Οι προετοιμασίες των Χριστουγέννων έχουν ξεκινήσει και οι χριστουγεννιάτικες παραδόσεις σε κάθε μεριά του κόσμου έχουν κάνει την εμφάνιση τους. Νέοι, ηλικιωμένοι και παιδιά όλων των εθνικοτήτων σπεύδουν να τηρήσουν τις παραδόσεις του τόπου τους σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα, να έρθουν πιο κοντά και να ζήσουν όλοι μαζί την μαγεία των Χριστουγέννων.

Αρχικά, πολλές παραδόσεις από άλλες χώρες του κόσμου ισχύουν και στην χώρα μας. Για παράδειγμα, στην Γερμανία, σε κάθε σπίτι υπάρχει ένα «Advental Calandar», στο οποίο μέσα κρύβονται παιχνίδια και γλυκίσματα. Επιπλέον η κλασική χριστουγεννιάτικη αγορά, στην οποία μπορεί κανείς να προμηθευτεί τα εξαιρετικά κουλουράκια με τα μοναδικά μπαχαρικά τους και το παραδοσιακό ζεστό κρασί με τα μυρωδάτα μπαχαρικά, είναι μόνο λίγα από αυτά που μπορεί να απολαύσει κανείς σε μια Χριστουγεννιάτικη αγορά της Γερμανίας.

Στο Μεξικό, οι κάτοικοι γιορτάζουν τα Χριστούγεννα με τον δικό τους μοναδικό τρόπο, μουσική, χορός και φαγητό είναι αυτά τα στοιχεία που επικρατούν στην γιορτή «Nochebuana», στην όποια όλη η οικογένεια μαζεύεται σπίτι για να γιορτάσουν την γέννηση του Χριστού. Επιπρόσθετα, οι Μεξικανοί με την παράδοση «Posada» αναπαραστούν την αναζήτηση της Παναγίας για να βρει μέρος να γεννήσει τον Ιησού.

Στην Ιταλία, η μορφή της ηλικιωμένης γυναίκας «La Befana», η οποία επισκέπτεται τα παιδιά της χώρας, την παραμονή των Θεοφανείων, αφήνοντας τους παιχνίδια μέσα στις κάλτσες, είναι μια από τις χριστουγεννιάτικες μορφές της Ιταλίας. Γευστικά παραδοσιακά γεύματα, όπως τα γεμιστά ζυμαρικά και γλυκίσματα, όπως το κλασσικό τσουρέκι με τις σταφίδες «Panettone», είναι μόνο λίγες από τις πιο ξακουστές παραδώσεις αυτού Μεσογειακού λαού.

Από την άλλη μεριά, η Βραζιλία, η οποία τα Χριστούγεννα βιώνει τον καύσωνα του Καλοκαιριού, προσαρμόζει τις Χριστουγεννιάτικες παραδώσεις της στις καιρικές συνθήκες, οι οποίες επικρατούν. Πλήθος κόσμου συρρέει κάθε χρόνο στις παραλίες της Βραζιλίας απολαμβάνοντας την ζέστη του Καλοκαιριού. Τα παιδιά αφήνουν μια κάλτσα στο παράθυρο του σπιτιού, περιμένοντας τον «Papa Noel»  για να ανταλλάξουν την κάλτσα τους με ένα παιχνίδι.

Τα Χριστουγεννιάτικα τραπέζια των Βραζιλιάνων εκτός από το εξαιρετικό φαγητό, συνδέονται με το έθιμο του «amigo secreto», τον λεγόμενο μυστικό Άγιο Βασίλη. Την περίοδο των Χριστουγέννων, οι Βραζιλιάνοι συνηθίζουν να ανταλλάζουν μεταξύ τους μικρά δωράκια και στο τέλος αυτής της γιορτής αποκαλύπτεται το ποιος είναι ο «amigo secretο» του καθενός.

