Υπάρχουν μέρη στον κόσμο όπου η φύση είναι απίστευτα όμορφη, αλλά και πολύ άγρια. Εκεί, ανάμεσα σε πανύψηλα βουνά, πυκνά τροπικά δάση και βαθιούς γκρεμούς, οι άνθρωποι έφτιαξαν δρόμους. Αυτές οι διαδρομές ξεκινούν σαν μια μεγάλη περιπέτεια, αλλά μπορούν πολύ εύκολα να γίνουν επικίνδυνες. Ο πιο γνωστός και τρομακτικός από αυτούς τους δρόμους είναι η Βόρεια Οδός Γιούνγκας στη Βολιβία, που όλος ο κόσμος αποκαλεί «Ο Δρόμος του Θανάτου».
Ο δρόμος αυτός ξεκινά από ένα πολύ ψηλό και παγωμένο σημείο στα βουνά, σε υψόμετρο 4.650 μέτρων, και κατεβαίνει απότομα μέχρι το τροπικό δάσος, στα 1.200 μέτρα. Η διαδρομή είναι μαγευτική, αφού το τοπίο αλλάζει συνέχεια. Οδηγείς μέσα σε πυκνή ομίχλη, δίπλα σε καταπράσινα δέντρα και κάτω από καταρράκτες που ρίχνουν νερό κατευθείαν πάνω στον δρόμο.
Όμως, αυτή η ομορφιά κρύβει μεγάλες παγίδες. Ο δρόμος είναι χωμάτινος, πάρα πολύ στενός (έχει πλάτος μόλις 3,5 μέτρα) και δεν έχει πουθενά προστατευτικές μπάρες. Από τη μία πλευρά υπάρχει το βουνό και από την άλλη ένας κατακόρυφος γκρεμός 600 μέτρων. Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα από τον καιρό. Η ομίχλη κλείνει ξαφνικά τα πάντα και δεν βλέπεις καθόλου μπροστά σου, οι δυνατές βροχές μετατρέπουν το χώμα σε λάσπη που γλιστράει, ενώ συχνά πέφτουν βράχια και χώματα από το βουνό.
Για πολλές δεκαετίες, αυτός ο δρόμος ήταν ο μόνος τρόπος για να μετακινηθούν οι ντόπιοι. Μεγάλα φορτηγά και γεμάτα λεωφορεία έπρεπε να περάσουν από εκεί, ξύνοντας κυριολεκτικά την άκρη του γκρεμού. Το 1995 ανακηρύχθηκε επίσημα ως «ο πιο επικίνδυνος δρόμος του κόσμου», αφού κάθε χρόνο έχαναν τη ζωή τους εκεί 200 με 300 άνθρωποι. Οι αμέτρητοι σταυροί που είναι καρφωμένοι στις άκρες του δρόμου θυμίζουν μέχρι σήμερα αυτά τα ατυχήματα.
Η κατάσταση άλλαξε πριν από μερικά χρόνια, όταν η κυβέρνηση της Βολιβίας έφτιαξε έναν καινούργιο, σύγχρονο και ασφαλτοστρωμένο αυτοκινητόδρομο. Έτσι, τα λεωφορεία και τα φορτηγά έφυγαν από τον παλιό δρόμο. Αντί όμως να ερημώσει, ο «Δρόμος του Θανάτου» έγινε διάσημος τουριστικός προορισμός. Σήμερα, περισσότεροι από 25.000 τουρίστες τον χρόνο έρχονται για να κατεβούν τον δρόμο με ποδήλατα βουνού.
Η εμπειρία προσφέρει απίστευτες εικόνες και πολλή αδρεναλίνη, αλλά ο κίνδυνος δεν έχει εξαφανιστεί. Ακόμα και τώρα, ποδηλάτες τραυματίζονται ή χάνουν τη ζωή τους επειδή τρέχουν πολύ, επειδή αφαιρούνται ή επειδή πλησιάζουν τον γκρεμό για να βγάλουν μια φωτογραφία. Αυτός ο δρόμος μάς θυμίζει ότι η φύση είναι πανίσχυρη και ότι η γραμμή ανάμεσα στον θαυμασμό και στο ατύχημα είναι τελικά πολύ λεπτή.
Ευθυμία (Έφη) Δημητριάδη
Β’1
