Με αφορμή το ποίημα της Δήμητρας  Χριστοδούλου «Για ένα παιδί που κοιμάται», οι μαθητές και μαθήτριες της Β΄τάξης έγραψαν ένα αφηγηματικό κείμενο που φωτίζει τη σκληρή καθημερινότητα ενός παιδιού στους δρόμους μέσα από τη ματιά ενός φαναριού. Μέσα από την αφήγηση αναδεικνύεται η ανάγκη για ανθρωπιά, κατανόηση και ευαισθησία.

  Όσα βλέπει ένα φανάρι

Σήμερα είδα ξανά το καημένο το αγοράκι να κυκλοφορεί στους δρόμους. Θα ήθελα πολύ να το βοηθήσω, αλλά τι να πω; Ένα φανάρι είμαι που κανείς δεν ακούει.

Το δύσμοιρο το παιδί…πού να είναι οι γονείς του; Ορφανό θα είναι. Ρώτησα και τα άλλα τα φανάρια και μου είπαν πως έρχεται κάθε μέρα ολομόναχο και προσπαθεί να εισπράξει κάποια ψιλά από τους οδηγούς. Αλλά και αυτοί… αυτοί είναι κακούργοι. Συνεχώς είναι εξοργισμένοι μαζί του λες και έκανε κάποιο έγκλημα. Πριν λίγο καιρό, μάλιστα, είδα έναν οδηγό τόσο εκνευρισμένο, που φοβήθηκα μήπως χτυπήσει το παιδί.

Πόσο ανεπιθύμητο θα νιώθει το αγοράκι άραγε; Συνεχώς είναι στους δρόμους και κανένας δεν έχει να του προσφέρει λίγη στοργή και αγάπη, λίγη ζεστασιά. Αν δεν με είχε κάνει ο Θεός φανάρι, θα το βοηθούσα και με το παραπάνω. Αυτό το παιδί έχει δουλέψει σκληρότερα από τον οποιονδήποτε άνθρωπο που έχω δει σε τούτο το δρόμο. Σήμερα το κακόμοιρο έκλαιγε σε μια γωνία, γιατί δεν είχε βγάλει όσα χρειαζόταν, για να εξασφαλίσει το φαγητό του.

Αυτό ήταν. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο  ο άνθρωπος θα χάνει την ανθρωπιά του.

Σταύρος Κ.- μαθητής της Β΄ τάξης