Στην Ιαπωνία, παρ’ όλο που οι περισσότεροι κάτοικοι δεν είναι Χριστιανοί, έχουν αναπτύξει τις δικές τους μοναδικές παραδόσεις. Οι πόλεις όπως το Τόκιο και η Οσάκα φοράνε τα γιορτινά τους λαμπάκια, τα οποία φτάνουν σε κάθε γωνιά της πόλης. Το παραδοσιακό Χριστουγεννιάτικο κέικ «kurisumasu keki», το οποίο έχει τις ρίζες του στα τέλη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, αποτελείται από λευκή αφράτη σαντιγί και ψιλοκομμένες κόκκινες φράουλες. Σε αντίθεση  με το κλασσικό Χριστουγεννιάτικο τραπέζι με το σπιτικό φαγητό, οι Ιάπωνες παραγγέλνουν τηγανητό κοτόπουλο από τα KFC και μάλιστα πολύ καιρό πριν την γιορτή των Χριστουγέννων.

Κλείνοντας τον δεύτερο χρόνο…

Η μαθητική μας εφημερίδα ολοκλήρωσε με επιτυχία τον δεύτερο χρόνο λειτουργίας της. Μέσα από τις σελίδες της, δώσαμε χώρο στις σκέψεις, στις αγωνίες, στις ιδέες και στα όνειρα των συμμαθητών και συμμαθητριών μας. Γράψαμε, σχολιάσαμε, προβληματιστήκαμε, γελάσαμε, συγκινηθήκαμε — και κυρίως, ακούσαμε ο/η ένας/μία τον/την άλλον/άλλη.

Η εφημερίδα μας δεν είναι απλώς ένα έντυπο. Είναι μια συλλογική προσπάθεια έκφρασης και δημιουργίας. Είναι η φωνή των νέων ανθρώπων του σχολείου μας που τολμούν να πουν αυτό που σκέφτονται και να μοιραστούν αυτό που νιώθουν.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους/όλες όσοι/όσες στήριξαν αυτή την προσπάθεια — συμμαθητές, συμμαθήτριες, καθηγητές, καθηγήτριες, αναγνώστες/αναγνώστριες και φίλους/φίλες. Η συμμετοχή σας είναι η ψυχή αυτής της προσπάθειας.

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την επόμενη σχολική χρονιά με νέες ιδέες, φρέσκα κείμενα και, φυσικά, τον ίδιο ενθουσιασμό!

Μέχρι τότε, να γράφετε, να διαβάζετε, να σκέφτεστε και να ονειρεύεστε.

Με εκτίμηση,
Η συντακτική ομάδα

Η εφημερίδα μας δεν είναι απλώς ένα έντυπο. Είναι μια συλλογική προσπάθεια έκφρασης και δημιουργίας. Είναι η φωνή των νέων ανθρώπων του σχολείου μας που τολμούν να πουν αυτό που σκέφτονται και να μοιραστούν αυτό που νιώθουν.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους όσοι στήριξαν αυτή την προσπάθεια — μαθητές, μαθήτριες, καθηγητές, καθηγήτριες, αναγνώστες, αναγνώστριες και φίλους, φίλες. Η συμμετοχή σας είναι η ψυχή αυτής της προσπάθειας.

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την επόμενη σχολική χρονιά με νέες ιδέες, φρέσκα κείμενα και, φυσικά, τον ίδιο ενθουσιασμό!

Μέχρι τότε, να γράφετε, να διαβάζετε, να σκέφτεστε και να ονειρεύεστε.

Με εκτίμηση,
Η συντακτική ομάδα

Στις 28 Απριλίου 2025, ομάδα μαθητών και μαθητριών της Α’ Λυκείου πραγματοποίησε επίσκεψη στο Χαρίσειο Γηροκομείο. Η δράση αυτή εντάχθηκε στο πλαίσιο προηγούμενης ενημέρωσης στο σχολείο μας, με θέμα τη σωστή και με σεβασμό προσέγγιση των ηλικιωμένων.

Κατά την επίσκεψη, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά τους ανθρώπους που φιλοξενούνται στη δομή και να συνομιλήσουμε μαζί τους. Ξεχωριστή στιγμή αποτέλεσε η συνέντευξη που μας παραχώρησε ο κύριος Νίκος, ένας συνταξιούχος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας, ο οποίος διαμένει στο γηροκομείο εδώ και ενάμιση χρόνο.

