Η εφημερίδα μας δεν είναι απλώς ένα έντυπο. Είναι μια συλλογική προσπάθεια έκφρασης και δημιουργίας. Είναι η φωνή των νέων ανθρώπων του σχολείου μας που τολμούν να πουν αυτό που σκέφτονται και να μοιραστούν αυτό που νιώθουν.

Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους όσοι στήριξαν αυτή την προσπάθεια — μαθητές, μαθήτριες, καθηγητές, καθηγήτριες, αναγνώστες, αναγνώστριες και φίλους, φίλες. Η συμμετοχή σας είναι η ψυχή αυτής της προσπάθειας.

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την επόμενη σχολική χρονιά με νέες ιδέες, φρέσκα κείμενα και, φυσικά, τον ίδιο ενθουσιασμό!

Μέχρι τότε, να γράφετε, να διαβάζετε, να σκέφτεστε και να ονειρεύεστε.

Με εκτίμηση,
Η συντακτική ομάδα

Στο σχολείο μας στις 3/12/2024 πραγματοποιήθηκε ενημέρωση για την ενδοοικογενειακή βία από το Κέντρο Ενημέρωσης Hope Spot, την οποία παρακολούθησαν τα δύο τμήματα της Α’ Λυκείου.  Η κυρία Γιώτα Καπετανικόλα, μέλος του Κέντρου, μίλησε στους/στις μαθητές/τριες για την βία που μπορεί να ασκείται μεταξύ συντρόφων και για την βία μέσα στην οικογένεια. Ανέφερε χαρακτηριστικά πως σε αυτές τις περιπτώσεις ακολουθείται ένα συγκεκριμένο μοτίβο βίαιης συμπεριφοράς που αποσκοπεί  στην επιβολή εξουσίας, ελέγχου, δύναμης και εκφοβισμού. Επιπλέον, επεσήμανε τους λόγους για τους οποίους οι γυναίκες δεν μιλάνε για την βία που δέχονται στο οικογενειακό ή και στο συντροφικό τους περιβάλλον. Ο φόβος, η πεποίθηση ότι δεν θα επαναληφθεί η συμπεριφορά του θύτη και  η αδυναμία του κράτους να βοηθήσει, είναι οι κυριότεροι από αυτούς.

Γενικότερα, η ενδοοικογενειακή βία δεν περιορίζεται αποκλειστικά στην άσκηση σωματικής  βίας, αλλά  εκδηλώνεται και με άλλες μορφές , όπως  σεξουαλική βία (βιασμός, έκθεση πορνογραφικού υλικού χωρίς την συγκατάθεση και των δύο), λεκτική – συναισθηματική βία (εκβιασμοί, υποτίμηση, απρεπές λεξιλόγιο), κακομεταχείριση (στέρηση φαγητού, χρήση αιχμηρών αντικειμένων, ρίψη αντικειμένων) και οικονομική βία (οικονομική χειραγώγηση). Επιπρόσθετα, οι άνθρωποι που ασκούν βία, συνηθίζουν να συμπεριφέρονται άσχημα σε ανθρώπους και πράγματα που αγαπάει το θύμα και επιχειρούν να το απομονώσουν από τον κοινωνικό του περίγυρο.

Επομένως, πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι η άποψη που επικρατεί στην εποχή μας ότι όλοι οι άντρες είναι βίαιοι, είναι μια ρητορική μίσους. Οι άντρες και οι γυναίκες είναι το μέρος της λύσης, ο ανδρισμός δεν ταυτίζεται με την βία και δεν είναι όλες οι γυναίκες θύματα. Η λύση σε όλο αυτό είναι να αλλάξουμε την κουλτούρα μας και τη στάση μας απέναντι σε τέτοια γεγονότα, δηλαδή να ενημερώνουμε την αστυνομία για τυχόν βίαιες συμπεριφορές και να μην αποδεχόμαστε τέτοιες καταστάσεις  σαν κάτι το φυσιολογικό και το αποδεχτό.

Μαθητική παρέλαση

Την 27η Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε στον Δήμο Θεσσαλονίκης στον οποίο βρίσκεται και το σχολείο μας η μαθητική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου. Στην παρέλαση συμμετείχε ένας μεγάλος αριθμός τόσο δημοσίων όσο και ιδιωτικών σχολείων. Η εκπροσώπηση του σχολείου μας πραγματοποιήθηκε από τον μαθητή της Γ’ λυκείου Γιακουμή Βαγγέλη με την υπέρτατη ένδειξη σεβασμού και τιμής στο εθνόσημο καθώς αποτέλεσε έναν αξιέπαινο και άριστο σημαιοφόρο για το σχολείο  μας για ακόμη μια φορά. Συγχαρητήρια Βαγγέλη!

