Υλικά:

250 γραμμ. ανάλατο βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

½ κούπα φυτικό λάδι (ηλιέλαιο ή αραβοσιτέλαιο)

1 κούπα ζάχαρη άχνη

½ κούπα κορν φλάουρ ή νισεστέ

2 βανιλλέτες

3-4 κούπες αλεύρι για όλες τις χρήσεις ή μαλακό αλεύρι

1 κουταλιά της σούπας baking powder

1 κούπα χοντροκομμένα καβουρντισμένα αμύγδαλα, όχι ασπρισμένα (τα καβουρντίζουμε με τη φλούδα σε αντικολλητικό τηγανάκι, χωρίς λάδι, και τα γυρίζουμε με σπάτουλα συνέχεια, για να μην καούν)

Εκτέλεση:

• Προθερμάνετε τον φούρνο σας στους 180°C (στις αντιστάσεις, αλλιώς στον αέρα στους 170° βαθμούς γιατί είναι πιο δυνατός).
• Χτυπήστε με το μίξερ στη δυνατή ταχύτητα το βούτυρο με το φυτικό λάδι μέχρι να γίνει ένα κρεμώδες και αφράτο μείγμα. Το βούτυρο να το έχετε βγάλει από το ψυγείο ώρες πριν, για να είναι αρκετά μαλακό. Προσέχετε τα δάκτυλά σας κατά το χτύπημα: κρατάτε πάντα την μπασίνα (λεκάνη) αρκετά κάτω από το στόμιο.
• Προσθέστε τη ζάχαρη άχνη στο μείγμα και συνεχίστε το χτύπημα.
• Προσθέστε το κορν φλάουρ και τις βανίλιες.
• Κοσκινίστε το αλεύρι με το baking powder σε άλλη λεκανίτσα. Αρχίστε να ρίχνετε στο μείγμα το αλεύρι σιγά σιγά, μέχρι να έχετε μιαν αφράτη ζύμη. Μην παραζυμώσετε για να γίνουν οι κουραμπιέδες σας τριφτοί, ίσα ίσα να ενσωματωθούν τα υλικά.
• Πασπαλίζετε με μπόλικη ζάχαρη άχνη την πιατέλα που θα τους σερβίρετε και μετά «χιονίζετε» τους κουραμπιέδες από πάνω πάλι με πολλή άχνη.
• Η ίδια συνταγή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για βουτήματα: βουτήξτε τη μιαν άκρη του κουραμπιέ σε κουβερτούρα και κυλίστε την αμέσως σε ψιλοτριμμένο φυστίκι Αιγίνης (χρειάζεται πολύ λίγα ψημένα ανάλατα φυστίκια).
• Σημ.: Στη Μ. Ασία-Τουρκία, κουραμπιές αποκαλείται κάθε είδους μπισκότο.

Καλή επιτυχία!

]]> https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/132/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/96 https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/96#comments Fri, 20 Dec 2024 09:00:03 +0000 ΜΠΑΚΟΚΟΙΛΙΑ ΜΙΧΑΕΛΑ http://schoolpress.sch.gr/upekto/?p=96 ....]]> ΖΩΓΡΑΦΟΥ μια πόλη γεμάτη ιστορία

Οι σημερινές περιοχές: Άνω Ιλίσια, Γουδή και Ζωγράφου ονομάζονταν παλιά Κουπόνια. Η ονομασία της περιοχής με το τοπωνύμιο Κουπόνια ή Καπόνια πρέπει να έγινε με τη μοιρασιά των κτημάτων του Υμηττού (ανατολικά και δυτικά , από τους Τούρκους το έτος 1793), όπου κάθε Οθωμανός έπαιρνε από 6 λαχίδια (κουπόνια αλλιώς).

Η αρχική ονομασία που ήταν Καμπούνια, την έδωσαν στην περιοχή οι ναυτικοί από τα νησιά του Αργοσαρωνικού, επειδή η μορφολογία του εδάφους τους θύμιζε τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, όταν το καμπούνι (το πρόστεγο) του πλοίου τους ανεβοκατέβαινε στα κύματα.