Ποιες αξίες θεωρείτε σημαντικές στη ζωή σας;
Οι πιο σημαντικές αξίες για μένα είναι η οικογένειά μου, τα παιδιά μου, η καριέρα μου στην αεροπορία και η γυναίκα μου — αν και γκρινιάρα, έχει πάρει όλα τα βραβεία γκρίνιας!

Ποιο θεωρείτε ότι ήταν το πιο καθοριστικό γεγονός στη ζωή σας και πώς σας διαμόρφωσε;
Γεννήθηκα ορφανός και μεγάλωσα σε δύσκολες εποχές, μέσα σε πόλεμο και Κατοχή. Ήταν σκληρά χρόνια που με έκαναν να μάθω να παλεύω.

Ποια όνειρα είχατε όταν ήσασταν στην ηλικία μας; Πραγματοποιήθηκαν;
Ήμουν πάντα επαναστάτης, λίγο καβγατζής. Εκείνα τα χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά παρά τις αντιξοότητες, κατάφερα να χτίσω τη ζωή μου όπως την ήθελα.

Μπορείτε να θυμηθείτε τα δικά σας σχολικά χρόνια;
Άλλαξα έξι σχολεία στο Γυμνάσιο, ήμουν μεγάλος επαναστάτης και τελικά τελείωσα ένα ιδιωτικό. Παρά τις δυσκολίες, τα κατάφερα.

Πώς ήταν οι σχέσεις γονέων και παιδιών τότε; Πιστεύετε ότι έχουν αλλάξει σήμερα;
Η μάνα μου ήταν τα πάντα για μας. Έτρεχε να μας φροντίσει και να δουλέψει για να τα βγάλουμε πέρα. Σήμερα, δεν βλέπω τέτοιο στήριγμα στις οικογένειες.

Ποιες δυσκολίες βιώνουν σήμερα οι ηλικιωμένοι;
Η μοναξιά είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Απομονωνόμαστε και πολλές φορές οι δικοί μας ξεχνούν να μας επισκεφτούν. Αυτό σε τρελαίνει — η μοναξιά είναι το νούμερο ένα πρόβλημά μας.

Πιστεύετε ότι υπάρχει χάσμα γενεών;
Ναι, σίγουρα. Εμείς δουλεύαμε από μικροί για να στηρίξουμε την οικογένεια. Τώρα, τα παιδιά έχουν πάντα τους γονείς δίπλα τους και δεν νιώθουν την ίδια ευθύνη.

Τι περιμένετε από τη νέα γενιά;
Να προχωρήσει μπροστά χωρίς τα εμπόδια που είχαμε εμείς. Να είναι ελεύθεροι, χωρίς προκαταλήψεις.

Πώς φαντάζεστε την κοινωνία σε λίγα χρόνια;
Δυστυχώς, τη βλέπω πιο απομονωμένη. Κάποτε όλοι ήμασταν μαζί, αντιμετωπίζαμε τα προβλήματα ενωμένοι. Τώρα, η οικογένεια περνάει κρίση, κυρίως λόγω έλλειψης επικοινωνίας. Η τεχνολογία μάς έχει αποξενώσει.

Αν ρωτήσεις έναν μαθητή ή μια μαθήτρια «πώς είσαι;», το πιο πιθανό είναι να σου απαντήσει «καλά», «μια χαρά» ή να χαμογελάσει αμήχανα. Σπάνια θα ακούσεις «είμαι αγχωμένος/η», «νιώθω μόνος/η» ή «έχω χάσει το κίνητρό μου». Κι όμως, αυτά τα συναισθήματα είναι πιο συνηθισμένα απ’ όσο νομίζουμε, απλώς δεν τα λέμε δυνατά.

