Μια νέα συνθήκη δημιουργήθηκε λόγω της πανδημίας του COVID-19. Ο αόρατος αυτός εχθρός προσέβαλε όλες τις δραστηριότητες του ανθρώπου. Κλείστηκε, στο σπίτι του, εργάστηκε από αυτό, παρήγγειλε τα αναγκαία αγαθά εξ αποστάσεως και  αποθέωσε τους ταχυμεταφορείς ως σωτήρες. Το νέο παγκόσμιο σύνθημα για την προστασία από την μεγάλη αυτή πανδημία είναι: «Μένουμε Σπίτι – Μένουμε Ασφαλείς».

εικόνα 1

Από την κατάσταση αυτή δεν ξέφυγε ούτε η εκπαίδευση. Αρχικά, καθορίστηκαν ελάχιστες αποστάσεις μεταξύ των μαθητών, αργότερα έγινε υποχρεωτική η συχνή χρησιμοποίηση αντισηπτικών χεριών, στη συνέχεια έγιναν υποχρεωτικές οι μάσκες και στο τέλος ήρθε το κλείσιμο των σχολείων και η έναρξη της υποχρεωτικής τηλεκπαίδευσης. Με τη νέα αυτή συνθήκη που έχει διαμορφωθεί, καλούνται οι ηλεκτρονικές συσκευές κάθε μαθητή (ηλεκτρονικοί υπολογιστές, tablets, smartphones κλπ.) να αντικαταστήσουν το ρόλο του σχολικού περιβάλλοντος. Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουν και οι εκπαιδευτικοί, οι οποίοι καλούνται να ανακαλύψουν νέους τρόπους διατήρησης των αναγκαίων ψυχικών δεσμών των μαθητών που αποτελούν κάθε τάξη, μέσα από ένα άψυχο και συχνά δύσκολο στη χρήση ηλεκτρονικό μέσο.

εικόνα 2

→

εικόνα 3

εικόνα 4

Χιλιάδες χαμόγελα ζωγραφίστηκαν στα πρόσωπα των μαθητών όταν ανακοινώθηκε το κλείσιμο των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και η υποχρεωτική τηλεκπαίδευση. 
Καθημερινά λοιπόν, ο εκπαιδευτικός έκανε τις ερωτήσεις «Ο τάδε μας ακούει;», ενώ , ο επονομαζόμενος απολάμβανε την ξάπλα, το πρωινό  γεύμα, ή ακόμη βρισκόταν σε διπλανό δωμάτιο! Όταν πια συνειδητοποιούσε ότι τον καλούσαν απαντούσε «δεν είχα καλή σύνδεση»,«κόλλησε το μικρόφωνο», «δεν σας άκουγα» και πολλές ακόμα δικαιολογίες. Οι καθημερινές καταστάσεις που βιώνουν καθηγητές και μαθητές είναι συχνά αστείες και συνάμα τραγελαφικές.Έτσι, η νέα πραγματικότητα βρήκε τους μαθητές μπροστά σε μία οθόνη, να υποχρεώνονται να παρακολουθήσουν τον εκπαιδευτικό τους να αγωνιά να μεταδώσει τη γνώση με ποικίλους τρόπους. Αυτό που πριν απαγορευόταν από το οικογενειακό περιβάλλον – η καθημερινή πολύωρη ενασχόληση με τα ηλεκτρονικά μέσα – τώρα πια ήταν επιβεβλημένο.

εικόνα 5

Η αλήθεια είναι πως καθένας απαλλάχτηκε από  το άγχος που δημιουργεί η φυσική παρουσία, η έκθεση μπροστά στα μάτια συμμαθητών ή από την αγωνία για το αν θα απαντήσουν σωστά τις ερωτήσεις του εκπαιδευτικού. Όμως, η τηλεκπαίδευση άρχισε να κουράζει. Η μετάδοση της γνώσης έγινε δυσκολότερη, τα παιδιά δεν επικοινωνούν δια ζώσης με τους συμμαθητές και δεν γυμνάζονται πια! Κλεισμένα σε τέσσερις τοίχους, απομονωμένα, χωρίς πολλές επιλογές.

εικόνα 6

Τα συμπεράσματα που μπορεί να προκύψουν από τη νέα αυτή συνθήκη που έχει επικρατήσει στη ζωή μας είναι πολλά. Προτείνω όμως, να αναλογιστούμε τα θετικά συμπεράσματα που προκύπτουν από αυτή και απλά να μη μεγαλοποιούμε τα προβλήματα που σίγουρα υπάρχουν. Αυτό διότι, αν κάτι μάθαμε όλοι από την πανδημία του COVID-19, είναι ότι πάνω από όλα είναι ο άνθρωπος και η υγεία του!

Χρειάζεται ο καθένας να επιδείξει υπομονή και θάρρος. Δυσκολίες υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντοτε στην ανθρώπινη ζωή. Οι μαθητές χρειάζεται να είναι συνεπείς και οι εκπαιδευτικοί οπλισμένοι με κουράγιο και επιμονή. Πάνω απ’ όλα όμως, είναι απαραίτητο να αναλαμβάνει κανείς την ατομική του ευθύνη ώστε να προστατεύεται συνολικά το κοινωνικό σύνολο.

