Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο διήγημά του «Το μοιρολόγι της φώκιας» αναφέρεται στον χαμό μιας μικρής κοπέλας και το θρήνο μιας φώκιας. Η γριά Λούκαινα, μας διηγείται ο Παπαδιαμάντης, κατηφορίζει μοιρολογώντας ένα μονοπάτι. Είναι φορτωμένη με ρούχα που πρόκειται να πλύνει στη θάλασσα. Είναι μια γυναίκα που πραγματικά είναι λυγισμένη, όχι τόσο από το βάρος των ρούχων όσο από το βάρος της ζωής. Η μοίρα την έχει βασανίσει, έχει χάσει τα πέντε από τα παιδιά της και τον άντρα της ενώ έχει δύο αγόρια στην ξενιτειά. Μόνο μια κόρη της έχει απομείνει που όμως και αυτή της δημιουργεί αρκετές υποχρεώσεις. Αρχίζει να πλένει τα ρούχα της ενώ ένας βοσκός ακούγεται να τραγουδά εκεί κοντά. Μέσα στο λιμάνι φαίνεται μια γολέτα να κάνει βόλτες ενώ μια φώκια λικνίζεται στο νερό, παρασυρμένη από την ομορφιά του τραγουδιού του βοσκού.
Εν τω μεταξύ η Ακριβούλα, η εγγόνα της γριάς Λούκαινας, περιπλανιέται στον άγριο τόπο ψάχνοντας για τη γιαγιά της. Σε μια στιγμή και καθώς το σκοτάδι απλώνεται πνιχτό γύρω της, γλιστράει και πέφτει στη θάλασσα. Κανείς δεν άκουσε την κραυγή του άμοιρου παιδιού, αφού το τραγούδι του βοσκού κάλυπτε τα πάντα. Αν και ακούστηκε ένας θόρυβος, δεν έδωσαν σημασία.
Η γριά Λούκαινα τελειώνοντας το πλύσιμο των ρούχων της πήρε τον δρόμο της επιστροφής στο σπίτι. Η γολέτα συνέχιζε τις βόλτες της στο λιμάνι και ο βοσκός το τραγούδι του. Μόνο η φώκια που αντιλήφθηκε το κακό έμεινε να μοιρολογήσει το μικρό κορίτσι. Το μοιρολόγι της αυτό ένας γέρος ψαράς του νησιού, που ήξερε την γλώσσα της φώκιας, το έκανε τραγούδι.
Επιμέλεια κειμένου: Ντόβα Ευαγγελία και Μπούζου Στεργιανή, μαθήτριες του Α2 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων.
Η ζωγραφιά είναι της Ζαχάρη Κατερίνας, μαθήτριας του Γ2 του Γυμνασίου Περάματος Ιωαννίνων.