Η ψυχική υγεία είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μας που συχνά αγνοούμε. Όταν αρρωσταίνουμε ή νιώθουμε πόνο στο σώμα, το συζητάμε ανοιχτά. Όμως, τι γίνεται όταν η ψυχή μας πονάει; Όταν δεν έχουμε διάθεση να σηκωθούμε το πρωί ή όταν νιώθουμε χαμένοι; Αυτά τα συναισθήματα δεν φαίνονται, αλλά είναι εξίσου σημαντικά.

Το σχολείο μπορεί να μας προσφέρει γνώσεις, αλλά συχνά μας γεμίζει και άγχος. Οι συνεχείς απαιτήσεις για καλούς βαθμούς, οι συγκρίσεις με άλλους και η αγωνία για το μέλλον δημιουργούν μια πίεση που δεν αποτυπώνεται σε τετράδια και διαγωνίσματα. Πολλές φορές τα κρατάμε όλα μέσα μας, πιστεύοντας ότι έτσι πρέπει.

Πέρα από τα μαθήματα, οι περισσότεροι/ες μαθητές/τριες έχουν να αντιμετωπίσουν και προσωπικά ζητήματα: προβλήματα στο σπίτι, δύσκολες φιλίες, πίεση από τα κοινωνικά δίκτυα, και την ανάγκη να «ταιριάξουν». Όταν όλα αυτά μαζεύονται, αισθανόμαστε ότι δεν μπορούμε να ανασάνουμε. Ότι όλα μας φαίνονται βαριά.

Σε τέτοιες στιγμές, είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι δεν χρειάζεται να τα περνάμε όλα μόνοι μας. Μιλήστε σε κάποιον/α που εμπιστεύεστε — έναν/μία φίλο/η, έναν/μία καθηγητή/τρια, κάποιον/α από την οικογένεια. Μερικές φορές, το να πεις απλώς «δεν είμαι καλά» είναι το πρώτο βήμα για να νιώσεις καλύτερα.

Το να ζητάς βοήθεια δεν είναι σημάδι αδυναμίας. Είναι ένδειξη δύναμης. Όπως πάμε στον γιατρό όταν πονάει το στομάχι μας, έτσι πρέπει να φροντίζουμε και την ψυχή μας όταν νιώθουμε κουρασμένοι από μέσα.

Εξίσου σημαντικό είναι να προσέχουμε και τους γύρω μας. Αν παρατηρήσεις έναν/μία συμμαθητή/τρια να είναι σιωπηλός/ή, απόμακρος/η ή διαφορετικός/ή από το συνηθισμένο, πλησίασέ τον/την. Ένα χαμόγελο ή ένα απλό «αν θες να μιλήσεις, είμαι εδώ» μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά.

Πρέπει να δημιουργήσουμε ένα σχολείο που δεν θα κοιτά μόνο τους βαθμούς, αλλά και τους ανθρώπους. Ένα σχολείο που θα προσφέρει στήριξη, κατανόηση και ενσυναίσθηση. Όπου θα μπορούμε να είμαστε ο εαυτός μας χωρίς να φοβόμαστε την κριτική.

Κάθε μαθητής/τρια κουβαλά τη δική του ιστορία και τα δικά του άγχη. Μπορεί να είναι δύσκολο να μιλήσουμε για όσα νιώθουμε, αλλά δεν χρειάζεται να το κρατάμε μέσα μας. Υπάρχουν τρόποι, υπάρχουν άνθρωποι, και υπάρχουν λύσεις — αρκεί να κάνουμε το πρώτο βήμα.

Η ψυχική υγεία δεν είναι απλώς κάτι που «υπάρχει». Είναι κάτι που πρέπει να φροντίζουμε, να καλλιεργούμε και να σεβόμαστε — τόσο για εμάς όσο και για τους άλλους.

Στο τέλος της ημέρας, το πιο σημαντικό δεν είναι οι βαθμοί. Είναι να νιώθουμε καλά, να αισθανόμαστε ότι αξίζουμε και ότι δεν είμαστε μόνοι. Αυτό είναι το πιο δυνατό μήνυμα που μπορεί να στείλει το σχολείο μας.

