Αθήνα, 19.01.2026
Αγαπητή μου Νύχτα,
Είσαι η αγαπημένη μου χρονική στιγμή. Άλλες φορές περπατώ τα χειμωνιάτικα βράδια ήρεμη, κάτω από το φως του φεγγαριού και μερικές φορές παρατηρώ τα λαμπερά αστέρια που στολίζουν, όπως πάντα τον ουρανό σου. Άλλες μέρες ηρεμώ διαβάζοντας μέχρι αργά - αν και είναι λίγο κουραστικό, μου προσφέρει κάποια γαλήνη- ενώ όλα γύρω μου έχουν σταματήσει. Όλοι κοιμούνται.
Νύχτα, ίσως αγαλλιάζω, όταν έρχεται η στιγμή σου, διότι μου επιτρέπεις να κάνω μια παύση μέσα στην αγχωτική καθημερινότητα. Ναι, αρκετές φορές ξεκουράζομαι, όταν πέφτω για ύπνο, όμως μερικές φορές, Νύχτα, μου στέλνεις εφιάλτες. Φέρνεις στο μυαλό μου αναμνήσεις που πονάνε και ζωντανεύεις τους φόβους μου. Γιατί; Συνήθως, νιώθω ασφάλεια, όταν έρχεται η δική σου ώρα, μα τελευταία περνάω νύχτες ψυχρές.
Στείλε μου, σε παρακαλώ, καλύτερα όνειρα από εδώ και πέρα! Σε φιλώ, Κατερίνα