Στρατιωτική παρέλαση

Το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε η στρατιωτική παρέλαση στη Θεσσαλονίκη στην οποία και παρευρέθηκε πλήθος κόσμου προκειμένου να αντικρίσει το πολύ καλά οργανωμένο θέαμα το οποίο είχε διοργανώσει ο Δήμος Θεσσαλονίκης. Πιο συγκεκριμένα, πάνω από 60 φορείς από όλη την Ελλάδα και κυρίως την βόρεια Ελλάδα παρευρέθηκαν στην στρατιωτική παρέλαση ώστε να τιμήσουν το εθνόσημο με περηφάνεια σε μια τόσο σημαντική ημέρα για την ελληνική ιστορία. Παρότι ήταν μια από τις πιο θερμές ημέρες του Οκτώβρη, αυτό δεν αποτέλεσε εμπόδιο στον κόσμο να παρακολουθήσει με θαυμασμό τους συνανθρώπους τους οι οποίοι παρήλασαν για περίπου 2 ώρες. Η πολύ σωστή οργάνωση του χώρου και του χρόνου και η λήψη σωστών μέτρων από την αστυνομία συνέβαλλαν φανερά στην ομαλή κύλιση της παρέλασης. Ακολούθως, πραγματοποιήθηκε και μια επίδειξη του πολεμικού αεροσκάφους f16 από την οποία οι πολίτες παρέμειναν άναυδοι και συγκινημένοι. Με το τέλος της παρέλασης ο κόσμος ήταν πλέον συγκινημένος και χαρούμενος και συνέχισε να γιορτάζει αυτή την πολυσήμαντη ημέρα η οποία έχει σταθεί ορόσημο για την ελληνική ιστορία  και τον πολιτισμό της.

Ορμώμενοι από τη γιορτή Halloween σας προτείνουν μερικές ταινίες!

Για όποιους έρχονται πρώτη φορά σε επαφή με το Halloween καλό θα ήταν να ξεκινήσουν με μια κλασική ταινία έτσι ώστε να μπούνε και στο κλίμα. Μια από αυτές είναι η ταινία HocusPocus (1993). Το Χόκους Πόκους: Οι Τρεις Μάγισσες (αγγλικά: Hocus Pocus) είναι  αμερικανική  κωμωδία τρόμου    και φαντασίας παραγωγής 1993. Η ταινία διηγείται την ιστορία ενός έφηβου, του Μαξ που άθελά του ανασταίνει τρεις μάγισσες, τις αδερφές Σάντερσον. Τώρα ο Μαξ πρέπει να ρισκάρει την ίδια του τη ζωή, να προστατέψει την αδερφή του και να νικήσει τις μάγισσες με τη βοήθεια μιας συμμαθήτριάς του, ενός φιλικού ζόμπι και μιας απέθαντης, ομιλούσας μαύρης γάτας.  Την ταινία σκηνοθέτησε ο Κένι Ορτέγκα και το σενάριο έγραψαν οι Μικ Γκάρις και Νιλ Κάθμπερτ. Πρωταγωνιστούν οι Μπετ Μίντλερ, Σάρα Τζέσικα Πάρκερ, Κάθι Νάτζιμι, Όμρι Κατζ, Θόρα Μπερτς και Βινέσα Σο.

Για όσους όμως είναι σχετικά πιο έμπειροι στο όλο θέμα του Halloween καλές προτάσεις θα αποτελούσαν οι ταινίες Coraline: το σπίτι στην ομίχλη  και Thenightmare before Christmas Η Coraline: Το Σπίτι στην Ομίχλη (αγγλικά: Coraline) είναι αμερικανική stop-motion τρισδιάστατη ταινία σκοτεινής φαντασίας, παραγωγής 2009. Μετακομίζοντας σε καινούργιο σπίτι στην εξοχή, η μικρή Κοραλάιν νιώθει ότι βρίσκεται μακριά από τους φίλους της και ότι την παραμελούν οι πολυάσχολοι γονείς της. Κάποια μέρα ανακαλύπτει μια πόρτα που οδηγεί σ” έναν άλλο κόσμο, όπου η καθημερινότητά της είναι συναρπαστική, αλλά το τίμημα της παραμονής της εκεί είναι μεγάλο. Βασίζεται στην ομώνυμη νουβέλα του Νιλ Γκάιμαν που κυκλοφόρησε το 2002. Την παραγωγή της ταινίας ανέλαβε η εταιρία Laika και τη διανομή η εταιρία Focus Features. Σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας ήταν ο Χένρι Σέλικ.  Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Annie Καλύτερης Μουσικής, Σχεδιασμού Χαρακτήρων και Σχεδιασμού Παραγωγής και ήταν υποψήφια για Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων.