Ο Δήμος Ζωγράφου είναι σήμερα μια πόλη περίπου 150.000 κατοίκων. Στις αρχές όμως του 1900 δεν ήταν παρά μια μικρή κοινότητα. Την ευκαιρία για την κατοίκηση και τη δημιουργία του πρώτου οικισμού έδωσε ο Ιωάννης Ζωγράφος, όπου το κτήμα, που είχε αγοράσει το 1902, το μοίρασε σε μικρά οικόπεδα και μετά τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, άρχισε να τα πουλάει. Έτσι σχηματίστηκε ένας οικισμός που αποσπάστηκε από το Δήμο της Αθήνας και αποτέλεσε (το 1929) την κοινότητα Ζωγράφου (περίπου 100 σπίτια). Ο Ιωάννης Ζωγράφος κράτησε μόνο ένα τμήμα στο σημείο συνάντησης των σημερινών λεωφόρων Αλ. Παπάγου και Γ. Ζωγράφου. Ο Ιωάννης Ζωγράφος ήταν καθηγητής Πανεπιστημίου, οικονομολόγος και πολιτικός και γεννήθηκε στα Καλάβρυτα το 1844. Απέκτησε πέντε γιους: τον Κωνσταντίνο, τον Γεώργιο, τον Νικόλαο (τον αποκαλούμενο “Νικ δε Γκρήκ”), τον Σπυρίδωνα και τον Σωτήρη και τρεις κόρες: την Παυλίνα, τη Ζηνοβία και τη Μαρία. Ένας από τους γιους του, ο Σωτήρης Ζωγράφος, έγινε αργότερα (1947) ο πρώτος Δήμαρχος Ζωγράφου.

Εκτός των Ζωγραφαίων υπήρχαν κι άλλοι μεγάλοι κτηματίες της περιοχής (όπως Πετράκηδες , Σταματοπουλαίοι , Αργυροπουλαίοι κ.ά), που είχαν αγοράσει ένα από τα καλύτερα κομμάτια της Αθήνας, με ωραίο κλίμα και πολύ κοντά στην Αθήνα.

Το 1930 ο αείμνηστος Ελευθέριος Βενιζέλος θεμελιώνει το 1ο Δημοτικό σχολείο (το Ζωγράφειο), στην ίδια θέση που βρίσκονται σήμερα τα Δημοτικά σχολεία απέναντι από τον Ναό του Αγ. Θεράποντα. Μια από τις αίθουσες του σχολείου ήταν και τα γραφεία της νεοσύστατης κοινότητας Ζωγράφου.

Σιγά σιγά η κοινότητα Ζωγράφου μεγαλώνει και στα όρια της κοινότητας , εκτός από τις περιοχές Ζωγράφου και Γουδή, συμπεριλαμβάνονται τα Κουπόνια και η περιοχή του φυτωρίου του Υπουργείου Γεωργίας τα σημερινά “Άνω Ιλίσια”. Πολλές ωραιότατες βίλες που σώζονται ακόμα και σήμερα αρχίζουν να κτίζονται. Η βίλα του Κώστα Ζωγράφου, σήμερα παιδικός σταθμός, η βίλα Βοναπάρτη που στεγάζει το Συμβουλευτικό Κέντρο Οικογενειών του Δήμου, η βίλα Βουτυρά, σήμερα Πνευματικό Κέντρο. Επίσης η οικία Γεωργίου Γουναρόπουλου, σήμερα Μουσείο και Πινακοθήκη.

Την ίδια εποχή ιδρύθηκε ο πρώτος ποδοσφαιρικός σύλλογος, με την επωνυμία “Ένωση Ζωγράφου”. Το γήπεδό του, βρισκόταν μεταξύ των σημερινών οδών Ξηρογιάννη, Αλ. Παπάγου, Γ. Παπανδρέου και Δαβάκη Πίνδου. Στα Κουπόνια εγκαταστάθηκε και το πρώτο αστυνομικό τμήμα. Άρχισε να λειτουργεί ο πρώτος υπαίθριος κινηματογράφος “ΠΑΥΣΙΛΥΠΟΝ”, στη θέση της σημερινής πλατείας Δ. Αλεξανδρή (Γαρδένια).

Κατά το έτος 1948 η κοινότητα Ζωγράφου έγινε Δήμος .

                                                                                                                                                                               Επιμέλεια: Κυπραίου Κυριακή

Ο Τιτανικός, ένα από τα μεγαλύτερα και γνωστότερα ναυάγια της σύγχρονης ιστορίας, βυθίστηκε στις 15 Απριλίου 1912. Στο πλοίο αυτό επέβαιναν 2.224 άνθρωποι. Τη μοιραία νύχτα του παρθενικού του ταξιδιού, αφότου χτύπησε σε ένα παγόβουνο, βρήκαν τραγικό θάνατο πάνω από 1.500 άνθρωποι μέσα στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού. Κάποιοι από τους λίγους επιζώντες σώθηκαν λόγω της επιβίβασης τους σε σωσίβιες λέμβους και κάποιοι ακόμα λιγότεροι σώθηκαν αφότου πήδηξαν στο νερό και τους βρήκαν εγκαίρως .

Μερικοί από αυτούς έχουν πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες και για αυτό σας τους παρουσιάζουμε.

Η Marjorie Dutton, ήταν μόνο 8 ετών όταν επέβαινε στο Τιτανικό μαζί με τους γονείς της. Το 1955 δήλωσε πως η ζωή της δεν ανέκαμψε ποτέ μετά το ταξίδι. Τα ακριβή της λόγια ήταν :

«Έκτοτε είμαι »ευλογημένη» με κακή τύχη και συχνά αναρωτιέμαι αν θα με αφήσει ποτέ ήσυχη, αλλά φαίνεται ότι αυτή είναι η μοίρα μου» .