Στις 11 Μαρτίου, η Β” Λυκείου του σχολείου μας επισκέφθηκε το Θέατρο Σοφούλη στην Καλαμαριά, Θεσσαλονίκης, για να       παρακολουθήσει τη θεατρική παράσταση «Στα καλά του καθισμένου 2,5″. Η εκδήλωση περιλάμβανε τρία θεατρικά σκετσάκια με κύριο στόχο την πρόληψη,   την   προστασία και την ενημέρωση σχετικά με τους κινδύνους στον δρόμο, καθώς και τη δύσκολη καθημερινότητα που   αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία, μέσα από έναν σαρκαστικό (αυτοσαρκαστικό) τόνο.

Πιο συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Αντωνίου, ο οποίος σε νεαρή ηλικία βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπος με τη μόνιμη αναπηρία   έπειτα  από τροχαίο ατύχημα, μας μίλησε για το πώς κατάφερε να πάρει τη ζωή στα χέρια του, παρά τις δυσκολίες. Ένα από τα   βασικά του μηνύματα ήταν πως η ζωή δεν σταματά στην πρώτη δυσκολία και ότι εμείς είμαστε αυτοί που καθορίζουμε την πορεία μας. Παράλληλα, τόνισε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα άτομα με αναπηρία λόγω της ελλιπούς κρατικής μέριμνας, επισημαίνοντας την ανάγκη να γίνουμε πιο ευαισθητοποιημένοι πολίτες.

Στο πρώτο σκετσάκι, είδαμε τον κ. Αντωνίου να προσπαθεί να φάει σε ένα ταβερνάκι της γειτονιάς του. Αν και ήθελε να καθίσει στον εσωτερικό χώρο λόγω του κρύου, ο ιδιοκτήτης – παρά τις συνεχείς προσπάθειες του φίλου του να τοποθετήσει ράμπα – τον προέτρεπε να καθίσει έξω. Ο κ. Αντωνίου, επιδιώκοντας να διεκδικήσει το δίκιο του, κάλεσε τον αρμόδιο του δήμου. Όμως, αντί να βρει στήριξη, διαπίστωσε ότι ο δήμος τάχθηκε με το μέρος του ιδιοκτήτη, αναδεικνύοντας πώς, συχνά, οι αρμόδιες αρχές δεν υπερασπίζονται τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία.

Στο δεύτερο σκετσάκι, η ιστορία συνεχίστηκε με τον κ. Γεωργίου να αρρωσταίνει εξαιτίας του ψύχους και να μεταφέρεται στο νοσοκομείο. Εκεί, ήρθαμε αντιμέτωποι με την πραγματικότητα των δημόσιων νοσοκομείων, όπου ο γιατρός ήταν αδιάφορος και ανενημέρωτος σχετικά με την περίθαλψη ενός ανάπηρου ασθενούς. Το σκετσάκι καυτηρίασε και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στα νοσοκομεία, ιδιαίτερα όταν δεν συνοδεύονται από κάποιον οικείο.

Στο τρίτο σκετσάκι, παρουσιάστηκε με αυτοσαρκαστικό τρόπο ένα περιστατικό στο οποίο ένα αυτοκίνητο χτύπησε έναν ανάπηρο πεζό, εξαιτίας της έλλειψης πεζοδρομίων και κατάλληλων υποδομών. Ακολούθησε ένας φανταστικός διάλογος με τον Άγιο Πέτρο, κατά τον οποίο ο πρωταγωνιστής προσπαθούσε να εξηγήσει ότι δεν έφερε ο ίδιος την ευθύνη για το συμβάν.

Συνολικά, τα θεατρικά αυτά σκετσάκια μας ευαισθητοποίησαν βαθιά ως προς τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα άτομα με αναπηρία. Μετά την παράσταση, ο κ. Αντωνίου μάς μίλησε για την ανάγκη πρόληψης και προστασίας στον δρόμο, δίνοντάς μας χρήσιμες συμβουλές για να γίνουμε πιο υπεύθυνοι και συνειδητοποιημένοι πολίτες. Ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, που μας γέμισε σκέψεις και συναισθήματα.