 Ο Χριστουγεννιάτικος Εφιάλτης (αγγλικά: The Nightmare Before Christmas) είναι αμερικανικό μιούζικαλ σκοτεινής φαντασίας το οποίο   σκηνοθετήθηκε   από τον Χένρυ Σέλικ με παραγωγό και συν-συγγραφέα τον Τιμ Μπάρτον, σε μουσική του Ντάννυ Έλφμαν.  Όταν ο βασιλιάς της Πόλης του Χάλλογουιν, Τζακ Σκέλλινγκτον, βαρέθηκε την εργασία της προετοιμασίας την ομώνυμης ετήσιας γιορτής ανακαλύπτει τη Χριστουγεννιάτικη πόλη και παρακινείται για αλλαγή να αναλάβει τον έλεγχο των Χριστουγέννων. Δυστυχώς, τα μακάβρια του πλάνα αποτυγχάνουν να μπουν στο εορταστικό κλίμα.

Στις 24 Οκτωβρίου ώρα 18:00μ.μ στο πλαίσιο της απονομής από το ίδρυμα Θεοφανώ του βραβείου «Αυτοκράτειρα Θεοφανώ 2024»το σχολείο μας έλαβε μέρος στην συζήτηση στρογγυλής τράπεζας που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής με θέμα τη συμπερίληψη στον αθλητισμό των ατόμων που έχουν νοητική υστέρηση, κινητικά προβλήματα ή οποιοδήποτε άλλο είδος αναπηρίας.

Η συζήτηση στρογγυλής τράπεζας διεξήχθη από μια ομάδα έξι ατόμων ένας από τους οποίους ήταν αθλητής με αναπηρία ο οποίος μοιράστηκε μαζί μας την δικιά του προσωπική ιστορία. Ο Gilmor,όπως ονομαζόταν ο αθλητής, όταν ο ίδιος πήγαινε σχολείο δέχτηκε άγριο εκφοβισμό από τους συμμαθητές του. Ο ίδιος ισχυρίστηκε πως «Είχα φύγει από το σχολείο και δεν ήξερα ούτε να διαβάζω, τα Special Olympics μου έσωσαν την ζωή. Ο κάθε αθλητής έχει την δικιά του ιστορία, εγώ έχω μια αναπηρία, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αυτό πρέπει να με κάνει να διαφέρω από τους άλλους».

Η κυρία Mary Davis ιδρυτικό στέλεχος των Special Olympics, με αφορμή την πρώτη της επίσκεψη στην πόλη μας, εκθείασε με τα καλύτερα λόγια την Θεσσαλονίκη και τους ανθρώπους της. Παρομοίασε, μάλιστα, το ιστορικό μνημείο της Ροτόντας με το ήθος και τη σημαντικότητα των αθλητών των Special Olympics, ενώ εξέφρασε και την απογοήτευσή της που ο αθλητισμός δεν θεωρείται πνευματική κατάρτιση στα σχολεία. Συμπλήρωσε πως στόχος αυτής της οργάνωσης είναι η ανάδειξη της σημασίας του αθλητισμού και της υλοποίησης της διακήρυξης των Ηνωμένων Εθνών που υπογράφτηκε το 2006 για τα δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρίες που παρ’ όλα αυτά μέχρι και σήμερα δεν έχει πραγματοποιηθεί.

Ο κύριος Timothy Shriver μέλος των Special  Olympics, προς τιμήν του οποίου έγινε η συγκεκριμένη εκδήλωση, χρησιμοποίησε τα λόγια του αρχαία φιλοσόφου και επιστήμονα Αριστοτέλη «Η εκπαίδευση  του νου χωρίς την εκπαίδευση της καρδιάς δεν είναι εκπαίδευση»  ενώ έθεσε το εξής ερώτημα, πόσοι από εμάς εκπαιδεύουμε την καρδιά και όχι μόνο το νου.

