ΑΠΟ ΤΟ ΜΠΑΟΥΛΟ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ
Οι σελίδες του βιβλίου της Γλώσσας και ειδικότερα η ενότητα «Μες στο Μουσείο¨ απ’ το βιβλίο της Γλώσσας Β΄δημοτικού έγιναν έμπνευση για τις δασκάλες του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κοζάνης για να δημιουργηθεί ένα υπέροχο λαογραφικό μουσείο με διάφορα σπάνια αντικείμενα προηγούμενων δεκαετιών.
Δάσκαλοι, μαθητές, γονείς και παππούδες συνεργάστηκαν αρμονικά με πολύ μεράκι ώστε να παραχθεί ένα πολύ ξεχωριστό αποτέλεσμα.
Οι μαθητές αγκάλιασαν πολύ την προσπάθεια και «Από το μπαούλο του παππού και της γιαγιάς» έφεραν αντικείμενα της ελληνικής υπαίθρου, εργαλεία, στολές, σκεύη, εργόχειρα ιστορικά κειμήλια. Κατόπιν με χαρά και καμάρι τοποθετήθηκαν στα ράφια και στα θρανία και κόσμησαν την αίθουσα της Β΄τάξης.
Τα παιδιά σταδιακά κατάλαβαν τι σημαίνει παράδοση και απέκτησαν ενεργό ρόλο οργανώνοντας ομάδες καταγράφοντας και ζωγραφίζοντας αντικείμενα, αφίσες, γράφοντας λεζάντες. Έγιναν μικροί λαογράφοι.
Γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, δάσκαλοι, μαθητές του σχολείου μας και μαθητές με τους δασκάλους τους από όμορο σχολείο επισκέφθηκαν τον χώρο, ξεναγήθηκαν, θαύμασαν και παρατήρησαν με προσοχή τα εκθέματα.
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες φιλοξενήθηκαν και κεράστηκαν όπως τα παλιά χρόνια γλυκό κουταλιού, σοκολατάκια μαργαρίτες, λικέρ και μπισκοτολούκουμα(που κοσμούσαν πάντα την πορσελάνινη φουντανιέρα διακοσμημένα περίτεχνα στην πιατέλα που έβγαινε από τη κρυσταλλιέρα μόνο σε επίσημες γιορτές και εκδηλώσεις) με τον παραδοσιακό τρόπο από τις εγγονές τους που ήταν ντυμένες Λαζαρίνες. Τα παιδιά αναβίωσαν το έθιμο της Λαζαρίνας τραγουδώντας τα κάλαντα του Λαζάρου κρατώντας καλαθάκια γεμάτα λουλούδια και κόκκινα αυγά. Βλέποντας και ακούγοντας όλα αυτά οι παππούδες συγκινήθηκαν και θυμήθηκαν τα δικά τους παιδικά χρόνια. Μας μίλησαν γι΄αυτό το έθιμο, θυμήθηκαν τα μαθητικά τους χρόνια, τα παιχνίδια που έπαιζαν εκείνη την εποχή και αντάλλαξαν ιδέες και εμπειρίες.
Πολλά βέβαια από τα αντικείμενα δεν έχουν πλέον χρηστική αξία αλλά φέρνουν στον νου των μεγαλύτερων ανθρώπων αναμνήσεις και στους νεότερους δείχνουν τις δυσκολίες που είχε η καθημερινότητα των ανθρώπων εκείνης της εποχής.
Εξάλλου η συναισθηματική αξία είναι αυτή που έχει αξία και μάλιστα είναι πάντα ανεκτίμητη!
Ήταν μια προσπάθεια που συνδύασε την παράδοση και τον πολιτισμό μεταφέροντάς μας σε ένα ταξίδι μιας άλλης εποχής.
Ευχαριστούμε πολύ τη διευθύντρια του σχολείου μας κ. Κατερίνα Κολονέλλου που αγκάλιασε την όλη ιδέα μας και μας βοήθησε να την πραγματοποιήσουμε καθώς και όλους όσους στήριξαν αυτή την προσπάθεια.