Στο σχολείο μας στις 3/12/2024 πραγματοποιήθηκε ενημέρωση για την ενδοοικογενειακή βία από το Κέντρο Ενημέρωσης Hope Spot, την οποία παρακολούθησαν τα δύο τμήματα της Α’ Λυκείου.  Η κυρία Γιώτα Καπετανικόλα, μέλος του Κέντρου, μίλησε στους/στις μαθητές/τριες για την βία που μπορεί να ασκείται μεταξύ συντρόφων και για την βία μέσα στην οικογένεια. Ανέφερε χαρακτηριστικά πως σε αυτές τις περιπτώσεις ακολουθείται ένα συγκεκριμένο μοτίβο βίαιης συμπεριφοράς που αποσκοπεί  στην επιβολή εξουσίας, ελέγχου, δύναμης και εκφοβισμού. Επιπλέον, επεσήμανε τους λόγους για τους οποίους οι γυναίκες δεν μιλάνε για την βία που δέχονται στο οικογενειακό ή και στο συντροφικό τους περιβάλλον. Ο φόβος, η πεποίθηση ότι δεν θα επαναληφθεί η συμπεριφορά του θύτη και  η αδυναμία του κράτους να βοηθήσει, είναι οι κυριότεροι από αυτούς.

Γενικότερα, η ενδοοικογενειακή βία δεν περιορίζεται αποκλειστικά στην άσκηση σωματικής  βίας, αλλά  εκδηλώνεται και με άλλες μορφές , όπως  σεξουαλική βία (βιασμός, έκθεση πορνογραφικού υλικού χωρίς την συγκατάθεση και των δύο), λεκτική – συναισθηματική βία (εκβιασμοί, υποτίμηση, απρεπές λεξιλόγιο), κακομεταχείριση (στέρηση φαγητού, χρήση αιχμηρών αντικειμένων, ρίψη αντικειμένων) και οικονομική βία (οικονομική χειραγώγηση). Επιπρόσθετα, οι άνθρωποι που ασκούν βία, συνηθίζουν να συμπεριφέρονται άσχημα σε ανθρώπους και πράγματα που αγαπάει το θύμα και επιχειρούν να το απομονώσουν από τον κοινωνικό του περίγυρο.

Επομένως, πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι η άποψη που επικρατεί στην εποχή μας ότι όλοι οι άντρες είναι βίαιοι, είναι μια ρητορική μίσους. Οι άντρες και οι γυναίκες είναι το μέρος της λύσης, ο ανδρισμός δεν ταυτίζεται με την βία και δεν είναι όλες οι γυναίκες θύματα. Η λύση σε όλο αυτό είναι να αλλάξουμε την κουλτούρα μας και τη στάση μας απέναντι σε τέτοια γεγονότα, δηλαδή να ενημερώνουμε την αστυνομία για τυχόν βίαιες συμπεριφορές και να μην αποδεχόμαστε τέτοιες καταστάσεις  σαν κάτι το φυσιολογικό και το αποδεχτό.

Μαθητική παρέλαση

Την 27η Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε στον Δήμο Θεσσαλονίκης στον οποίο βρίσκεται και το σχολείο μας η μαθητική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Στην παρέλαση συμμετείχε ένας μεγάλος αριθμός τόσο δημοσίων όσο και ιδιωτικών σχολείων. Η εκπροσώπηση του σχολείου μας πραγματοποιήθηκε από τον μαθητή της Γ’ λυκείου Γιακουμή Βαγγέλη με την υπέρτατη ένδειξη σεβασμού και τιμής στο εθνόσημο καθώς αποτέλεσε έναν αξιέπαινο και άριστο σημαιοφόρο για το σχολείο  μας για ακόμη μια φορά. Συγχαρητήρια Βαγγέλη!

