παραθαλάσσιες περιοχές προκαλώντας τεράστιες ζημιές. Ένα μικρό τσουνάμι δημιουργήσαμε κι εμείς σε ένα αρκετά μεγάλο δοχείο. Έπρεπε να σηκώσουμε έναν μοχλό, ώστε να σπρώξει το νερό σε μια μικρή παραλία. Για να το καταφέρουμε έπρεπε να ανεβάσουμε τον μοχλό κανονικά και να του δώσουμε δύναμη στο κατέβασμα, ώστε να φτιάξουμε το μεγαλύτερο δυνατό κύμα.

Ακολούθησαν και άλλα πειράματα που μας εντυπωσίασαν.

        Παίξαμε νότες σε μια άρπα από λέιζερ, μπήκαμε στο δωμάτιο με τους καθρέφτες, όπου έπρεπε να ανακαλύψουμε την έξοδο, αλλά και στο δωμάτιο με τα λέιζερ, όπου έπρεπε να αποφύγουμε τις πράσινες ακτίνες. Ακόμη, πιασμένοι χέρι χέρι ανάψαμε ένα φωτόσπαθο, ως καλοί αγωγοί της ενέργειας, και αγγίξαμε μια διάφανη γυάλινη σφαίρα με πλάσμα, με τις ακτίνες του να φτάνουν στο χέρι μας.

        Στο τέλος ένας κύριος μας έδειξε διάφορες εφαρμογές των Φυσικών χρησιμοποιώντας μπαλόνια, φακούς λέιζερ, φωτιά, μικροσκόπιο για να δούμε τη σύσταση του λευκού χρώματος και επιβραδυντικό υγρό, βάζοντας φωτιά στο χέρι του χωρίς να καεί.

      Από την επίσκεψή μας στο Μουσείο Φυσικής όλοι μείναμε εντυπωσιασμένοι. Ανακαλύψαμε ότι πολλές από τις γνώσεις μας που μαθαίνουμε από τα βιβλία έχουν εφαρμογή σε πολλούς τομείς της καθημερινής ζωής. Μάθαμε πώς εξηγούνται πολλά φυσικά φαινόμενα, τι επίδραση έχουν στους ανθρώπους και λύθηκαν πολλές απορίες μας. Στην πραγματικότητα, ανοίχτηκε μπροστά μας ένας ολόκληρος κόσμος και αυτό μπορούσε κάποιος να το δει στα πρόσωπα των παιδιών.

    Η επίσκεψη αυτή θα μας μείνει πραγματικά αξέχαστη, γιατί μοιραστήκαμε πρωτόγνωρες εμπειρίες και εικόνες που θα συνιστούσα σε κάθε παιδί να γνωρίσει από κοντά.

Σ.Κ

Οι τρεις καλύτεροι καλοκαιρινοί προορισμοί

ΜΥΚΟΝΟΣ

Η Μύκονος είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς και κοσμοπολίτικους προορισμούς στην Ελλάδα. Η ζωντανή ατμόσφαιρα του νησιού θα σε γοητεύσει από την πρώτη στιγμή, όπως και οι μαγευτικές παραλίες του. Έχει πολλά αξιοθέατα και γραφικούς οικισμούς που προτείνω να εξερευνήσεις. Κάποιες από τις πιο διάσημες παραλίες είναι τα Φτέλια και η Ψαρού.

ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

Η Σαντορίνη φημίζεται για το εκπληκτικό της ηλιοβασίλεμα, που είναι από τα ομορφότερα στο Αιγαίο. Η ομορφιά του φυσικού τοπίου της Σαντορίνης κόβει πραγματικά την ανάσα, κάνοντάς την ιδανική για ρομαντικές διακοπές. Μια από τις πιο ιδιαίτερες παραλίες της Ελλάδας, η Κόκκινη Παραλία βρίσκεται στη Σαντορίνη.

