Στο κάτω-κάτω, είναι φυσιολογικό να αναρωτιέται κανείς στην εφηβική ηλικία για τη κατεύθυνση που θα πάρει, για το μέλλον που τον περιμένει, για το αντικείμενο σπουδών του. Μερικοί ψάχνουν, λοιπόν, αυτό το σημάδι. Αυτό το γεγονός, κάτι που θα δουν μπροστά στα μάτια τους, που θα τους <<επιβεβαιώσει>> ότι επέλεξαν το σωστό για εκείνους μονοπάτι.
Μια μέρα το καλοκαίρι, λίγες μέρες μετά τη λήξη των εξετάσεων, αποφάσισα να συμμαζέψω τα βιβλία της βιβλιοθήκης μου και να επιλέξω ποια βιβλία θα κρατούσα και για την επόμενη χρονιά. Τότε ήταν που άδειασα τα ράφια και βρήκα κάτι ενδιαφέρον: μια τσαλακωμένη φωτοτυπία… από τα χρόνια μου στο δημοτικό! Έτσι, την άνοιξα και είδα πως πρόκειται για μια συνέντευξη σχετικά με το επάγγελμα. Υπήρχαν μερικές ερωτήσεις και έπρεπε να απαντήσει ο καθένας, έχοντας στο μυαλό πως ασκεί ένα συγκεκριμένο επάγγελμα. Αυτό, όμως, που με εξέπληξε -ή ίσως με συγκίνησε- ήταν ότι το επάγγελμα για το οποίο έγραφα, είναι αυτό που μέχρι σήμερα εύχομαι να ασκήσω στο μέλλον!
Το βρίσκω αρκετά ιδιαίτερο (και λίγο χαριτωμένο) να βρει κανείς την <<επιβεβαίωση>> για το μονοπάτι του σε μια παλιά, σκονισμένη φωτοτυπία της τρίτης δημοτικού. Βρήκα την ανακούφιση από τον ίδιο μου τον εαυτό, ο οποίος τότε έδωσε τις ίδιες απαντήσεις με αυτές που θα έδινα και εγώ σήμερα.
Τι αισιόδοξο σημάδι!
