ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΕΤΕΩΡΙΤΩΝ
Καθώς προσπερνάμε οδούς και δρόμους, κάτω από τον Ήλιο της Αθήνας, προσπαθούμε όλοι μας να διατηρήσουμε μια όποια θέληση μπορούμε να επιστρατεύσουμε για ένα μουσείο. Σίγουρα, όλοι είχαν σχηματίσει την εικόνα ενός φαντασμαγορικού κτιρίου, αυτόνομου, μεγάλου και λαμπρού, όπως τα συνηθισμένα. Ήταν μια ξεχωριστή έκπληξη το γεγονός πως ήταν ένας ισόγειος χώρος, σχεδόν απαρατήρητος στη γωνία ενός δρόμου. Ένας τυχαίος περαστικός δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί την σημασία του ή ακόμα και την ύπαρξη του, λόγω της ταπεινότητας του.
Εξωτερικά, ο χώρος φαντάζει μικρός, όμως μπαίνοντας μέσα χάνεσαι στην γλυκιά μαγεία γύρω σου· γυάλινες βιτρίνες με όμορφες βάσεις για κάθε μετεωρίτη που φιλοξενεί. Δημιουργείται ένας μικρός διάδρομος υποδοχής με οπτική το μεγάλο γραφείο μπροστά. Στην μικρή στροφή, έχουμε πλέον καθαρή οπτική σε έναν μεγάλο χώρο παρουσίασης και σε ακόμη περισσότερες μικρές βιτρίνες. Στο μισοσκόταδο, με μόνη πηγή φωτός όσα μπορούν να φωτίσουν οι λάμπες πάνω από το γραφείο και το διακριτικό εξωτερικό φως από την πόρτα, όλη η μαγεία και η απόκοσμη ομορφιά που κατέχουν αυτά τα πετρώματα αυξάνεται.
Αφού κάτσαμε όλοι στις καρέκλες με θέα τον πίνακα παρουσίασης, ξεκίνησε η περιήγηση μας στο Ηλιακό μας Σύστημα και την ιστορία του, ακολουθώντας την ιστορική πορεία καταγραφής των μετεωριτών. Πως για παράδειγμα, μερικοί δορυφόροι του Κρόνου και του Δια θα μπορούσαν να είναι κατοικήσιμοι, υπό συνθήκες, λεπτομέρειες σχετικά με το πως μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα βασικά στοιχεία ενός κομήτη, με βάση το χρώμα που θα παρουσιαστεί στο γήινο νυχτερινό ουρανό, κατά την πτώση του και πολλές άλλες πληροφορίες που είναι δύσκολο στην αρχή να στοχαστείς, αν δεν σου εξηγήσει κάποιος τα γεγονότα.
Η επίσκεψη μας σ’ αυτό το ταπεινό, κι όμως τόσο σαγηνευτικό μουσείο, το μουσείο των Μετεωριτών, μας προσέφερε γνώσεις και ευχαρίστηση, καθώς επίσης όλοι εκεί πέρα ήταν πολύ ευγενικοί και υπομονετικοί. Ήταν μια μοναδικά όμορφη εμπειρία που σίγουρα θα μείνει στην μνήμη μας.
