Τι κι’αν δίχτυ δεν είναι οι δυσκολίες της ζωής;
Τι κι’αν δίχτυ είναι τα ωραία που περάσαμε μαζί,
Και δεν μπορώ να αφήσω πίσω;
Βρίσκω τον εαυτό μου μόνιμα μπλεγμένο.
Κάθε σκέψη με φέρνει πιο κοντά σε εσένα, αντί να με απομακρύνει.
Κάθε “αγαπημένο” σου, με ακολουθά και με στοιχειώνει.
Γιατί όταν σου έχει δοθεί κάτι πολύτιμο,
Κάτι που στα μάτια σου φάνταζε μόνιμο,
Ξαφνικά, όταν το χάνεις, είναι χειρότερο από το να μην το είχες ποτέ.
Είναι περίπλοκο, πολύ περίπλοκο το δίχτυ σου, λοιπόν.
Δεν με αφήνει να σωθώ, δεν με αφήνει να ανπνεύσω.
Και εκεί που πάω να ξεμπλεχτώ, πάλι στο δίχτυ ξαναπέφτω.