ΚΕΡΚΥΡΑ

Η Κέρκυρα κερδίζει επάξια τον τίτλο της «κόμισσας του Ιονίου» με τα πολυάριθμα μνημεία της, τους γραφικούς οικισμούς με την ενετική αρχιτεκτονική, και τις θεσπέσιες τοπικές λιχουδιές! Η Κέρκυρα ξεχωρίζει και για τη μοναδική πυκνή βλάστησή της, που σπάνια συναντάται στα ελληνικά νησιά. Οπωσδήποτε πρέπει να κάνεις έναν περίπατο στην Παλιά Πόλη. Τα στενά πλακόστρωτα σοκάκια και τα εντυπωσιακά αρχοντικά θα σε μεταφέρουν σε άλλες, παραμυθένιες εποχές, όταν ιππότες και ευγενείς ζούσαν στο νησί!

Ν.Π

Τρεις Ιεράρχες ονομάζονται τρεις άγιοι και Θεολόγοι της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης, προστάτες των γραμμάτων και των μαθητών, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Βασίλειος ο μέγας και ο Γρηγόριος Ναζιανζηνός. Αναδείχθηκαν Πατέρες της Εκκλησίας και Άγιοι.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, γνωστός και ως Ιωάννης της Αντιόχειας, ήταν Έλληνας, Αντιοχέας ρήτορας, συγγραφέας, Πατέρας και ιεράρχης της Ορθοδόξου Εκκλησίας αναγνωρισμένος ως Άγιος. Γεννήθηκε στην Αντιόχεια της Συρίας μεταξύ 344 και 354. Ονομάστηκε Χρυσόστομος για τις ρητορικές του ικανότητες. Γονείς του ήταν ο ανώτερος αξιωματικός Σεκούνδος και η ευσεβής Ανθούσα. Πολύ νωρίς όμως έμεινε ορφανός από τον πατέρα του.

Ο Βασίλειος Ο Μέγας γεννήθηκε στη Νεοκαισάρεια του Πόντου γύρω στο 330 μ.Χ, αλλά μεγάλωσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Γονείς του ήταν η ενάρετη Εμμέλεια και ο ονομαστός ρήτορας Βασίλειος. Από την ευλογημένη αυτή οικογένεια αναδείκτηκαν άγιοι της Εκκλησίας μας γιαγιά, μητέρα και τέσσερα παιδιά. Οι πλούσιοι γονείς του φρόντισαν να πάρει μεγάλη μόρφωση. Σπούδασε στην Καισάρεια και κατόπιν στην Κωνσταντινούπολη, στην Αλεξάνδρεια και στην Αθήνα όπου συνδέθηκε με τον αδελφικό του φίλο Γρηγόριο, τον Ναζιανζηνό.

Ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε το 329 μ.Χ. στην Αριανζό, κοντά στη Ναζιανζό της Καππαδοκίας για αυτό και ονομάστηκε Ναζιανζηνός. Όπως και ο Άγιος Βασίλειος καταγόταν από παλιά και πλούσια οικογένεια του τόπου του. Οι ευσεβείς γονείς του, η Νόννα και ο επίσκοπος Γρηγόριος του έδωσαν χριστιανική ανατροφή. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στη Ναζιανζό και κατόπιν στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Εκεί γνωρίστηκε με τον Βασίλειο, που είχαν σχεδόν την ίδια ηλικία και συνδέθηκαν με αδελφική φιλία και εκτίμηση που έμεινε ζωντανή και δυνατή σε όλη τους τη ζωή.

Από τα τέλη του 4ου αιώνα υπάρχει και για τους τρεις μια κοινή γιορτή στις 30 Ιανουαρίου κάθε έτους.