Μια φορά και έναν καιρό ήταν τρία γουρουνάκια…αλλά τώρα είχαν γίνει πέντε. Το πρώτο γουρουνάκι ήταν το πιο χαζό από όλα και το λέγανε Πλάφι. Το δεύτερο γουρουνάκι ήτανε το πιο κοιμισμένο από όλα…βασικά ήτανε απλά κοιμισμένο…πάντα, και δεν ξέρω γιατί αλλά το λέγανε Σκίμπι. Το τρίτο γουρουνάκι, λοιπόν, το λέγανε Λούμπι και ήταν ιδιοφυΐα. Αυτά ήταν λοιπόν τα τρία γουρουνάκια. Ουψ, ξέχασα τα υπόλοιπα. Εντάξει δεν είναι και πρώτη φορά, γιατί αυτά τα δύο είναι τα ξεχασμένα γουρουνάκια. Και ναι, ακόμη και η μάνα τους ξέχασε να τα διώξει, όταν έδιωξε τα υπόλοιπα να πάνε να φτιάξουν τα σπίτια τους. Και αυτά τα δύο γουρουνάκια τα λένε…Ε, τώρα δεν θυμάμαι. Αν τα βρείτε πουθενά και θέλετε να ξέρετε ρωτήστε τα. Ε, τέλος πάντων γιατί πρέπει εγώ να σας λέω τα πάντα. Πάντε γνωρίστε τα μόνοι σας. Έχουμε και δουλειές να κάνουμε.

- Αυτή δεν υποτίθεται ότι είναι η δουλειά σου;

-Ααα, ναι το ξέχασα. Λοιπόν, που ήμουνα; Α, ναι!

•  Πέντε μήλα από τα πράσινα τα μαλακά
•  Μπισκότα Γιορλάντα με βρώμη
• Δύο μαρούλια τα πιο φρέσκα

-Τι λες;

-Α,ουψ… Ναι λοιπόν… Η μαμά κατσικίνα παλεύει να πάρει την επιμέλεια των εφτά παιδιών της μαζί με διατροφή από τον πατέρα τους, ενώ παράλληλα ισχυρίζεται πως αυτός τα παραμελούσε και τα έφαγε λύκος.

-Τα έχεις χαμένα φίλε;

-Αχ, συγγνώμη πάλι.

-Κάτσε, στα αλήθεια τα είχε φάει λύκος;

- Ε…ναι έτσι λέει. Τέλος πάντων. Λοιπόν τα τρία, δηλαδή τα πέντε γουρουνάκια ξεκίνησαν να παν στην πόλη για να βρουν την τύχη τους και ένα καλύτερο αύριο για κάθε ένα από αυτά. Βασικά πήγαν να κάνουν τις σπουδές τους για να μην καταλήξουν σκουπιδιάρηδες σαν την μάνα τους. Κάτι το οποίο δεν είμαι σίγουρη πως όλοι κατάφεραν, και να πώς πήγαν τελικά τα πράγματα. Το πρώτο γουρουνάκι έμεινε σε όλα του τα μαθήματα και κατέληξε σαν την μητέρα του. Τώρα μπορούμε να πούμε λοιπόν πως ήταν οικογενειακή επιχείρηση. Το δεύτερο γουρουνάκι, λοιπόν, μπορούμε να πούμε πως πέτυχε. Με τον δικό του τρόπο… Για να μην τα πολυλογούμε, γιατί όπως είπα έχουμε και δουλειές να κάνουμε. Πήρε βραβείο γκίνες για το γουρουνάκι που κοιμήθηκε τις περισσότερες ώρες σερί. Μόνο που…δεν πήγε να πάρει το βραβείο γιατί είχε ρίξει τον απογευματινό του υπνάκο. Με το τρίτο γουρουνάκι…υπήρξε ένα πρόβλημα. Ήταν μεγάλη ψωνάρα πώς να το κάνουμε και λοιπόν κατέληξε να γίνει μοντέλο. Και ζήσαν αυτοί καλά…Ουψ, πάλι ξέχασα τα δύο τελευταία γουρουνάκια αλλά το πρόβλημα είναι πως δεν είμαι ο μόνος. Και τα υπόλοιπα γουρουνάκια τα ξέχασαν και… ναι δεν ήρθαν μαζί τους στην πόλη, είναι ακόμη ξεχασμένα και περιμένουν. Και έτσι ζήσαν τα τρία, ήθελα να πω τα πέντε γουρουνάκια καλά και εμείς επιτέλους τελειώσαμε αυτό το παραμύθι και θα πάμε να κοιμηθούμε.