Στρατιωτική παρέλαση

Το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε η στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη στην οποία και παρευρέθηκε πλήθος κόσμου προκειμένου να αντικρίσει το πολύ καλά οργανωμένο θέαμα το οποίο είχε διοργανώσει ο Δήμος Θεσσαλονίκης. Πιο συγκεκριμένα, πάνω από 60 φορείς από όλη την Ελλάδα και κυρίως την βόρεια Ελλάδα παρευρέθηκαν στην στρατιωτική παρέλαση ώστε να τιμήσουν το εθνόσημο με περηφάνεια σε μια τόσο σημαντική ημέρα για την ελληνική ιστορία. Παρότι ήταν μια από τις πιο θερμές ημέρες του Οκτώβρη, αυτό δεν αποτέλεσε εμπόδιο στον κόσμο να παρακολουθήσει με θαυμασμό τους συνανθρώπους τους οι οποίοι παρήλασαν για περίπου 2 ώρες. Η πολύ σωστή οργάνωση του χώρου και του χρόνου και η λήψη σωστών μέτρων από την αστυνομία συνέβαλλαν φανερά στην ομαλή κύλιση της παρέλασης. Ακολούθως, πραγματοποιήθηκε και μια επίδειξη του πολεμικού αεροσκάφους f16 από την οποία οι πολίτες παρέμειναν άναυδοι και συγκινημένοι. Με το τέλος της παρέλασης ο κόσμος ήταν πλέον συγκινημένος και χαρούμενος και συνέχισε να γιορτάζει αυτή την πολυσήμαντη ημέρα η οποία έχει σταθεί ορόσημο για την ελληνική ιστορία  και τον πολιτισμό της.

Ορμώμενοι από τη γιορτή Halloween σας προτείνουν μερικές ταινίες!

Για όποιους έρχονται πρώτη φορά σε επαφή με το Halloween καλό θα ήταν να ξεκινήσουν με μια κλασική ταινία έτσι ώστε να μπούνε και στο κλίμα. Μια από αυτές είναι η ταινία HocusPocus (1993). Το Χόκους Πόκους: Οι Τρεις Μάγισσες (αγγλικά: Hocus Pocus) είναι  αμερικανική  κωμωδία τρόμου    και φαντασίας παραγωγής 1993. Η ταινία διηγείται την ιστορία ενός έφηβου, του Μαξ που άθελά του ανασταίνει τρεις μάγισσες, τις αδερφές Σάντερσον. Τώρα ο Μαξ πρέπει να ρισκάρει την ίδια του τη ζωή, να προστατέψει την αδερφή του και να νικήσει τις μάγισσες με τη βοήθεια μιας συμμαθήτριάς του, ενός φιλικού ζόμπι και μιας απέθαντης, ομιλούσας μαύρης γάτας.  Την ταινία σκηνοθέτησε ο Κένι Ορτέγκα και το σενάριο έγραψαν οι Μικ Γκάρις και Νιλ Κάθμπερτ. Πρωταγωνιστούν οι Μπετ Μίντλερ, Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Κάθι Νάτζιμι, Όμρι Κατζ, Θόρα Μπερτς και Βινέσα Σο.

Για όσους όμως είναι σχετικά πιο έμπειροι στο όλο θέμα του Halloween καλές προτάσεις θα αποτελούσαν οι ταινίες Coraline: το σπίτι στην ομίχλη  και Thenightmare before Christmas Η Coraline: Το Σπίτι στην Ομίχλη (αγγλικά: Coraline) είναι αμερικανική stop-motion τρισδιάστατη ταινία σκοτεινής φαντασίας, παραγωγής 2009. Μετακομίζοντας σε καινούργιο σπίτι στην εξοχή, η μικρή Κοραλάιν νιώθει ότι βρίσκεται μακριά από τους φίλους της και ότι την παραμελούν οι πολυάσχολοι γονείς της. Κάποια μέρα ανακαλύπτει μια πόρτα που οδηγεί σ” έναν άλλο κόσμο, όπου η καθημερινότητά της είναι συναρπαστική, αλλά το τίμημα της παραμονής της εκεί είναι μεγάλο. Βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Νιλ Γκάιμαν που κυκλοφόρησε το 2002. Την παραγωγή της ταινίας ανέλαβε η εταιρία Laika και τη διανομή η εταιρία Focus Features. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας ήταν ο Χένρι Σέλικ.  Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Annie Καλύτερης Μουσικής, Σχεδιασμού Χαρακτήρων και Σχεδιασμού Παραγωγής και ήταν υποψήφια για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.

