Το Kawah Putih είναι μια εντυπωσιακή, καταγάλανη λίμνη στην Ινδονησία που κρύβεται μέσα στον κρατήρα ενός ηφαιστείου. Το τοπίο γύρω της μοιάζει εντελώς ψεύτικο, σαν σκηνικό από ταινία επιστημονικής φαντασίας. Η μόνιμη ομίχλη που την καλύπτει, τα παράξενα χρώματα και η απόκοσμη ηρεμία που επικρατεί εκεί, κάνουν τους πάντες να την αποκαλούν «λίμνη-φάντασμα».
Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο αυτής της λίμνης είναι ότι αλλάζει χρώματα σαν χαμαιλέοντας. Ανάλογα με τον καιρό, τη θερμοκρασία και τα αέρια του ηφαιστείου, το νερό της μεταμορφώνεται διαρκώς. Τη μια μέρα μπορεί να τη δείτε με ένα λαμπερό, εξωτικό τιρκουάζ χρώμα, την επόμενη με ένα ανοιχτό γαλάζιο του πάγου, και άλλες φορές με ένα υπόλευκο πράσινο ή ακόμα και καφετί. Επειδή το νερό περιέχει τεράστιες ποσότητες από θειάφι, είναι εξαιρετικά όξινο. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να ζήσει εκεί μέσα κανένας ζωντανός οργανισμός, ούτε ψάρια ούτε φυτά. Γύρω από τις όχθες το έδαφος είναι λευκό γκρίζο και υπάρχουν μόνο ξερά, αποσκελετωμένα δέντρα, γεγονός που κάνει το μέρος να μοιάζει πανέμορφο αλλά και κάπως «στοιχειωμένο».
Για εκατοντάδες χρόνια, οι ντόπιοι κάτοικοι φοβόντουσαν ακόμη και να πλησιάσουν το βουνό Patuha, όπου κρύβεται η λίμνη. Υπήρχε ένας παλιός, τρομακτικός μύθος που έλεγε ότι το μέρος είναι καταραμένο και γεμάτο κακά πνεύματα, επειδή όποιο πουλί τολμούσε να πετάξει πάνω από την κορυφή του πέθαινε αμέσως και έπεφτε στο έδαφος. Το μυστικό κρατήθηκε καλά προστατευμένο μέχρι το 1837, όταν ένας Γερμανός επιστήμονας και γιατρός αποφάσισε να αψηφήσει τις προκαταλήψεις και να ανέβει στο ηφαίστειο για να δει τι πραγματικά συμβαίνει. Εκείνος ήταν που αντίκρισε πρώτος τη μαγική λίμνη και έλυσε το μυστήριο: εξήγησε στους ντόπιους ότι τα πουλιά δεν πέθαιναν από κάποια μαγεία ή κατάρα, αλλά επειδή εισέπνεαν τις βαριές, δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις θειαφιού που έβγαιναν από τα έγκατα του κρατήρα.
Σήμερα, ο φόβος έχει δώσει τη θέση του στον θαυμασμό και η λίμνη αυτή είναι ένας από τους πιο διάσημους τουριστικούς προορισμούς στην Ινδονησία. Το κλίμα εκεί ψηλά είναι πολύ δροσερό και προσφέρει μια τέλεια απόδραση από την τροπική ζέστη. Η τοπική αυτοδιοίκηση έχει φτιάξει πανέμορφες ξύλινες γέφυρες και πλατφόρμες που εκτείνονται πάνω από την επιφάνεια του νερού. Έτσι, άνθρωποι από κάθε γωνιά του πλανήτη, αλλά και αμέτρητοι φωτογράφοι, μπορούν να περπατήσουν με ασφάλεια μέσα στον κρατήρα, να νιώσουν τη μυστηριακή ατμόσφαιρα και να βγάλουν φωτογραφίες σε ένα από τα πιο παράξενα και μαγευτικά τοπία που δημιούργησε η φύση.
Ευθυμία (Έφη) Δημητριάδη
Β’1
