Ο καθένας μας τη ζωή τη βλέπει με διαφορετικό τρόπο. Όμως έχετε ποτέ αναρωτηθεί πώς τη βλέπει ένα παιδί που έχει επιληψία; Τι νιώθει και πώς διαχειρίζεται την καθημερινότητα του; Εγώ ως άτομο, λοιπόν, μπορώ να σας πω μέσα απ’ τα δικά μου μάτια ( εκ πείρας ) πώς είναι να ζεις έτσι…
Να νιώθεις ότι δεν είσαι φυσιολογικός μέσα σε αυτή την κοινωνία, που μπορεί να σε αποκαλούν ΑμεΑ, χωρίς να γνωρίζουν καν τι ακριβώς σημαίνει και πώς φυσικά θα νιώσεις εσύ.
Εσείς βλέπετε το “απ΄έξω”. Γι’ αυτό, αν δείτε ένα άτομο σε αμαξίδιο θα καταλάβετε ότι έχει κάποιο πρόβλημα, σε αντίθεση με ΄μένα που, αν με δείτε στο δρόμο, θα πείτε “δεν έχει τίποτα καλέ αυτή, μια χαρά είναι!”
Αυτό που βλέπετε εσείς, όπως μια απλή κρίση, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που βιώνω εγώ και δεν είναι μόνο οι κρίσεις! Υπάρχουν και οι ψυχολογικές επιπτώσεις. Για πολλά χρόνια δεν μπορούσα να πω ούτε καν τη
λέξη «επιληψία» κι έβαζα τα κλάματα. Επίσης, χρειάζονται φυσικά και τα απαιτούμενα φάρμακα.
Δεν μπορώ σίγουρα να παραλείψω και το συναίσθημα του θυμού και της απογοήτευσης που νιώθω όλη την ώρα π.χ. «γιατί σε ΄μένα;» ή «είναι πολύ άδικο όλο αυτό που περνάω και παίρνω και τόσα φάρμακα!». Αλλά δεν είναι μόνο απλές σκέψεις και διαρκής γκρίνια για την κατάσταση, είναι και τα πρακτικά ζητήματα που είχα να διαχειριστώ, αφότου βγήκα απ’ το νοσοκομείο. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ μόνη μου, έβλεπα εφιάλτες, δεν μπορούσα να πάω στο σχολείο έχοντας έναν διαρκή φόβο ότι θα μου συμβεί κάτι.
Επίσης, δεν θα παραβλέψω και την μαθησιακή δυσκολία που προκαλείται, η οποία είναι και το πιο δύσκολο στην όλη “φάση” που περνάω. Αντιμετωπίζω πολλές δυσκολίες στο να μάθω κάτι απ’ έξω, να γράψω ή να συγκρατήσω πληροφορίες.Όταν πιέζομαι πολύ σε κάποιο μάθημα ή απλά σε μια άσκηση έχω πονοκεφάλους και νιώθω ναυτία, ή μπορεί να χρειαστώ μόνο λίγο αέρα και να βγω από την τάξη… Μπορεί ακόμη και να εκδηλώσω κρίση αν υπάρχει πολύ πίεση ή μια “αύρα”, όπως την αποκαλεί ο νευρολόγος μου. Οι περισσότεροι από εσάς έχετε ( μάλλον ) δει “αύρες” κι όχι δυνατές ( πράγματικές ) κρίσεις…
Ταυτόχρονα, θα πρέπει να αναφέρω και την μεγάλη ανασφάλεια που νιώθω.Ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, το οποίο μπορεί πολύ εύκολα να συνδεθεί και με το αίσθημα του φόβου. Ωστόσο, παρόλο που πολλές φορές σκέφτομαι ότι πολλά από τα όνειρά μου δεν μπορώ να τα πραγματοποιήσω λόγω της ασθένειας, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Θα πετύχω στην ζωή μου, ακόμη κι αν χρειαστεί να περάσω μέσα από πολλές φουρτούνες!
Γιατί όπως λέει και ο Μαραβέγιας: αυτή είναι η ζωή, μία πάνω και μία κάτω, τα πιο ωραία είναι παρακάτω!