 Ο Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης (αγγλικά: The Nightmare Before Christmas) είναι αμερικανικό μιούζικαλ σκοτεινής φαντασίας το οποίο   σκηνοθετήθηκε   από τον Χένρυ Σέλικ με παραγωγό και συν-συγγραφέα τον Τιμ Μπάρτον, σε μουσική του Ντάννυ Έλφμαν.  Όταν ο βασιλιάς της Πόλης του Χάλλογουιν, Τζακ Σκέλλινγκτον, βαρέθηκε την εργασία της προετοιμασίας την ομώνυμης ετήσιας γιορτής ανακαλύπτει τη Χριστουγεννιάτικη πόλη και παρακινείται για αλλαγή να αναλάβει τον έλεγχο των Χριστουγέννων. Δυστυχώς, τα μακάβρια του πλάνα αποτυγχάνουν να μπουν στο εορταστικό κλίμα.

Στις 24 Οκτωβρίου ώρα 18:00μ.μ στο πλαίσιο της απονομής από το ίδρυμα Θεοφανώ του βραβείου «Αυτοκράτειρα Θεοφανώ 2024»το σχολείο μας έλαβε μέρος στην συζήτηση στρογγυλής τράπεζας που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής με θέμα τη συμπερίληψη στον αθλητισμό των ατόμων που έχουν νοητική υστέρηση, κινητικά προβλήματα ή οποιοδήποτε άλλο είδος αναπηρίας.

Η συζήτηση στρογγυλής τράπεζας διεξήχθη από μια ομάδα έξι ατόμων ένας από τους οποίους ήταν αθλητής με αναπηρία ο οποίος μοιράστηκε μαζί μας την δικιά του προσωπική ιστορία. Ο Gilmor,όπως ονομαζόταν ο αθλητής, όταν ο ίδιος πήγαινε σχολείο δέχτηκε άγριο εκφοβισμό από τους συμμαθητές του. Ο ίδιος ισχυρίστηκε πως «Είχα φύγει από το σχολείο και δεν ήξερα ούτε να διαβάζω, τα Special Olympics μου έσωσαν την ζωή. Ο κάθε αθλητής έχει την δικιά του ιστορία, εγώ έχω μια αναπηρία, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτό πρέπει να με κάνει να διαφέρω από τους άλλους».

Η κυρία Mary Davis ιδρυτικό στέλεχος των Special Olympics, με αφορμή την πρώτη της επίσκεψη στην πόλη μας, εκθείασε με τα καλύτερα λόγια την Θεσσαλονίκη και τους ανθρώπους της. Παρομοίασε, μάλιστα, το ιστορικό μνημείο της Ροτόντας με το ήθος και τη σημαντικότητα των αθλητών των Special Olympics, ενώ εξέφρασε και την απογοήτευσή της που ο αθλητισμός δεν θεωρείται πνευματική κατάρτιση στα σχολεία. Συμπλήρωσε πως στόχος αυτής της οργάνωσης είναι η ανάδειξη της σημασίας του αθλητισμού και της υλοποίησης της διακήρυξης των Ηνωμένων Εθνών που υπογράφτηκε το 2006 για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρίες που παρ’ όλα αυτά μέχρι και σήμερα δεν έχει πραγματοποιηθεί.

Ο κύριος Timothy Shriver μέλος των Special  Olympics, προς τιμήν του οποίου έγινε η συγκεκριμένη εκδήλωση, χρησιμοποίησε τα λόγια του αρχαία φιλοσόφου και επιστήμονα Αριστοτέλη «Η εκπαίδευση  του νου χωρίς την εκπαίδευση της καρδιάς δεν είναι εκπαίδευση»  ενώ έθεσε το εξής ερώτημα, πόσοι από εμάς εκπαιδεύουμε την καρδιά και όχι μόνο το νου.