- Α. Αυτό εννοούσες όταν έλεγες πως έχουμε και δουλειές να κάνουμε;

- Ναι, γιατί; Δεν σ’ αρέσει;

- Μπα, εγώ λέω να πάω να φάω.

Η ξιφασκία αποτελεί ένα απαιτητικό άθλημα καθώς ένας σωστός ξιφομάχος πρέπει να έχει σωματική αντοχή, ταχύτητα, σωστό συντονισμό, και  συγκέντρωση την ώρα που αγωνίζεται. Είναι ένα άθλημα το οποίο πρωτοεμφανίστηκε στη δυτική Ευρώπη τη περίοδο του 19ου-20ου αιώνα και ήταν από τα πρώτα αθλήματα που εμφανίστηκαν στους ολυμπιακούς αγώνες.

Η ξιφασκία χωρίζεται σε 3 κατηγορίες με βάση τον τύπο του ξίφους:
1. Sabre: Ελαφρύ ξίφος, με σκοπό το χτύπημα στο πάνω μέρος του σώματος, περιλαμβάνονται το κεφάλι και οι ώμοι.

2. Epee: Βαρύτερο ξίφος, στο οποίο το χτύπημα μετράει σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος του αντιπάλου.

3. flere: Ελαφρύ ξίφος, όπου το χτύπημα καταμετράται μόνο αν γίνει στο σώμα, από τη μέση και κάτω.

Κανόνες:
Οι κανόνες της ξιφασκίας είναι απλοί. Δύο αθλητές αγωνίζονται πάνω σε μια πίστα μήκους 14 μέτρων χωρίς να βγαίνουν από αυτή κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ο στόχος του αθλητή είναι να πετύχει πρώτος τον αντίπαλο απότομα και να τον ξαφνιάσει καταφέρνοντας να πάρει ένα πόντο.

Αγώνες ξιφασκίας: Στην αρχή των αγώνων οι ξιφομάχοι χωρίζονται σε ομίλους μέχρι έξι με επτά άτομα και αγωνίζονται όλοι μεταξύ τους μέχρι να τελειώσουν όλα τα παιχνίδια. Στο παιχνίδι έχουν μετρημένα λεπτά για να πετύχουν πέντε χτυπήματα που απαιτούνται για να κερδίσουν τον αγώνα. Αφού ολοκληρωθεί η παραπάνω διαδικασία,  με βάση την κατάταξη, ακολουθούν αγώνες άμεσου αποκλεισμού (οι οποίοι απαιτούν 15 χτυπήματα), ώστε οι αθλητές να μειώνονται και να ξεχωρίσουν οι καλύτεροι. Κατά την ώρα του αγώνα ο αθλητής πρέπει να βρίσκεται συνεχώς σε ετοιμότητα,  να προσπαθεί να προβλέπει τις κινήσεις του αντιπάλου του και να αντιδρά με γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο.

Την Πέμπτη 24 Οκτωβρίου το σχολείο μας πήρε μέρος στον μαραθώνιο της οργάνωσης των Special Olympics που διεξήχθη στη νέα Παραλία Θεσσαλονίκης. Τα Special Olympics είναι μια οργάνωση που έχει ως στόχο τη στήριξή αθλητών με αναπηρίες προσφέροντάς τους την ευκαιρία να αναπτυχθούν σωματικά, διανοητικά, κοινωνικά και πνευματικά σε ένα περιβάλλον αποδοχής και στήριξης. Μέσω δράσεων όπως αυτή δίνεται στους μαθητές/τριες η δυνατότητά να γνωρίσουμε παιδιά/αθλητές των Special Olympics αλλά και παιδιά με κινητικές ή άλλες δυσκολίες.

