Η μικρή Αργυρώ βγήκε απ’ την τάξη της τρέχοντας και κλαίγοντας ασταμάτητα. Εδώ και μια βδομάδα είχε τη συνήθεια να μη φοράει τα γυαλιά της, παρόλο που με αυτά μπορούσε να βλέπει καλύτερα… Καθημερινά τα άφηνε στο σπίτι της , διότι βλέποντάς την οι υπόλοιποι συμμαθητές της γελούσαν. Έτσι, η Αργυρούλα θέλησε να τους δείξει πως μπορούσε και εκείνη να δει χωρίς αυτά όπως και οι ίδιοι.
Πριν λίγη ώρα λοιπόν, η δασκάλα της της είχε ζητήσει να διαβάσει ένα κείμενο στο βιβλίο της Γλώσσας. Αλίμονο όμως!! Στην αρχή, προσπάθησε να ανοιγοκλείσει δυο τρεις φορές τα ματάκια της μα δεν κατάφερε τίποτα. Τότε δοκίμασε να φέρει το βιβλίο πιο κοντά της αλλά για άλλη μια φορά δεν υπήρξε αποτέλεσμα. Τα παιδιά, παράλληλα άρχισαν να χασκογελούν. Αρχικά ήταν ελάχιστα, στη συνέχεια όμως όλα κυριεύτηκαν από ένα νευρικό γέλιο που την έκανε τελικά να βγει από την τάξη της χωρίς να ακούσει καν τη δασκάλα της που τη φώναζε. Πήγε λοιπόν και κάθισε κάτω από ένα δέντρο βάζοντάς τα με τον εαυτό της που δεν μπορούσε να διακρίνει τα γράμματα στο κείμενο. Στη συνέχεια όμως άρχισε να αναρωτιέται γιατί δηλαδή τα γυαλιά της έπρεπε να γίνονται κάθε φορά αιτία για πειραχτικά λόγια. Για ποιο λόγο δεν μπορούσε να δει κανένας εκτός από τους γονείς και μερικούς από τους δασκάλους της τα υπόλοιπα χαρίσματά και μερικούς από τους δασκάλους της τα υπόλοιπα χαρίσματά της.
Ήθελε να μείνει μόνη της, ώστε να σκέφτεται όσο και όπως επιθυμούσε ανενόχλητη. Ξαφνικά όμως και ενώ άρχιζε να ηρεμεί κάπως, το κουδούνι χτύπησε, σαν να της έλεγε κι αυτό πως δεν το νοιάζει καθόλου εάν εκείνη χρειαζόταν απομόνωση. Προσπάθησε λοιπόν να τρέξει όσο πιο γρήγορα μπορούσε πίσω από το γραφείο, όπου υπήρχε μια συστάδα δέντρων που θα μπορούσε να την κρύψει για λίγο τουλάχιστον.
«Αχ! Μακάρι να μπορούσα να κάνω κάτι για να κερδίσω την εκτίμηση των συμμαθητών μου! Τόση τουλάχιστον ώστε να μην περνάω άσχημα τα υπόλοιπα χρόνια στο σχολείο μου», σκεφτόταν η Αργυρούλα.
Είχαν περάσει τουλάχιστον τρία λεπτά από την ώρα που είχε κρυφτεί, όταν ακούστηκε ένα γρήγορο βάδισμα από κάποια παιδιά που πλησίαζαν στο μέρος όπου βρισκόταν. Επιχείρησε να κουνηθεί αλλά κάθε φορά που βημάτιζε, ο πάγος που αγκάλιαζε τα χόρτα έσπαγε και κατά συνέπεια δημιουργούσε θόρυβο. Είδε λοιπόν κάποια μεγαλύτερα αλλά και μικρότερα αγόρια να χρησιμοποιούν τους μαρκαδόρους του πίνακα για να γράψουν κάτι στον απέναντι τοίχο. Προσπάθησε να καταλάβει τα γράμματα αλλά δεν μπόρεσε να διακρίνει τίποτα.
Εντελώς ξαφνικά τότε γλίστρησε πάνω σε κάποια πλακάκια κάνοντας αισθητή την παρουσία της. Τα παιδιά την κοίταξαν έκπληκτα αλλά χωρίς να πουν τίποτα άρχισαν να τρέχουν προς τις τάξεις τους διότι το κουδούνι είχε ξαναχτυπήσει. Η Αργυρώ σηκώθηκε αργά τον ζωγραφισμένο πλέον τοίχο. Υπήρχαν πολλά χρώματα αλλά το μόνο που διέκρινε ήταν το μαύροι. Άρχισε λοιπόν να διαβάζει δειλά δειλά…
- Αργυρώ! Αργυρούλα! Πού είσαι κορίτσι μου;
- Εδώ είμαι! Είπε μην μπορώντας άλλο να συγκρατηθεί και καταλαβαίνοντας ότι ήταν η δασκάλα της.
- Βρε παιδί μου… Γιατί κρύφτηκες;
Ξεκίνησε λοιπόν να της λέει όλα όσα σκεφτόταν και όλα όσα συνέβησαν χωρίς όμως να αναφέρει αυτό που είχαν κάνει τα παιδιά διότι το μόνο που έγραφαν ήταν περιπαιχτικά σχόλια για όλους όσους φορούσαν γυαλιά, ακόμα και για τους δασκάλους!
Η Δασκάλα της όμως δεν άργησε να ανακαλύψει αυτά που δεν επιθυμούσε η Αργυρώ να αποκαλυφθούν. Της έκανε κάποιες ερωτήσεις πάνω σε ατό το θέμα στις οποίες όμως το μικρό κοριτσάκι δεν έδωσε καμιά απάντηση, όχι όμως επειδή δεν τα είχε δει αλλά επειδή δεν ήθελε με τίποτα να τιμωρηθούν όλα αυτά τα παιδιά.
Πηγαίνοντας για μάθημα η διευθύντρια έκανε μια επίσκεψη στην τάξη λέγοντάς τους πως γνώριζε όλα αυτά που είχαν γραφτεί πίσω από τον τοίχο του γραφείου της. Παρόλα αυτά δεν ήταν σε θέση να τιμωρήσει κανέναν, αν και είχε υποψιαστεί πως μερικά από τα παιδιά που το έκαναν ήταν συμμαθητές της Αργυρούλας.
Τα παιδιά παραξενεύτηκαν που δεν είχε αποκαλύψει τίποτα το κοριτσάκι που κορόιδευαν. Με τον καιρό λοιπόν άρχισαν να εκτιμούν αυτό που έκανε και σιγά σιγά την άφησαν ήσυχη. Μάλιστα, μετά από λίγο καιρό ένα άλλο κοριτσάκι από μια άλλη περιοχή γράφτηκε στο σχολείο τους. Είχε και εκείνη γυαλιά, οπότε ταίριαξε αμέσως με την Αργυρώ η οποία ένιωσε ανακούφιση που επιτέλους δεν ήταν η μόνη διαφορετική στο σχολείο της αλλά και που όλοι τώρα την έβλεπαν με άλλη ματιά, πιο φιλική…