Ο Τζακ Θάιερ, ήταν 17 ετών και ήταν ένας από τους 40 ανθρώπους που πήδηξαν από το πλοίο στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού και επέζησε. Στις 10 Απριλίου 1912, επιβιβάστηκε με την οικογένειά και την υπηρέτρια του στον Τιτανικό, για να επιστρέψουν στη Νέα Υόρκη. Μόλις το πλοίο προσέκρουσε, εκείνος ντύθηκε άρον-άρον κι ανέβηκε στο κατάστρωμα για να δει τι συμβαίνει. Μόλις αντίκρισε τα κομμάτια πάγου πάνω στο πλοίο, έτρεξε και ξύπνησε τους γονείς του, οι οποίοι φόρεσαν σωσίβια κι ανέβηκαν στο κατάστρωμα. Στη προσπάθειά του να σωθεί, χωρίστηκε από την οικογένειά του. Εκεί συναντήθηκε και με έναν άλλον επιβάτη, τον Μίλτον, και μαζί προσπάθησαν να επιβιβαστούν σε λέμβο. Δυστυχώς δεν  τα κατάφεραν, γιατί στις λέμβους δεν επέτρεπαν την επιβίβαση σε άντρες. Το πλοίο είχε ήδη ξεκινήσει να βυθίζεται κι ο Τζακ πρότεινε να πηδήξουν στην θάλασσα. Ο Μίλτον, δυστυχώς, δεν κατάφερε να σωθεί. Ο Τζακ δεν είχε δυνάμεις να κολυμπήσει κι άφησε να τον παρασύρουν τα ρεύματα. Με μερικούς ακόμη άντρες, επέπλεαν πάνω σε λέμβους για ώρες, ακούγοντας τις κραυγές και τα κλάματα των ναυαγών. Λίγο πριν πεθάνει από το κρύο, διασώθηκε από μια σωσίβια λέμβο. Ο Τζακ συνέχισε τη ζωή του, σπούδασε και υπηρέτησε ως αξιωματικός πυροβολικού στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παντρεύτηκε κι απέκτησε έξι παιδιά, όμως ο ένας του γιος πέθανε λίγο μετά τη γέννησή του. Ο Τζακ έγραψε ένα βιβλίο στο οποίο εξιστορούσε την εφιαλτική νύχτα που βούλιαξε ο Τιτανικός. Μάλιστα, ήταν από τους πρώτους που υποστήριξαν ότι είδαν το πλοίο να σπάει στα δύο προτού βυθιστεί, κάτι που επιβεβαιώθηκε χρόνια αργότερα, όταν ανακαλύφθηκε το ναυάγιο. Όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, οι δύο γιοι του Τζακ υπηρέτησαν στον στρατό. Ο γιος του, Έντουαρντ, ήταν πιλότος και συμμετείχε στις επιχειρήσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό. Το 1943 το αεροσκάφος του καταρρίφθηκε στον Ειρηνικό και το πτώμα του δε βρέθηκε ποτέ. Ο Τζακ βυθίστηκε στην κατάθλιψη και, σαν να μην έφθανε αυτό, τον επόμενο χρόνο έχασε τη μητέρα του. Στις 20 Σεπτεμβρίου του 1945 ο Τζακ αυτοκτόνησε. Τον βρήκαν νεκρό στο αυτοκίνητό του, καθώς είχε κόψει τον λαιμό και τις φλέβες του. Έτσι, η ιστορία του συμπεριλήφθηκε στις υπόλοιπες τραγικές ιστορίες των διασωθέντων του Τιτανικού.

Ανάμεσα στους επιζώντες του Τιτανικού, είχαν τη τύχη να βρίσκονται και τα αδέρφια Ναβρατίλ. Ο Μισέλ 4 ετών και ο αδερφός του Εντμόν 2 ετών είχαν επιβιβαστεί στο πλοίο με τον πατέρα τους, ο οποίος δεν επέζησε. Αυτά τα δύο παιδιά επιβιβάστηκαν με την βοήθεια του πατέρα τους σε μία σωσίβια λέμβο και  έφτασαν στη Νέα Υόρκη.  Μετά από λίγο καιρό αντάμωσαν ξανά με τη μητέρα τους. Παρόλο όμως που ξαναβρέθηκαν με την μητέρα τους, έχουν μείνει γνωστά στις μνήμες των ανθρώπων ως «τα ορφανά του Τιτανικού».

Μιχαήλου Κ. – Ξεργιά Π. – Χρονοπούλου Κ.

]]> https://schoolpress.sch.gr/upekto/archives/92/feed 0