Ν.Π

Παγοπώλης

Το επάγγελμα του παγοπώλη ήταν ευκαιριακό, λόγω του ότι πάγο χρησιμοποιούσαν μόνο το καλοκαίρι. Έβρισκαν ένα καρότσι και πάνω σε αυτό μετέφεραν τον πάγο και περνούσαν από γειτονιά σε γειτονιά. Εάν είχαν την οικονομική δυνατότητα, αγόραζαν μια μεγάλη παγωνιέρα και την έστηναν στην άκρη του δρόμου για τους καλοκαιρινούς μήνες και έκαναν τον παγοπώλη.

Τα πολύ παλιά χρόνια, τον χειμώνα συγκέντρωναν χιόνι ή νερό σε μεγάλες γούρνες στην κορυφή ενός βουνού. Τον έσπαγαν σε κασμάδες και τον συντηρούσαν σε τρύπες ή ανοίγματα μέσα στο βουνό. Στη συνέχεια τον σκέπαζαν με φύλλα οξιάς και φτέρες και το καλοκαίρι κατέβαζαν κάθε μέρα παγοκολόνες με τα ζώα τους και τον πουλούσαν.

Ήταν κουραστική δουλειά το καλοκαίρι καθώς ξυπνούσαν από πολύ νωρίς και έκαναν πολλά χιλιόμετρα για να κατεβάσουν από το βουνό τον πάγο. Για να προστατέψουν τα χέρια τους από την ψύξη, κάλυπταν το μέρος του καρπού με κομμένες σαμπρέλες ή φορούσαν χοντρά γάντια. Χρησιμοποιούσαν ένα εργαλείο όπου τους βοηθούσε να σπάνε τον πάγο. Από τη μία μεριά ήταν κοπίδι και από την άλλη γάντζος. Χάραζε με το κοπίδι την παγοκολόνα και ύστερα με το γάντζο χτυπούσε στο άνοιγμα που έκανα και ο πάγος σχιζόταν αμέσως. Μετά από καιρό ο πάγος κατασκευαζόταν σε ειδικά εργοστάσια.

Το επάγγελμα του παγοπώλη υπήρχε ως τη δεκαετία του 1970 κυρίως σε αστικά κέντρα. Ο παγοπώλης πουλούσε τον πάγο περιφερόμενος στις γειτονιές, γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ηλεκτρικά ψυγεία για τη συντήρηση των τροφίμων. Περιδιαβαίνοντας με το ειδικά διαμορφωμένο κάρο, την καρότσα ή το τρίκυκλό του γεμάτο παγοκολόνες που κατασκευάζονταν με ειδική διαδικασία σε ανάλογα εργαστήρια, τα παγοποιεία, τροφοδοτούσε όχι μόνο τα σπίτια αλλά και τα διάφορα μικρά μαγαζιά. Ο παγοπώλης φορούσε γάντια, για να μην παγώνουν τα χέρια του, μια ποδιά κάπως πλαστική για να μην παγώνει η κοιλιά του. Χειριζόταν έναν ειδικό γάντζο-κοπίδι με τον οποίο έπιανε τον πάγο, τον έκοβε και τον μετέφερε. Οι πάγοι τοποθετούνταν σε χτιστά ή ξύλινα ψυγεία εκείνης της εποχής (παγωνιέρες). Εκεί διατηρούσαν τα τρόφιμά τους οι οικογένειες και είχαν και δροσερό νερό το καλοκαίρι.

Με την ανάπτυξη της τεχνολογίας ο παγοπώλης εκτοπίστηκε και στη θέση του, όπως και του πάγου, διατίθενται πλέον τα ηλεκτρικά ψυγεία που μπορούν να καταψύξουν όλα τα τρόφιμα που θέλουμε.