Σαν μαθητής λοιπόν, εύχομαι ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα να συνεχίσει να φορά μάσκες και να κρατά τις αποστάσεις και να προσπαθεί κάθε μέρα για το καλύτερο.

εικόνα 7

Οι καλύτερες ημέρες ελπίζω και εύχομαι ότι θα έρθουν για όλους μας και θα βρεθούμε σύντομα στα θρανία μας, με τους συμμαθητές μας, τους καθηγητές μας και την όμορφη αυτή καθημερινότητα που τόσο έχει λείψει σε όλους μας!

 Αρβανίτης Γεώργιος
Μαθητής Α” Γυμνασίου

Πηγές:
εικόνα 1: https://www.ppel.gov.gr/wp-content/uploads/2020/03/ppel_menoumespiti.jpg
εικόνα 2: https://thumbs.dreamstime.com/b/boys-kids-desks-medical-masks-classroom-vector-design-back-to-school-social-distancing-theme-illustration-188199372.jpg
εικόνα 3: https://cdn3.vectorstock.com/i/1000×1000/42/07/coronavirus-closing-school-quarantine-red-sign-vector-30134207.jpg
εικόνα 4: https://techblog.gr/wp-content/uploads/2020/03/e-learning.jpg
εικόνα 5: https://www.e-prologos.gr/wp content/uploads/%CF%84%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%BA%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%B1.jpg
εικόνα 6: https://previews.123rf.com/images/tatianazaets/tatianazaets2002/tatianazaets200200022/142611233-tired-male-office-worker-sitting-on-the-chair-and-request-help-burnout-concept-vector-background-bus.jpg
εικόνα 7: https://i.graphicmama.com/blog/wp-content/uploads/2019/07/29123113/Free-School-Clipart-Students-Playing-At-School.jpg

χάνω τις μέρες,

χάνω παιχνίδι,

χαρές τις Δευτέρες.

Εγκλωβισμένη στο ίδιο μου το σπίτι,

δεν πάω σχολείο στο θρανίο.

Στον υπολογιστή συχνάζω

και συχνά αναστενάζω

Πού είναι η άσπρη μέρα;

Πού είναι ο αγέρας;

Της άνοιξης τα αηδόνια

τα παιδιά του κόσμου όλα;

Πού κρύβονται στο σπίτι;

Πού χάνονται πίσω από τα τείχη;

Τεχνολογία χρησιμοποιούν

και τα ματάκια τους χαλούν.

Πού είναι η οικογένεια,

η κοντινή συγγένεια;

Χωρισμένοι, απομακρυσμένοι

απ΄ την μοναξιά απορροφημένοι.

Μες στην σιωπή,

μες στο κλουβί,

σαν την σκιά της λευτεριάς

κρύβετε το αγρίμι.

Τις μέρες μετρώ

στον κόσμο αυτό

κλεισμένη στο σπίτι

για τον κορωνοϊό.

Τόγια Σοφία-Ελένη
Μαθήτρια Α” Γυμνασίου

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Είναι ένα χειμωνιάτικο απόγευμα. Παραδόξως η θερμοκρασία  για την εποχή είναι υψηλή. Ένας φωτεινός ήλιος έχει καλύψει με το ζεστό του πέπλο όλη την πόλη. Είναι καθιερωμένη ώρα για την έξοδο της σκυλίτσας μου.

Διασχίζοντας τους άδειους δρόμους της γειτονιάς μου σκεφτόμουν τους παλιούς καλούς καιρούς που μαζευόμασταν όλα τα παιδιά. Παίζαμε με την ψυχή μας, ώρες ατελείωτες, ελεύθεροι, απαλλαγμένοι από κάθε μέτρο. Τώρα οι δρόμοι είναι έρημοι, χωρίς ίχνος φωνής. Μέσα απ’ τις μισάνοιχτες κουρτίνες των παραθύρων διακρίνω μισοκοιμισμένα παιδιά μπροστά από τις σκουρόχρωμες οθόνες να παρακολουθούν με ανία και πλήξη το μάθημα. Πλέον οι μαθητές έχουν αντικατασταθεί από ηλεκτρονικά κελιά και ο ελεύθερος χρόνος από εξ αποστάσεως μαθήματα.

Η εικόνα αυτή μου προκαλεί θλίψη. Πού πήγε η ενέργεια, ο αυθορμητισμός, η διάθεση για τη ζωή; Άραγε θα επιστρέψουμε στης παλιές μας αναμνήσεις ή θα χαθούν στο πέρασμα του χρόνου που θα συμπράξει με την δύναμη της συνήθειας;    

Τόγια Σοφία-Ελένη
Μαθήτρια Α” Γυμνασίου

Ο αήτης* σφυρίζει,

στα αυτιά μου βουίζει

και η σφαίρα θερίζει,

χιλιάδες ψυχές.

Ελλάδα αιματοβαμμένη,

Ελλάδα μου κατεστραμμένη,

παλαίω για ‘σένα σκληρά

θυσιάζονται γυνές και παιδιά.

Το όπλο κρατώ,

για ‘σένα πονώ,

τον κόσμο χαλώ,

την Ελλάδα ελεύθερη να δω.

* αέρας 

Τόγια Σοφία-Ελένη
Μαθήτρια Α΄τάξης

Πηγή εικόνας: wikipedia.org