Η καριέρα του περιελάμβανε τρεις ξεχωριστές περιόδους. Η πρώτη ήταν η ιαπωνική χειραγώγηση με μπάλα, η οποία εμπνεύστηκε από τον ζογκλέρ Takaschima τον οποίο είχε δει στη Ρωσία όταν ήταν νέος. Στη δεύτερη περίοδο φορούσε μεταξωτή στολή και δούλευε με λαστιχένιες μπάλες. Τελικά, με την αυξανόμενη δημοτικότητα του ποδοσφαίρου, άλλαξε ξανά πράξη και άρχισε να κάνει ταχυδακτυλουργίες με δερμάτινες μπάλες ποδοσφαίρου. Ήξερε πώς να αλλάζει το στυλ του για να συμβαδίζει με τη μόδα της εποχής και πώς να κάνει τους δημοσιογράφους να ασχολούνται με αυτόν.

Εκτός από τη δουλειά του με μεγάλες μπάλες, έκανε ζογκλερικά χρησιμοποιώντας έως και δέκα μικρές μπάλες, που γενικά θεωρείται το ρεκόρ. Εκτός από μπάλες, έκανε νούμερα με πιάτα και ξυλάκια και όλα αυτά συνδυάζονταν με ισορροπίες και ακροβατικά. Πέθανε στο απόγειο της καριέρας του το 1931, σε ηλικία τριάντα τεσσάρων ετών, στο σπίτι του στο Μπέργκαμο της Ιταλίας. Αρκετές χιλιάδες πενθούντες παρευρέθηκαν στην κηδεία.

Όλα αυτά τα στοιχεία ήταν παρόντα στην παράσταση που παρακολουθήσαμε που χαρακτηριζόταν από το χιούμορ και την άμεση επικοινωνία με το κοινό. Μετά το τέλος της παράστασης οι πρωταγωνιστές συζήτησαν μαζί μας και απάντησαν στις ερωτήσεις των παιδιών. Μοιράστηκαν έτσι μαζί μας τις εμπειρίες τους από 10 χρόνια καλλιτεχνικής δημιουργίας στα οποία ήταν αφιερωμένη και η μικρή έκθεση φωτογραφίας που υπήρχε στην τέντα τους. Τους ευχαριστούμε…

1. Να μάθουμε ζογκλερικά (μπάλες, κορίνες, κρίκους, diablo, flower sticks κλπ).
2. Να περπατήσουμε σε ξυλοπόδαρα.
3. Να κατασκευάσουμε δικά μας εργαλεία-παιχνίδια.
4. Να μάθουμε για την ιστορία του τσίρκου και τις σύγχρονες μορφές του.
5. Να δημιουργήσουμε στα πλαίσια των δυνατοτήτων μας τη δική μας μικρή παράσταση – επίδειξη.

Επιπλέον, φέτος αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε ένα ηλεκτρονικό περιοδικό για την παρουσίαση των δραστηριοτήτων μας αλλά και γενικότερων θεμάτων που αφορούν το Τσίρκο. Ιδού λοιπόν το πρώτο τεύχος του περιοδικού μας.

Pierre-Auguste-Renoir, “Acrobats at the Cirque Fernando (Francisca and Angelina)

Fernand Pelez, “Grimaces et Misère: Les Saltimbanques,” 1888. 

Edgar Degas, “Miss La La at the Cirque Fernando,” 1879. 

Henri de Toulouse-Lautrec, “At the Circus: Work in the Ring,” 1889. Lithograph (1990) 

Henri Matisse, “Cirque,” 1947. 

Το τσίρκο είναι ένας θίασος καλλιτεχνών που διοργανώνουν διάφορες ψυχαγωγικές παραστάσεις που μπορεί να περιλαμβάνουν κλόουν , ακροβάτες , εκπαιδευμένα ζώα, τραμπολίνα , μουσικούς , χορευτές , σχοινοβάτες , ζογκλέρ , μάγους , μονοκυκλιστές καθώς και άλλους τύπους καλλιτεχνών. Ως πατέρας του σύγχρονου τσίρκου θεωρείται ο Philip Astley . Το 1768, ο Astley, ένας ικανός ιππέας, άρχισε να εκτελεί επιδείξεις ιππασίας σε ένα ανοιχτό πεδίο που ονομάζεται Ha’Penny Hatch στη νότια πλευρά του ποταμού Τάμεση , στην Αγγλία. Το 1770, προσέλαβε ακροβάτες, σχοινοβάτες, ζογκλέρ και έναν κλόουν για να συμπληρώνουν τις παύσεις μεταξύ των ιππικών επιδείξεων και έτσι δημιουργήθηκε το σχήμα που αργότερα ονομάστηκε «τσίρκο». Το παράδειγμα του Astley ακολουθήθηκε και από άλλους θιάσους και άρχισε η παγκόσμια διάδοση του Τσίρκου.

Με την πάροδο των χρόνων οι τύποι των παραστάσεων εμπλουτίστηκαν με νέου τύπου καλλιτέχνες και νούμερα. Παράλληλα με το περιεχόμενο των παραστάσεων αναπτύχθηκαν  και οι τύποι χώρων που εμφανίζονταν  τα τσίρκο. Τα παλαιότερα τσίρκα χρησιμοποιούσαν υπαίθριες κατασκευές με περιορισμένα καλυμμένα καθίσματα. Από τα τέλη του 18ου έως τα τέλη του 19ου αιώνα, χτίστηκαν κατά παραγγελία κτίρια τσίρκου (συχνά ξύλινα) με διάφορους τύπους καθισμάτων, έναν κεντρικό δακτύλιο και μερικές φορές μια σκηνή. Οι παραδοσιακές μεγάλες τέντες εισήχθησαν στα μέσα του 19ου αιώνα, καθώς τα τσίρκο περιοδείας αντικατέστησαν τους στατικούς χώρους. Αυτές οι σκηνές έγιναν τελικά ο πιο κοινός χώρος. Τα σύγχρονα τσίρκα παρουσιάζονται σε διάφορους χώρους, όπως σκηνές, θέατρα και καζίνο.

Το λεγόμενο σύγχρονο τσίρκο εμφανίστηκε τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν μια σειρά από ομάδες άρχισαν να πειραματίζονται με νέα σχήματα και αισθητική, αποφεύγοντας συνήθως τη χρήση ζώων για να επικεντρωθούν αποκλειστικά στην ανθρώπινη τέχνη. Τα σύγχρονα τσίρκα έχουν την τάση να ευνοούν μια θεατρική προσέγγιση, συνδυάζοντας χαρακτήρες τσίρκο με αυθεντική μουσική σε μια ευρεία ποικιλία στυλ για να μεταφέρουν σύνθετα θέματα ή ιστορίες. Το σύγχρονο τσίρκο συνεχίζει να αναπτύσσει νέες παραλλαγές, ενώ απορροφά νέες δεξιότητες, τεχνικές και στυλιστικές επιρροές από άλλες παραστατικές τέχνες.