Παγωτατζής

Ο παγωτατζής ήταν πλανόδιος πωλητής παγωτών  και υπήρχε ως τη δεκαετία του 1970. Πουλούσε παγωτό στεκόμενος σε πολυσύχναστα σημεία ή περιφερόμενος στις γειτονιές, καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν καταψύκτες στα περίπτερα, όπως σήμερα. Ήταν από τους «γραφικούς» πλανόδιους πωλητές. Για να ξεχωρίζει και να διακρίνεται στο πλήθος προκειμένου να έλκει πελατεία, φορούσε χαρακτηριστική άσπρη μπλούζα ή ποδιά, μαύρο ή μπλε παντελόνι και καπέλο πολλές φορές παρόμοιο με του μάγειρα. Το παγωτό που πουλούσε ήταν το πλέον γνωστό παγωτό-χωνί, ή αλλιώς χωνάκι. Χρησιμοποιούσε για τη δημιουργία, τη διατήρηση και τη μεταφορά του παγωτού τροχήλατη προθήκη με ψύξη, χειροκίνητη ή συνδυασμένη με τρίκυκλο ποδήλατο συνήθως με σκέπαστρο, λαϊκές ζωγραφιές και διάφορα σχέδια.  Ο παγωτατζής πάντα γνώριζε τα υλικά  και τις αναλογίες. Μέσα στον μεταλλικό του κάδο έβαζε το παγωτό, το οποίο έβγαινε σε διάφορες γεύσεις με επικρατέστερη το καϊμάκι. Το παγωτό περιείχε γάλα, σαλέπι, σιμιγδάλι, ζάχαρη αβγά κι εκείνη την εποχή βανίλια και άλλα πολλά υλικά. Ο Παγωτατζής σκέπαζε τον κάδο κι άρχιζε να τον περιστρέφει μέχρι να πήξει το παγωτό. Μετά το πάγωνε και ξεκινούσε με το καροτσάκι του να το πουλάει. Εμφανιζόταν προς το τέλος της άνοιξης, κατά το καλοκαίρι, ενώ από το φθινόπωρο και μετά ασκούσε άλλο επάγγελμα. Σήμερα, με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, ο παγωτατζής έχει σχεδόν εκλείψει και στη θέση του πλέον βρίσκονται οι καταψύκτες των περιπτέρων. Ωστόσο, σε κάποιες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα σε παιδικά πάρτι ή βαπτίσεις, συναντάμε τον παγωτατζή.

Ο Νερουλάς

Ο νερουλάς ή νεροκόπος ήταν πλανόδιος πωλητής νερού σε κάθε γειτονιά. Προμηθευόταν νερό από τον Υμηττό και κουβαλούσε με γαϊδούρι, μουλάρι ή κάρο. Έκανε πολλά κοπιαστικά δρομολόγια και αμειβόταν περίπου 1 δεκάρα τον τενεκέ. Το επάγγελμα αυτό εκτοπίστηκε ταχύτατα με την ίδρυση της ΟΥΛΕΝ το 1930.Ο πιο διάσημος νερουλάς της χώρας μας ήταν ο Σπύρος Λούης.

Ο Γανωτής

Οι γανωτζήδες ήταν συνήθως πλανόδιοι τεχνίτες που αναλάμβαναν τον γαλβανισμό και το στίλβωμα των χάλκινων οικιακών σκευών, όπως τα ταψιά, τα καζάνια, τα κουτάλια, τα πηρούνια κλπ. Το «γάνωμα» έπρεπε να γίνεται συχνά για λόγους υγείας, κυρίως στα σκεύη που χρησιμοποιούσαν στο μαγείρεμα, οπότε οι γανωτζήδες είχαν δουλειά όλο τον χρόνο. Τα παλιά μπακιρένια οικιακά σκεύη (ταψιά, καζάνια, κουτάλια, πιρούνια κλπ.), με τον καιρό οξειδώνονταν και έπρεπε να γανωθούν, να περαστεί δηλαδή η επιφάνειά τους με ειδικό μέταλλο (καλάι – κασσίτερος). Είχαν μαζί τους τα απαραίτητα εργαλεία και έκαναν τη δουλειά τους επί τόπου, ενώ παλιότερα η πληρωμή τους ήταν σε είδος (αυγά, καλαμπόκι, σιτάρι, λάδι). Αφού καθάριζαν καλά τα σκεύη, αλείφανε το εσωτερικό τους με σπίρτο και το τρίβανε με κουρασάνι (=τριμμένο κεραμίδι). Μετά κράταγαν το σκεύος με την τσιμπίδα πάνω από τη φωτιά και έριχναν μέσα το νησιαντήρι (=χλωριούχο αμμώνιο), για να στρώσει καλύτερα το καλάι πάνω στο χάλκωμα. Αφού το σκούπιζαν καλά, άπλωναν το λιωμένο καλάι σε όλη την επιφάνεια του σκεύους με ένα χοντρό βαμβακερό ύφασμα… Στο τέλος το σκούπιζαν με καθαρό βαμβάκι για να γυαλίσει.

