ΑΓΝΩΣΤΟΥ «Η αγάπη και το μαξιλάρι μου»
Κάθε βράδυ μια σκέψη, μια αναπνοή
από εσένα.
Μόνο το μαξιλάρι ξέρει το κλάμα, τον αναστεναγμό.
ένας σύνδεσμος μεταξύ μας.
Αν είχε στόμα, θα σε φώναζε και εκείνο
να έρθεις κοντά μου.
Τα όνειρά μου μαζί σου, αγάπη μου, εκείνο τα ξέρει.
Το κλάμα που έγινε κηλίδες πάνω του ανεξίτηλες
εκείνη την ημέρα.
Και όλες τις νύχτες μας μαζί, ερωτευμένοι…
Το χέρι πάνω στο χέρι
Το πόδι πάνω στο πόδι
Το σώμα πάνω στο σώμα
Η ψυχή πάνω στην ψυχή.
Το μαξιλάρι μου ακούει τις σκέψεις μας.
Από τότε που ακούμπησε το κεφάλι σου πάνω του
Δεν μπορώ να σταματήσω να το αγκαλιάζω.
Το πνίγω στα φιλιά, αγάπη μου,
όπως θέλω να κάνω σε εσένα.
