Ο Μάρκος και ο Αντώνης ήταν φίλοι από μικροί. Πήγαιναν στο ίδιο σχολείο, έπαιζαν μαζί κάθε απόγευμα και περνούσαν πολλές ώρες ο ένας με τον άλλο. Ήταν αχώριστοι. Όμως μια μέρα στο σχολείο, ο Αντώνης έκανε ένα άσχημο αστείο για τον Μάρκο μπροστά σε όλη την τάξη. Όλοι γέλασαν, αλλά ο Μάρκος ένιωσε πολύ άσχημα και πληγωμένος. Από εκείνη τη στιγμή, σταμάτησε να μιλάει στον Αντώνη. Ο Αντώνης μετάνιωσε για αυτό που έκανε. Κατάλαβε ότι πλήγωσε τον φίλο του και ήθελε να του ζητήσει συγγνώμη, αλλά δίσταζε. Στο επόμενο μάθημα Θρησκευτικών, ο καθηγητής μίλησε για τη συγχώρεση. Είπε ότι ο Ιησούς δίδαξε να συγχωρούμε εκείνους που μας πληγώνουν και ότι η συγχώρεση μας φέρνει ειρήνη στην καρδιά. Ο Μάρκος σκέφτηκε τα λόγια αυτά και κατάλαβε ότι ένιωθε βάρος μέσα του. Το ίδιο απόγευμα, ο Αντώνης τον πλησίασε και του είπε: «Συγγνώμη, Μάρκο. Έκανα λάθος. Δεν έπρεπε να σε κοροϊδέψω. Θέλω να είμαστε και πάλι φίλοι.». Ο Μάρκος τον κοίταξε, σκέφτηκε για λίγο και τελικά του είπε: «Σε συγχωρώ. Κι εγώ θέλω να είμαστε ξανά φίλοι.». Η συγχώρεση έφερε ξανά τη φιλία και τη χαρά στις καρδιές τους. Οι δύο φίλοι έμαθαν ότι το να συγχωρείς δείχνει δύναμη, καλοσύνη και αληθινή αγάπη, όπως μας δίδαξε ο Χριστός.

                                                                                                                                                                                                                    Ελένη Βερσάκη Β΄1

                                                                                                                                                                                                     Κατερίνα Απειρανθίτου Β΄1

   Οι ιστορίες δημιουργήθηκαν στο πλαίσιο της διαθεματικής προσέγγισης του Ευρωπαϊκού Προγράμματος e- Twinning: Les Cahiers d’Esther : regards d’ados sur le monde, καθώς επίσης του Προγράμματος Αγωγής Υγείας: «Βία και ειρηνική συνύπαρξη στη σχολική κοινότητα» και της καινοτόμου δράσης: «Αγωγή στη συγχώρηση: Από την σύγκρουση στη συνύπαρξη».

                                                                                                                                                                                                                   Αναστασία Βαβάση

Ωστόσο, κατά την διάρκεια μιας επιδρομής που έγινε από αξιωματικούς του αυτοκράτορα σε ένα κοντινό μοναστήρι, για να ελεγχθεί αν οι μοναχοί τηρούσαν τις εικονομαχικές πολιτικές του Βυζαντίου, κάποιος μίλησε για το τι γινόταν στο χωριό, με αντάλλαγμα λίγα χρυσά νομίσματα. Αμέσως οι αξιωματικοί άλλαξαν την πορεία τους, και έφτασαν στην μοναδική πλατεία του χωριού, όπου κάλεσαν όλους τους κατοίκους. Ζήτησαν να μάθουν τον κύριο υπαίτιο για αυτό που γινόταν, και όταν δεν πήραν απάντηση, ανακοίνωσαν ότι την ίδια ώρα το επόμενο πρωί θα έκαιγαν την σπηλιά και ό,τι υπήρχε μέσα της, ενώ απείλησαν ότι όποιος στεκόταν εμπόδιο στο έργο τους θα τιμωρούταν σκληρά και χωρίς έλεος. Κατόπιν έφυγαν με τα άλογά τους και άφησαν τους δύσμοιρους ανθρώπους να θρηνούν.

Γιαγιάδες, παππούδες, ολόκληρες οικογένειες έκλαιγαν από τον θυμό τους, την στεναχώρια τους, αλλά και τον φόβο τους, ενώ χάθηκε κάθε ίχνος εμπιστοσύνης, και όλοι γέμισαν υποψίες.

Φυσικά, κανένας δεν τολμούσε να πλησιάσει τον ιερό χώρο, καθώς, υποπτεύονταν ότι θα υπήρχαν φύλακες καθ’ όλη την νύχτα. Κανένας, εκτός από ένα μικρό παιδί, τον Μανουήλ. Ο Μανουήλ, βλέποντας την ίδια του την οικογένεια να θρηνεί απαρηγόρητη, έγινε ατρόμητος, και δεν τον ενδιέφερε καθόλου τι θα μπορούσε να του συμβεί. Έτρεξε μέσα στην σπηλιά, και διάλεξε γρήγορα μία εικόνα, για να την σώσει. Γύρισε πίσω τρέχοντας και την έδειξε περήφανα στην μητέρα του. Αυτή, σοκαρισμένη, την έκρυψε στο σπίτι. Η οικογένεια δεν ενημέρωσε κανέναν, από φόβο, παρά μόνο λίγους διαλεχτούς ανθρώπους, τους οποίους εμπιστευόταν απόλυτα. Για την οικογένεια και αυτούς τους ανθρώπους, όταν την επόμενη μέρα η σπηλιά κάηκε μαζί με όλες τις εικόνες, δεν είχαν χαθεί τα πάντα. Υπήρχε ένα ίχνος ελπίδας. Και όλα αυτά έγιναν χάρη στην γενναιότητα του μικρού Μανουήλ, ο οποίος δεν λογάριασε τίποτα.

Η εικόνα πέρασε από γενιά σε γενιά, και ο Μανουήλ κατάφερε να την δώσει στα δικά του εγγόνια. Μετά την Ζ’ οικουμενική σύνοδο, η εικόνα ήταν η πρώτη που κρεμάστηκε στο κέντρο της εκκλησίας του χωριού, έτσι ώστε να την βλέπουν όλοι με το που μπαίνουν στο ναό. Καθώς, μέχρι τότε, η συγκεκριμένη εικόνα δεν ήταν απλά μία εικόνα, αλλά είχε γίνει ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του τόπου. Ήταν ένα σημάδι, που συμβόλιζε τις δοκιμασίες που έπρεπε να αντιμετωπίσουν οι παλαιότερες γενιές, για να μπορούσε η τότε γενιά να προσκυνήσει ελεύθερα αυτήν την εικόνα. Συμβόλιζε την γενναιότητα του μικρού Μανουήλ και δίδασκε όλους ότι στην ζωή μας πρέπει να αγωνιζόμαστε για το σωστό, και για αυτά που θεωρούμε ιερά, ακόμα και αν έχουμε φόβο. Και η εικόνα ήταν πραγματικά όμορφη: έδειχνε την Παναγία να κρατάει στην αγκαλιά της το μωρό Ιησού Χριστό.

Kωνσταντίνος Καραγιάννης Β΄3

Μυρσίνη Λεκοδημήτρη Β΄3