Τη μέρα εκείνη παιδιά/πρέσβεις του σχολείου μας συμμετείχαν στον μαραθώνιο ενός χιλιομέτρου στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Φορώντας όλοι τα ίδια μπλουζάκια ξεκινήσαμε, βγάλαμε φωτογραφίες, τρέξαμε και κάναμε νέες γνωριμίες. Γνωρίσαμε παιδιά από τη σχολή κωφών. Μιλήσαμε μαζί τους και μάθαμε ακόμη πως αποκαλούν ο ένας τον άλλον. Η κυρία Τσακούμη, υπεύθυνη της δράσης, μας έβγαλε φωτογραφίες και στη συνέχεια ξεκίνησε το τρέξιμο.

Περάσαμε ωραία τρέχοντας σε ένα κλίμα ομαδικό και όχι ανταγωνιστικό. Η δράση αυτή μας έδωσε την ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα πράγματα για τους συνανθρώπους μας με νοητικές ή κινητικές δυσκολίες. Μας βοήθησε να ευαισθητοποιηθούμε περισσότερο σε θέματα αποδοχής και μας προέτρεψε να δείχνουμε το καλό παράδειγμα στους γύρω μας προσφέροντας τη στήριξη και την αποδοχή όχι μόνο σε άτομα με ιδιαιτερότητες αλλά και σε όλους όσοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες και χρειάζονται τη βοήθειά μας.

Λίγο πριν τον πόλεμο:

Από τις 15 Οκτωβρίου στην Ιταλία έχει αποφασιστεί από το Ιταλικό Πολεμικό Συμβούλιο, προεξάρχοντας του Μπενίτο Μουσολίνη η επέμβαση στα ελληνοαλβανικά σύνορα. Οι Ελληνικές εφημερίδες ήδη από τις 27 Οκτωβρίου προβάλλουν ιταλικές προβοκάτσιες με την δήθεν επίθεση του ελληνικού στρατού στους Ιταλούς, ενώ λίγο καιρό πριν από την κήρυξη του πολέμου στην Ελλάδα επικρατεί αναστάτωση λόγω των βομβαρδισμών ελληνικών πλοίων από τους Ιταλούς.

Τορπιλισμός της Έλλης:

Στις 15 Αυγούστου 1940 ανήμερα της Παναγίας το ιταλικό υποβρύχιο Delfino βυθίζει το καταδρομικό «Έλλη» στο λιμάνι της Τήνου σε περίοδο ειρήνης. Το υποβρύχιο Delfino στις 8:25 πλησιάζοντας το καταδρομικό «Έλλη» έριξε τρεις τορπίλες με μια από αυτές να πετυχαίνει την «Έλλη», η οποία ήταν αγκυρολοβολημένη έξω από το λιμάνι της Τήνου, μιας και συμμετείχε στην γιορτή. Επιτόπου το μηχανοστάσιο εξερράγει και οι φιάλες πετρελαίου έπιασαν φωτιά με αποτέλεσμα 9 νεκρούς και 24 τραυματίες. Οι ναύτες προσπαθούσαν για πολλή ώρα να σώσουν το καταδρομικό μέχρι που κάποια στιγμή αναγκάστηκαν να το εγκαταλείψουν. Οι Ιταλοί δεν παραδέχτηκαν αμέσως την ενοχή τους, παρ’ όλα αυτά όλοι γνώριζαν πως πίσω από όλη αυτή την καταστροφή στην προκυμαία της Τήνου ευθυνόταν η τότε φασιστική Ιταλία, ενώ αποκαλυπτικές φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες της εποχής λίγες μέρες μετά από την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου.

«Όχι»

Στις 3:00π.μ ο Ιταλός πρέσβης Εμανουέλε Γκράτσι στο σπίτι του Μεταξά στην Κηφισιά, του παραδίδει το τελεσίγραφο,  με το οποίο η Ιταλική κυβέρνηση απαιτούσε την ελεύθερη διέλευση του Ιταλικού στρατού από την Ελληνοαλβανική μεθόδιο. Ο Μεταξάς κήρυξε τον πόλεμο αρνούμενος να παραχωρήσει την Ελλάδα στην Ιταλία με τα νέα του πολέμου να φτάνουν σύντομα στα αφτιά των Ελλήνων.

