Στην θάλασσα την άσπλαχνη, που βράχους αγκαλιάζει,
το δίχτυ πέφτει σιωπηλό κι ο βυθός το τρομάζει.
Με κόμπους κι αλυσίδες του, από νήμα πλεγμένο
προσμένει υπομονετικά το θήραμα το δικό του, το κρυμμένο.
Απο του ψαρά τα χέρια βγήκε, με πόθο και με μόχθο
Να φέρει στην στεριά καρπούς, να νικήσει τον φόβο.
Μα μέσα στα σκοτάδια και του νερού την αγκαλιά
δεν ξέρει τι θα πιάσει, τι κρύβει η παγίδα η παλιά.
Μπορεί να είναι ψάρι ασημένιο, γοργό κι αστραφτερό
ή φύκι πικραμένο, με του βυθού το μυστικό
Μπορεί να ναι όστρακο κενό, αλμύρας αναστεναγμός
ή κοχύλι που κρύβει μέσα του τού κύματος τον χρησμό.
Κι όταν το τραβούν ψηλά, με πόνο και με δύναμη,
το δίχτυ ομολογεί την αλήθεια, της φύσης την αγωνία.
Άλλοτε γεμάτο λάμψη, χαρά και πλησμονή
Κι άλλοτε μόνο βάρος, σιωπή και μοναξιά
Είναι και η ζωή σαν δίχτυ, με χαρές και λύπες πλεγμένη,
που πέφτει και που ανεβαίνει, αλλά πάντοτε προσμένει.
Και μέσα στους κόμπους της, το νόημα αναζητάμε
Τι πιάσαμε, τι χάσαμε, τι αφήσαμε να πάει.
