Της Κατερίνας Κατσιούλη…
Tο NO WOMAN’S LAND είναι μια παράσταση για την ταυτότητα, τον αποκλεισμό και την αξιοπρέπεια των γυναικών Ρομά στη σύγχρονη κοινωνία, σε πρωτότυπο κείμενο της θεατρικής ομάδας «Άρρητες» και σκηνοθεσία Βασιλείας Κλήμη. Μετά από την παρουσίασή του στο Φεστιβάλ του Δήμου Θεσσαλονίκης «Ανοικτή Θεατρική Σκηνή της Πόλης 2025» το έργο τιμήθηκε με το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενης Ομάδας στα 14α Θεατρικά Βραβεία Θεσσαλονίκης. Με αφορμή την πρεμιέρα του στο Metropolitan στις 14 Νοεμβρίου, είχα την τιμή να πάρω συνέντευξη από την σκηνοθέτιδα, Βασιλεία Κλήμη.
- Ποια ήταν η αφορμή και η έμπνευσή σας για την δημιουργία αυτής της παράστασης με την συγκεκριμένη θεματολογία;
- Κοίταξε να δεις, επειδή είμαστε μια αμιγώς γυναικεία ομάδα, είμαστε έξι γυναίκες, αυτό θεωρούσαμε ότι από την στιγμή που θα ανέβουμε στην σκηνή είναι ένα statement για την γυναικεία φύση και το έμφυλο ζήτημα εν γένει. Οπότε ψάχναμε να βρούμε έναν τρόπο να θίξουμε αυτό το θέμα με κάποιον διαφορετικό τρόπο, δηλ. με κάτι που δεν έχει συνηθιστεί, δεν έχει ξαναγίνει. Έτσι ψάχνοντας κοινωνικές ομάδες πέσαμε πάνω στους Ρομά. Σκεφτήκαμε ότι ακούμε διάφορα για αυτούς, αλλά δεν ξέρουμε πώς πραγματικά ζούνε αυτοί οι άνθρωποι, και κυρίως οι γυναίκες της κοινότητας, ποια είναι η θέση τους, πόσο μπορούν να βγουν έξω από την κοινότητά τους, τι μπορούν να ζητήσουν και να ονειρευτούν. Οπότε αφού καταλήξαμε σε αυτό το θέμα ψάχναμε πώς να το προσεγγίσουμε. Είπαμε «Θα πάμε στον Δενδροπόταμο και θα ρωτάμε όποια γυναίκα βρούμε!» Βρήκαμε έναν σύνδεσμο, τον Γιώργο Τσιτιρίδη, ο οποίος έχει ασχοληθεί με το θέμα και έχει γράψει και βιβλία για τους Ρομά, μας έφερε σε επαφή και έτσι ξεκινήσαμε να κάνουμε την έρευνά μας.
- Κατά πόσο δύσκολο ήταν να μπείτε στην θέση των γυναικών Ρομά και να τις εκπροσωπήσετε μέσω του θεατρικού έργου σας;
- Νομίζω ότι σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να μπούμε στην θέση τους. Αυτό που επιδιώξαμε ήταν να μεταφέρουμε τα λόγια τους. Αυτό έγινε εύκολα γιατί μπήκαμε στα σπίτια τους και γνωρίσαμε τις οικογένειές τους. Ήταν πάρα πολύ φιλικές. Παρατηρώντας και μόνο το πώς ζουν αυτοί οι άνθρωποι και πόση ανάγκη είχανε να μιλήσουν, αυτό έγινε αυτόματα. Κάθε λέξη που λένε είναι από μόνη της μία ιστορία, την οποία πήραμε και προσπαθήσαμε να την χρωματίσουμε. Πιο πολύ άγχος είχα να μην προσβάλλουμε κάποιον προσπαθώντας να τον μιμηθούμε.
- Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θέλατε να περάσετε στους θεατές;
- Ότι όλες οι γυναίκες έχουμε τις ίδιες ανάγκες, τις ίδιες ανασφάλειες και ότι όπου και να έχεις γεννηθεί ή μεγαλώσει, η έμφυλη βία υπάρχει και πρέπει να την καταπολεμούμε, να είμαστε ενάντια σε αυτή, να λέμε την γνώμη μας και να μην αφήνουμε πράγματα που δεν θέλουμε να συμβαίνουν. Εντέλει είτε είσαι Ρομά είτε όχι, όλες οι γυναίκες βιώνουμε το ίδιο πράγμα. Αυτό που είπαν οι ίδιες οι Ρομά και είναι πολύ σημαντικό «Εμείς έχουμε δύο κακά: είμαστε και ΓΥΝΑΙΚΕΣ και ΡΟΜΑ. Έχουμε διπλά σκαλοπάτια να ανέβουμε». Θα ήθελα από αυτήν την παράσταση να συγκρατήσουμε θάρρος, ελπίδα για αλλαγή και ότι δεν διαφέρουμε.
- Έχετε κάποιο πρότυπο ή προσωπικότητα που σας εμπνέει;
- Αν και αγαπώ πολλούς ηθοποιούς, νομίζω πρότυπα έχω πιο πολύ καθημερινούς ανθρώπους, από τους οποίους μπορώ να αποκομίσω στοιχεία για να βάλω σε κάποιον ρόλο. Αυτή την στιγμή είμαι δύο χρονών ηθοποιός, είμαι πολύ μικρή ακόμα. Ο κάθε ηθοποιός κάνει μια διαφορετική διαδρομή. Σίγουρα θαυμάζω την δουλειά των μεγάλων αλλά πιο πολύ εμπνέομαι από τους καθημερινούς ανθρώπους.
- Ποιες ήταν οι σημαντικότερες στιγμές στην έως τώρα πορεία σας;
- Είναι αυτή, γιατί φτιάξαμε κάτι από το μηδέν. Εμείς φτιάξαμε το κείμενο, κάναμε την παραγωγή, συνεννοηθήκαμε με αυτούς τους ανθρώπους, ήταν όλο δικό μας. Η χθεσινή πρεμιέρα και κάθε μέρα από εδώ και πέρα είναι πολύ σημαντική για εμένα. Επίσης είναι η πρώτη φορά που έπαιξα σε κοινό, σε ένα sold out θέατρο με μία παράσταση που αγαπούσα πολύ και λέω «Αυτό είναι! Είναι ωραία εδώ πάνω!». Έτσι αποφάσισα ότι θέλω αυτό να κάνω στην ζωή μου για επάγγελμα.
- Πώς πιστεύετε ότι τα παιδιά θα μπορέσουν να προσεγγίσουν ευνοϊκά και να αγαπήσουν το θέατρο;
- Με το να έρθουν στο θέατρο! Αν και γίνονται πολλές παιδικές παραστάσεις τα παιδιά δεν έρχονται στο θέατρο. Πρέπει να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά-θεατές λες και ‘δεν καταλαβαίνουν’. Εάν τους παρουσιάσεις ένα κοινωνικό ζήτημα, με τρόπο που μπορούν να το διαχειριστούν, μπορούν να το καταλάβουν, να σχολιάσουν πάνω σε αυτό, ακόμα και να σε διορθώσουν. Όπως και να έχει χρειάζεται να έρθει ο κόσμος στο θέατρο, να είμαστε ανοιχτοί σε διάφορα είδη θεάτρου και σε διαφορετικές και νέες ομάδες, να μην μένουμε στα ίδια.
- Σας ευχαριστώ πολύ