Συμβολή οργανώσεων και ατόμων στον πόλεμο:

Ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός διέθεσε στον στρατό δύο χειρουργεία εκστρατείας, ένα νοσοκομείο διακομιδής, το Νοσοκομείο τον Αθηνών, το τμήμα του στην Θεσσαλονίκη, 2836 εθελόντριες αδελφές νοσοκόμες και 120 εθελόντριες οικονόμους. Ο λαός, σύλλογοι και οργανώσεις, μετά από ραδιοφωνική έκκληση δώρισαν κλινοσκεπάσματα στον ελληνικό στρατό με τις οποίες κατάφεραν να καλύψουν και τις ανάγκες των νοσοκομείων και από δωρεές ομογενών μας που ζούσαν στην Κωνσταντινούπολη.

Απώλειες και ήρωες του πολέμου:

Το έπος του 40 ήταν μια συλλογική νίκη. Σε αυτή είχαν συμμετοχή, από τον τελευταίο φαντάρο μέχρι τον επιτελικό αξιωματικό, ήρωες που ίσως να μην μάθουμε τα ονόματα τους αλλά σε αυτούς χρωστάμε ένα μεγάλο μέρος της ελευθερίας του λαού μας αλλά και όλου του κόσμου. Διότι, άμα οι Έλληνες δεν είχαν καθυστερήσει τους Ιταλούς και έπειτα τους Γερμανούς στο Αλβανικό μέτωπο, ίσως οι Γερμανοί να είχαν καταφέρει να φτάσουν την εποχή που ήθελαν στην Ρωσία και να τους νικήσουν. Μερικοί από τους ήρωες του έπους είναι οι παρακάτω:

1.  Χαράλαμπος Κατσιμήτρος
2.  Μαρίνος Μιτραλέξης
3. Αναστάσιος Παππάς
4.  Γεώργιος Στανώτας
5. Ιωάννης Σακελαρίου
6. Μίλτων Ιατρίδης
7. Επαμεινώνδας Κοντογιάννης
8. Δημήτρης Κασλάς
9. Ιωάννης Καραβίας
10. Δημήτριος Κωστάκης

1940-1941

Συνολικός αριθμός θανάτων 130.325

Συνολικός αριθμός τραυματιών 620.663

Συνολικός αριθμός εξαφανισμένων 10.278

Θηριωδίες και εγκλήματα των Γερμανών:

Οι Γερμανοί κατά την περίοδο κατοχής στην Ελλάδα 1941-1945 διέπραξαν απάνθρωπα εγκλήματα εις βάρος του ελληνικού λαού και του πολιτισμού της. Αρχικά λόγω της αντιστασιακής δράσης των Ελλήνων πολιτών αποφάσισαν ως αντίποινα να διαπράξουν εγκλήματα και στις μεγάλες πόλεις αλλά πιο πολύ στις μικρές επαρχιακές περιοχές, τα λεγόμενα ολοκαυτώματα  (Χορτιάτης, Καλάβρυτα κ.α.) ενώ κατέστρεψαν ανεκτίμητα έργα τέχνης και καταχρέωσαν την χώρα μας παντού κλέβοντας τα χρήματα του τότε Ελληνικού κράτους.

-Προχωράμε βήμα βήμα και ελευθερώνουμε τα μέρη μας, γράφανε. Πιστεύαμε ότι έλαχε σε εμάς ο κλήρος να συμπληρώσουμε όσα δεν πρόλαβε να κάνει η επανάσταση του 21 κι ο πόλεμος του 1912-13. Είναι βαρύ ο τίμημα να θέλεις να ζείς ελεύθερος. Πρέπει να πολεμάς με νύχια και με δόντια γιατί όλοι γύρω μας κάτι θέλουν από εμάς και κάτι δικό μας κρατάνε. Άλλος τη Βόρεια Ήπειρο, άλλος τη Ρωμυλία, την Ανατολική Θράκη, τη Μ. Ασία, την Κύπρο, τα Δωδεκάνησα. Κι αυτή την Αθήνα αν δεν την προστατεύσουμε και αυτή την θέλουν. Κι αν μέχρι τώρα κάναμε την ανάγκη φιλοτιμία ή αναστενάζαμε κρυφά και φούντωνε μέσα μας το παράπονο, τώρα πιστεύουμε πως ήρθε η ώρα για τη δίκαιη κρίση…

Τούτα τα λόγια γράφανε και οι ψυχές τους πλημμύριζαν στην ιδέα της ελεύθερης Ελλάδος. Έτσι προχωρούσαν και το ένα μετά το άλλο τα μέρη γίνονταν και πάλι ελληνικά

                              Μαργαρίτα το μπλε και τ’ άσπρο

               Συγγραφέας: Κασσιανή Πανουτσοπούλου