Ο Καλαθοποιός

Σε περιοχές που αφθονούσαν οι λυγαριές, οι μυρτιές, οι σφάκες (πικροδάφνες) και τα καλάμια, ευδοκίμησε και το επάγγελμα του καλαθοποιού. Από τις μυρτιές και κυρίως από τις λυγαριές οι καλαθοποιοί αποσπούσαν μακριές βίτσες με το τσερτσέτο (ειδικό μαχαίρι) και έκαναν τους σκελετούς για να πλέξουν με τα σχισμένα καλάμια καλάθια, κοφίνια, πετροκόφινα, μπουγαδοκόφινα και άλλα ενώ μόνο με τις βίτσες έπλεκαν τουπιά για τυρί, κόφες για τη μεταφορά των σταφυλιών κ.ά Την άνοιξη και το φθινόπωρο οι καλαθάδες ή καλαθοποιοί, πήγαιναν στις όχθες των ποταμιών ή στα ρυάκια από πηγές, εκεί έκοβαν διάφορα ευλύγιστα κλαδιά και με τη βοήθεια του κοφτερού μαχαιριού έσχιζαν τις βέργες   στα δύο και τα καλάμια σε μακριές λωρίδες. Τη δουλειά αυτή την έκαναν οι άνδρες. Οι γυναίκες φτιάχνανε τον σκελετό και  πλέκανε τις σχισμένες λωρίδες. Σιγά σιγά εμφανιζόταν το αποτέλεσμα τις εργασίας τους. Οι καλαθοποιοί πουλούσαν τα καλάθια τους στα παζάρια είτε στο φυσικό τους χρώμα είτε βαμμένα λευκά, κόκκινα και πράσινα. Σήμερα υπάρχουν καλαθοποιοί σε ορισμένα μέρη της Ελλάδας, όπως στη Φλώρινα και σε κάποια χωριά της Μεσσηνίας.

Ο Γαλατάς

Το επάγγελμα του γαλατά άρχισε κυρίως από Αλβανούς και Σκοπιανούς στις αρχές του 19ου αι.  και εξαλείφθηκε εντελώς στα τέλη του 20ου αι.. Ο γαλατάς πουλούσε γάλατα και άλλα τυροκομικά προϊόντα από γειτονιά σε γειτονιά. Συνήθως άφηναν το γάλα έξω από την πόρτα χωρίς να ενοχλούν ή άλλοτε τους περίμεναν οι νοικοκυρές στην πόρτα με μικρά κατσαρολάκια. Όταν αυτό το επάγγελμα βρισκόταν στο ζενίθ του, το ασκούσαν κυρίως άνθρωποι με καταγωγή από μέρη που παράγουν γάλα, ώστε να έχουν σίγουρη παραγωγή για όλη τη χρονιά. Στα μέσα του 20ου αι. δημιουργήθηκαν τα πρώτα μπουκάλια και ύστερα από λίγα χρόνια τα πρώτα supermarket. Έτσι, το επάγγελμα του γαλατά έφτασε στο ναδίρ του.

Η ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ

Κ.Τ

]]> https://schoolpress.sch.gr/to2tokalo/archives/186/feed 0