Ο παππούς Βαγγέλης Ζήσης μας διηγήθηκε για τη ζωή του στο σχολείο το έτος 1947.
Το σχολείο τότε ήταν ολοήμερο, επειδή υπήρχε μεγάλη φτώχεια έδιναν στους μαθητές συσσίτιο (πρωινό και μεσημεριανό). Τότε υπήρχαν πολλές ψείρες, γι’ αυτό οι μαθητές έπρεπε να έχουν κουρεμένα τα μαλλιά τους πολύ κοντά. Εάν κάποιος δεν υπάκουε και δεν κουρευόταν, τότε ο δάσκαλος για να τον υποχρεώσει του έκανε με το ψαλίδι έναν σταυρό στο κεφάλι.
Μια φορά την εβδομάδα ένας μαθητής έπλενε το ποδήλατο του δασκάλου. Οι αίθουσες είχαν σόμπες με ξύλα και για φωτισμό είχαν λάμπες λουξ.
Όταν τελείωνε το σχολείο μας απαγόρευε ο διευθυντής να φέρνουμε βόλτες στο χωριό, έπρεπε να είμαστε στο σπίτι ή στην αυλή. Τις Κυριακές όλοι οι μαθητές πηγαίναμε στην εκκλησία.
Επιμέλεια κειμένου από τον Ανδρέα Δημόπουλο, μαθητή του Α1 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων
