Πώς μπήκε για εσάς ο φετινός χειμώνας; Γιατί για εμάς, την επίλεκτη ομάδα του 2^ου ΓΕΛ Ηρακλείου Αττικής, μπήκε σε ένα αεροπλάνο με προορισμό… τη ΒΙΕΝΝΗ!!!!

Το ταξίδι μας ξεκίνησε δυναμικά με πρώτη στάση τα θερινά ανάκτορα Schönbrunn (Σενμπρούν) με τους εμβληματικούς κήπους και τη χριστουγεννιάτικη αγορά τους. Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο της πόλης και περιηγηθήκαμε στα γραφικά στενά της φτάνοντας στον μεγαλοπρεπή ναό του Αγίου Στεφάνου.

Η επόμενη μέρα, ενώ περιμέναμε να περιλαμβάνει κάτι χαλαρό, εν τέλη μας επιφύλασσε πολύωρο ταξίδι στο Γκρατς.  Κάναμε τις βόλτες μας, φάγαμε, ψωνίσαμε και αφού βγάλαμε και τις φωτογραφίες μας πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Τρίτη μέρα… αφιερωμένη στην κουλτούρα. Επισκεφτήκαμε το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης και περπατώντας μέσα από τα χειμερινά αυτοκρατορικά ανάκτορα φτάσαμε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης Albertina.

Το τέλος της ημέρας  μας βρήκε στην κεντρική χριστουγεννιάτικη αγορά «Rathausplatz» δίπλα στο δημαρχείο, την οποία επισκεφτήκαμε ξανά την επόμενη ημέρα, έπειτα από τη συμμετοχή μας στο συνέδριο. Ύστερα από την παρουσίαση μας, παρότι ήμασταν κουρασμένοι, κάναμε στάση στο Μουσείο Belvedere και γυρίσαμε στο ξενοδοχείο μας. Το ταξίδι μας έληξε με μία επίσκεψη στη γειτονική Σλοβακία και συγκεκριμένα στην πρωτεύουσά της Μπρατισλάβα. Τη γνωρίσαμε καλύτερα εξερευνώντας τα μεσαιωνικά σοκάκια της, τη μοντέρνα χριστουγεννιάτικη αγορά της ενώ δεν αντέξαμε να μην αναδείξουμε τις καταπληκτικές φωνές μας τραγουδώντας παρέα με έναν ντόπιο μουσικό του δρόμου.

Η συμμετοχή του σχολείου μας  στο 10^ο Ευρωπαϊκό Συνέδριο, ήταν ο λόγος του ταξιδιού μας στη Βιέννη. Αναρωτηθήκατε ποτέ πώς πήγε αυτό; Την ημέρα του συνεδρίου θέσαμε τον πήχη ψηλά. Η παρουσίασή μας αποτελούνταν από τρία σκέλη. Πρώτα χορέψαμε με μια θαυμάσια χορογραφία το επιβλητικό «Βαλς του Γαλάζιου Δούναβη» του Στράους. Ενδιάμεσα αφηγηθήκαμε  διαλογικά την ιστορία του Βαλς από τους φτωχούς και τους αγρότες μέχρι και τα σαλόνια των παλατιών και τη συνεισφορά/βοήθεια του Νικόλαου Δούμπα, ενός μεγάλου ευεργέτη και λάτρη της μουσικής και των τεχνών, ο οποίος προσέφερε στον Στράους τον χώρο και τον χρόνο να δημιουργήσει.  Στο τέλος κλείσαμε με μια πιο ελληνική νότα, το «Βαλς των Χαμένων Ονείρων», του Μάνου Χατζιδάκη. Βέβαια, δεν έλειψε και το στυλ από την όλη εικόνα μας καθώς οι παραδοσιακές και οι μοντέρνες εμφανίσεις μας έκλεψαν την παράσταση.

Αυτό το ταξίδι, όλοι μπορούμε να το ομολογήσουμε, ότι ήταν ένα από τα ταξίδια που θα θυμόμαστε σε όλη μας τη ζωή και εκ μέρους όλων των παιδιών που πήγαμε, ευχαριστούμε το σχολείο και τις συνοδούς μας που μας έδωσαν την ευκαιρία να το απολαύσουμε στο έπακρον!

Μαντζώρος Φάνης

Παπακώστα Ιφιγένεια

Συνέντευξη:

- Κύριε Κούκη, ποιο ήταν το αρχικό όραμα πίσω από τη δημιουργία των μαθητικών συνεδρίων;

- Το βασικό κίνητρο ήταν πάντοτε ένα, να γίνει η εκπαίδευση μία ωραία δραστηριότητα. Να πηγαίνουν οι μαθητές στο σχολείο εμπνεόμενοι. Το βασικό στοιχείο είναι να βρεις τρόπους με τους οποίους οι μαθητές θα μπορέσουν πραγματικά να αισθανθούν το σχολείο ως έναν πνευματικό χώρο δράσης, έμπνευσης, κοινωνικοποίησης και γνώσης. Το δεύτερο όμως επίσης σημαντικό όραμα, είναι η σύνδεση του σχολείου με τον εξωελλαδικό ελληνισμό. Δηλαδή να αποκτήσουν οι μαθητές συνείδηση της οικουμενικότητας του ελληνισμού κατά το παρελθόν και μέσω αυτού να αισθανθούν υπερηφάνεια και ευθύνη για το παρόν και το μέλλον.

- Ποια είναι η εικόνα της Ευρώπης που σχηματίζουν οι μαθητές μέσα από τα μαθητικά συνέδρια;

- Νομίζω ότι η εικόνα της Ευρώπης που σχηματίζουν είναι θετική καθώς την αντιλαμβάνονται ως σπίτι, ως μία ευρύτερη γεωγραφική και πολιτιστική περιοχή στην οποία ανήκουμε. Αυτό που επιδιώκουμε εμείς να κάνουμε είναι να δείξουμε ότι το θεμέλιο του πολιτισμού έχει ελληνική βάση. Μία βάση που στηρίχθηκε στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία και επιστήμη. Η Ευρώπη έχει ελληνική βάση και γι’ αυτό τον λόγο όπως έλεγε και η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, τρία είναι τα βασικά της χαρακτηριστικά: ο Ελληνισμός – η φιλοσοφία της σκέψης – η Ρώμη με τους κυρίως Κρατικούς θεσμούς και ο Χριστιανισμός. Εμείς θέλουμε να αναδείξουμε τον πολιτισμό της Ευρώπης, να δείξουμε την πνευματική και πολιτική της αξία και να συνειδητοποιήσουμε ότι χωρίς αυτή, η μοναξιά κάνει κακό.

- Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η σχέση εκπαίδευσης και Δημοκρατίας;

- Τεράστια. Για να γίνεις ένας υπεύθυνος και Δημοκρατικός πολίτης πρέπει να περάσεις μέσα από μία συστηματική μαθητεία. Δηλαδή, η εκπαίδευση οφείλει με έναν τρόπο παιδαγωγικά ορθό να εμπνεύσει τους μαθητές προς αυτό το μεγάλο ιερό ιδανικό που είναι η Δημοκρατία και η Ελευθερία το οποίο εμείς αν θεωρήσουμε δεδομένο θα το απομαγεύσουμε. Δεν πρέπει οι άνθρωποι να θεωρούν τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και την Ευημερία τους δεδομένη. Επιπλέον, οι μαθητές μπορούν να γίνουν μέσα από διάφορες διαδικασίες λίγο πιο ορθολογιστές. Θα μπορούσε να παίξει ένα ρόλο η εκπαίδευση με τα διάφορα μαθήματα αλλά κυρίως με τις εφαρμογές της, γιατί ορισμένα πράγματα πρέπει να τα εφαρμόζουμε μέσα στην τάξη. Αυτό που μας λείπει είναι η άσκηση εφαρμογής, πρέπει αυτό που μαθαίνουμε να το εφαρμόζουμε στην πράξη.

- Αν μπορούσατε να στείλετε ένα μήνυμα σε όλους τους μαθητές που έχουν συμμετάσχει στα συνέδρια, ποιο θα ήταν;

- Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να στέλνω μηνύματα. Η ικανοποίησή μου είναι όταν οι μαθητές φεύγοντας από το συνέδριο νιώθουν όμορφα, νιώθουν ότι άξιζε η συμμετοχή τους. Χαίρομαι όταν οι μαθητές πιστεύουν ότι αυτό που έκαναν ήταν μία πνευματική και κοινωνική επένδυση. Η ικανοποίηση που παίρνουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί έρχεται όταν βλέπουμε το αποτέλεσμα μιας δράσης το οποίο πολλές φορές φαίνεται μετά από χρόνια. Τα μηνύματα τα στέλνουν οι ίδιοι οι μαθητές προς τους καθηγητές.

Η συζήτησή μας έδωσε την ευκαιρία να δούμε το θέμα από μία διαφορετική οπτική και να προβληματιστούμε πάνω σε σημαντικά ζητήματα της σχολικής ζωής.

ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΠΛΟΥΜΗΣ

Ιστορικά, ο σεξισμός έχει βαθιές ρίζες στις κοινωνικές δομές και στους παραδοσιακούς ρόλους που αποδίδονταν στα φύλα. Για πολλά χρόνια, σε πολλές κοινωνίες οι γυναίκες θεωρούνταν λιγότερο ικανές ή κατάλληλες για συγκεκριμένους τομείς, όπως η πολιτική, η επιστήμη ή η ηγεσία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να περιορίζονται οι ευκαιρίες τους στην εκπαίδευση, στην εργασία και στη συμμετοχή στα κοινά. Αν και τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί σημαντικές πρόοδοι στην ισότητα των φύλων, αρκετές μορφές σεξισμού εξακολουθούν να υπάρχουν στην καθημερινότητα.

Ο σεξισμός μπορεί να εμφανιστεί σε διάφορα επίπεδα. Στον χώρο της εργασίας, για παράδειγμα, μπορεί να εκδηλωθεί μέσα από άνισες αμοιβές, περιορισμένες επαγγελματικές ευκαιρίες ή στερεότυπα που επηρεάζουν τις αποφάσεις των εργοδοτών. Στην κοινωνική ζωή, συχνά εκφράζεται μέσα από σχόλια, αστεία ή προσδοκίες σχετικά με το πώς «πρέπει» να συμπεριφέρονται οι άνδρες και οι γυναίκες. Ακόμη και στα μέσα ενημέρωσης ή στη διαφήμιση, τα στερεότυπα φύλου μπορούν να ενισχύσουν αντιλήψεις που υποτιμούν ή περιορίζουν τα άτομα

Ένα σημαντικό στοιχείο του σεξισμού είναι ότι πολλές φορές λειτουργεί με τρόπο ανεπαίσθητο. Δηλαδή μπορεί να μην εκφράζεται πάντα με ανοιχτή εχθρότητα, αλλά μέσα από μικρές καθημερινές συμπεριφορές που φαίνονται «φυσιολογικές». Αυτές οι μορφές, που συχνά αποκαλούνται μικροδιακρίσεις, μπορούν να επηρεάσουν την αυτοπεποίθηση, τις ευκαιρίες και την κοινωνική θέση των ανθρώπων.

Η αντιμετώπιση του σεξισμού απαιτεί συνειδητοποίηση και εκπαίδευση. Η προώθηση της ισότητας των φύλων, η αμφισβήτηση των στερεοτύπων και ο σεβασμός της διαφορετικότητας αποτελούν βασικά βήματα για τη δημιουργία μιας πιο δίκαιης κοινωνίας. Η εκπαίδευση στα σχολεία, οι πολιτικές ίσων ευκαιριών στην εργασία και η υπεύθυνη παρουσίαση των φύλων στα μέσα ενημέρωσης μπορούν να συμβάλουν σημαντικά προς αυτή την κατεύθυνση.

Συνοψίζοντας, ο σεξισμός δεν είναι απλώς ένα ατομικό πρόβλημα αλλά ένα κοινωνικό φαινόμενο που επηρεάζει πολλούς τομείς της ζωής. Η καταπολέμησή του απαιτεί συλλογική προσπάθεια, αλλαγή νοοτροπίας και συνεχή προσπάθεια για ισότητα, σεβασμό και δικαιοσύνη ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους.Ο σεξισμός αποτελεί ένα από τα πιο διαδεδομένα κοινωνικά φαινόμενα που επηρεάζουν τις ανθρώπινες σχέσεις και τη δομή των σύγχρονων κοινωνιών. Πρόκειται για την προκατάληψη, τη διάκριση ή την άνιση μεταχείριση απέναντι σε ένα άτομο με βάση το φύλο του. Αν και ο σεξισμός μπορεί να επηρεάσει ανθρώπους κάθε φύλου, ιστορικά και κοινωνικά έχει πλήξει κυρίως τις γυναίκες, περιορίζοντας τις ευκαιρίες και τα δικαιώματά τους σε πολλούς τομείς της ζωής.

Για πολλούς αιώνες, σε πολλές κοινωνίες, οι γυναίκες θεωρούνταν κατώτερες από τους άνδρες ή λιγότερο ικανές να συμμετέχουν ενεργά στην πολιτική, στην επιστήμη ή σε θέσεις ηγεσίας. Ο ρόλος τους συχνά περιοριζόταν στο σπίτι και στην οικογένεια, ενώ η πρόσβασή τους στην εκπαίδευση, στην εργασία και στη δημόσια ζωή ήταν περιορισμένη. Αν και τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί σημαντικές αλλαγές και πρόοδοι στην ισότητα των φύλων, τα κατάλοιπα αυτών των αντιλήψεων εξακολουθούν να επηρεάζουν τη σύγχρονη *κοινωνία.

Ένα από τα πιο εμφανή παραδείγματα σεξισμού απέναντι στις γυναίκες εμφανίζεται στον χώρο της εργασίας. Σε πολλές περιπτώσεις, οι γυναίκες αμείβονται λιγότερο από τους άνδρες για την ίδια εργασία ή δυσκολεύονται περισσότερο να ανέλθουν σε υψηλές διοικητικές θέσεις. Επιπλέον, συχνά αντιμετωπίζουν στερεότυπα που τις παρουσιάζουν ως λιγότερο ικανές για ηγετικούς ρόλους ή ως άτομα που θα δώσουν προτεραιότητα στην οικογένεια αντί στην επαγγελματική τους εξέλιξη.

Ο σεξισμός προς τις γυναίκες μπορεί επίσης να εκδηλωθεί στην καθημερινότητα μέσα από σχόλια, αστεία ή προσδοκίες σχετικά με την εμφάνιση, τη συμπεριφορά ή τις επιλογές τους. Για παράδειγμα, πολλές γυναίκες δέχονται κριτική για τον τρόπο που ντύνονται, για τις επαγγελματικές τους φιλοδοξίες ή για τις προσωπικές τους αποφάσεις. Αυτές οι στάσεις ενισχύουν στερεότυπα που περιορίζουν την ελευθερία και την αυτονομία τους.

Επιπλέον, τα μέσα ενημέρωσης και η διαφήμιση συχνά παρουσιάζουν τις γυναίκες μέσα από στερεοτυπικούς ρόλους, δίνοντας υπερβολική έμφαση στην εμφάνιση ή παρουσιάζοντάς τες κυρίως ως αντικείμενα ομορφιάς και όχι ως ολοκληρωμένες προσωπικότητες με ικανότητες και φιλοδοξίες. Τέτοιες εικόνες επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αντιλαμβάνεται τις γυναίκες και συμβάλλουν στη διαιώνιση του σεξισμού.

Η αντιμετώπιση του σεξισμού απαιτεί ευαισθητοποίηση, εκπαίδευση και αλλαγή νοοτροπίας. Η προώθηση της ισότητας των φύλων, η αμφισβήτηση των στερεοτύπων και ο σεβασμός των δικαιωμάτων όλων των ανθρώπων αποτελούν βασικά βήματα για μια πιο δίκαιη κοινωνία. Τα σχολεία, οι οικογένειες, οι θεσμοί και τα μέσα ενημέρωσης μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην καλλιέργεια αξιών όπως ο σεβασμός, η ισότητα και η δικαιοσύνη.

Συνοψίζοντας, ο σεξισμός απέναντι στις γυναίκες αποτελεί ένα κοινωνικό πρόβλημα που, παρά την πρόοδο των τελευταίων δεκαετιών, εξακολουθεί να υπάρχει σε πολλές μορφές. καταπολέμησή του απαιτεί συλλογική προσπάθεια και συνεχή αγώνα, ώστε να δημιουργηθεί μια κοινωνία στην οποία όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου, θα έχουν ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα.

ΑΝΝΑ ΚΟΛΙΟΠΗΛΟΥ

Με ιδιαίτερη χαρά και υπερηφάνεια το σχολείο μας, το 2ο ΓΕΛ Ηρακλείου Αττικής, συμμετείχε στον Μαθητικό Διαγωνισμό Ερμηνευτικής Ανάγνωσης Λογοτεχνικών Κειμένων, με θέμα τη μελοποιημένη ποίηση Ελλήνων λογοτεχνών του 20ού αιώνα.

Το σχολείο μας εκπροσωπήθηκε επάξια από τρεις μαθητές, οι οποίοι ανέδειξαν με ευαισθησία και εκφραστικότητα τη δύναμη της ελληνικής ποίησης. Συγκεκριμένα, η Ιφιγένεια Βεκίλογλου ερμήνευσε το ποίημα «Δρόμοι Παλιοί» του Μανώλη Αναγνωστάκη, η Ιφιγένεια Παπακώστα παρουσίασε το «Μόνο γιατί μ’ αγάπησες» της Μαρίας Πολυδούρη, ενώ ο Ταξιάρχης Πλουμής απέδωσε με ιδιαίτερη ένταση και συναίσθημα τη «Ρωμιοσύνη» του Γιάννη Ρίτσου.

Ο διαγωνισμός συγκέντρωσε το έντονο ενδιαφέρον μαθητών από όλη την Αττική, με συνολικά 77 συμμετοχές από 26 σχολεία, γεγονός που καταδεικνύει τη σημασία και την απήχηση της διοργάνωσης.

Ιδιαίτερη διάκριση για το σχολείο μας αποτέλεσε η πρόκριση του Ταξιάρχη Πλουμή στη δεύτερη φάση του διαγωνισμού, ανάμεσα στους 10 καλύτερους συμμετέχοντες. Η επιτυχία αυτή αποτελεί σημαντική αναγνώριση της προσπάθειας, του ταλέντου και της αφοσίωσής του.

Υπεύθυνη καθηγήτρια για τη συμμετοχή των μαθητών ήταν η κ. Μ. Κουντουράκη, ενώ τους μαθητές συνόδευσε και η Υποδιευθύντρια του σχολείου, κ. Ι. Ζορμπά.

Συγχαίρουμε θερμά όλους τους μαθητές μας για τη συμμετοχή τους!

Θεωρώντας κοινή γνώση τον ατυχή και σύντομο αποκλεισμό των φιλόδοξων παρά τα γεγονότα ομάδων μπάσκετ και ποδοσφαίρου από τον πρώτο κιόλας γύρο των αντίστοιχων πανελληνίων σχολικών πρωταθλημάτων, θα εστιάσουμε στα υπόλοιπα αθλήματα. Λογικό είναι να αναρωτιέστε τι συμβαίνει με την σχολική ομάδα πινκ πονκ, πότε θα αγωνιστεί, και πως θα εξελιχθεί η συμμετοχή του σχολείου μας στο πρωτάθλημα beach volley. Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Αξίζουν οι ώρες μαθήματος τις οποίες θυσιάζουν οι συμμαθητές μας για να προπονούνται στο πινκ πονκ; Η απάντηση είναι εξαρτάται. Ναι ίσως το σχολείο μας να μην έχει ιστορία στο συγκεκριμένο αγώνισμα. Ναι ίσως κανένας από τους συμμετέχοντες να μην έχει ασχοληθεί σοβαρά με το πινκ πονκ. Αυτό που έχουν όμως οι μαθητές αυτοί σε πληθώρα είναι μεγάλη επιμονή και βελτίωση, η οποία έχει εμφανιστεί χάρη στις πολλαπλές ώρες εξάσκησης στο γυμναστήριο. Με λίγα λόγια, οι αγώνες πινκ πονκ που θα διεξαχθούν 11-13/3/26 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, θα είναι μια ιδιαίτερα δύσκολη πρόκληση για τους αθλητές μας, όμως υπάρχει ελπίδα.

Όσον αφορά το beach volley, η κατάσταση είναι πιο αισιόδοξη. Την εκπροσώπηση του σχολείου αναλαμβάνει ο μαθητής της πρώτης Βασίλης Καρτσώνης, ο οποίος σε συνεργασία με μαθητή από άλλο λύκειο, θα αγωνισθεί στο πρωτάθλημα beach volley συγκροτώντας μια ομάδα των οποίων τα μέλη έχουν εμπειρία στον πρωταθλητισμό και ποικίλες διακρίσεις στον χώρο του αθλήματος. Για παραπάνω πληροφορίες για το μπάσκετ, το ποδόσφαιρο και γενικώς τα υπόλοιπα αθλήματα ή και συνεντεύξεις με τους μαθητές που συμμετέχουν σε αυτά, μείνετε συντονισμένοι καθώς στις επόμενες εβδομάδες θα υπάρχουν εξελίξεις.

Ιφιγένεια Παπακώστα

Βασίλης Παπαευαγγέλου

Κωνσταντινος Κοντός

Απόστολος Βασιλόπουλος.

Η «ψυχολογία» είναι σύνθετη λέξη και ετυμολογείται από τις λέξεις «ψυχή» και «λόγος», που κυριολεκτικά, σημαίνει «η μελέτη της ψυχής». Πώς σας ακούγεται, εμείς οι άνθρωποι να ξεκινήσουμε να μελετάμε, αυτό που πάντα κουβαλάμε μέσα μας; H ψυχολογική υποστήριξη στην εφηβική ηλικία, είναι ένα εργαλείο που όλοι οι έφηβοι θα ήταν καλό να έχουν την δυνατότητα να λαμβάνουν. Είναι σημαντικό, η παροχή αυτή να γίνεται μέσω του σχολείου, μέσω του φορέα κοινωνικοποίησης των εφήβων. Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική;

Η εφηβεία είναι μια περίοδος γεμάτη αλλαγές, τόσο σωματικές όσο και ψυχολογικές. Οι έφηβοι, καλούνται απρόσμενα σε δοκιμασίες που κανένας δε τους έχει προετοιμάσει για αυτές. Καλούνται να διαχειριστούν έντονα συναισθήματα, άγχος, ανασφάλειες, πίεση από το σχολείο, την οικογένεια, τα κοινωνικά πρότυπα, τις φιλίες και τις προσωπικές τους σχέσεις. Τις περισσότερες φορές οι έφηβοι, δεν επικοινωνούν αυτό που νιώθουν και κλείνονται στον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να νιώθουν μόνοι, αβοήθητοι και εγκλωβισμένοι μέσα στις σκέψεις τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος του σχολικού ψυχολόγου καθίσταται αναγκαίος. Καταρχάς, ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός πως  η ψυχολογική υποστήριξη στο σχολικό περιβάλλον παρέχεται δωρεάν. Με αυτόν το τρόπο, διασφαλίζεται η ισότιμη πρόσβαση σε όλους τους μαθητές σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας. Παράλληλα, η σχέση μαθητή και ψυχολόγου, βασίζεται σε εμπιστοσύνη και εχεμύθεια, καθώς όσα λέγονται παραμένουν ιδιωτικά και δε διαρρέουν ούτε στο γραφείο των καθηγητών ούτε στους γονείς του μαθητή.

Ο ψυχολόγος, είναι εδώ για να βρει λύσεις στο πρόβλημα του κάθε μαθητή, ανάλογα με τα θέλω και τον χαρακτήρα του. Στις συνεδρίες, ο μαθητής δεν μονολογεί. Δημιουργεί με τον ψυχολόγο μία εποικοδομητική συζήτηση, οι οποία χτίζεται σιγά-σιγά με τις ερωτήσεις του ψυχολόγου, ο οποίος το μόνο που επιθυμεί, είναι ο θεραπευόμενός του να νιώσει την ασφάλεια να εκφράσει με ειλικρίνεια οτιδήποτε τον καταβάλει. Δεν είναι απαραίτητο να ανοιχτείς αμέσως, από τη στιγμή που δε το νιώθεις. Όταν νιώσεις έτοιμος, να ξέρεις ότι κάποιος είναι εκεί για να σε βοηθήσει.

Η ψυχοθεραπεία σε αυτήν την ηλικία, θα βοηθήσει τον έφηβο για όλη του τη ζωή. Η εφηβεία είναι η ηλικία που ο καθένας, δημιουργεί την τελική μορφή του ανθρώπου που θα είναι ύστερα. Μέσα από την ψυχοθεραπεία, γίνεσαι ο καλύτερος σου εαυτός. Ζητάω βοήθεια = είμαι δυνατός.  

Αν δεν είσαι σίγουρος, δες αυτό:

" target="_blank">

Ψυχοθεραπεία. Πότε ξεκινάω και τι γίνεται σε αυτή την πρώτη περίφημη συνεδρία ; Πώς θα ξέρω ότι πήγε καλά;

Είναι το σύμπτωμα που σου χτύπησε την πόρτα;

Αυτή η κρίση πανικού που πλέον δε σε αφήνει να βγεις από το σπίτι; Τα παραπάνω κιλά ; Ή μια σημαντική αλλαγή και μια απόφαση που πρέπει να πάρεις ; Μπορεί και απλά τώρα να νιώθεις καλά και να έχεις χρόνο… Ποιοι είναι οι πιο συχνοί λόγοι που οδηγούν κάποιον να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία και πως λειτουργεί η πρώτη συνεδρία; Μερικά από τα μυστικά που συμβαίνουν πίσω από την κλειστή πόρτα του ψυχοθεραπευτή ..

Καλαντζή Δήμητρα

Νικόλ Φαλτσέτα

Το πρώτο μεγάλο εμπόδιο που συναντάμε είναι η τραγική αναντιστοιχία ανάμεσα στις σπουδές και την αγορά εργασίας. Ενώ πασχίζουμε να εξειδικευτούμε και να αποκτήσουμε γνώσεις πάνω σε επιστημονικούς τομείς, η ελληνική οικονομία φαίνεται «κολλημένη» σε επαγγέλματα χαμηλής εξειδίκευσης, όπως ο τουρισμός, η εστίαση και το μικροεμπόριο. Έτσι, πολλοί από εμάς θα βρεθούμε στην κατηγορία των «υπερπροσοντούχων» (κοινώς: overqualified), δηλαδή θα είμαστε άνθρωποι με λαμπρά μυαλά και τεχνογνωσία που θα καταλήξουμε σε θέσεις που δεν μας προσφέρουν καμία πνευματική ικανοποίηση, καμία ενασχόληση πάνω στις σπουδές μας, ούτε φυσικά την ανάλογη αμοιβή και εργασιακή ανέλιξη που αναζητούμε.

Και εδώ ερχόμαστε στο φλέγον ζήτημα της επιβίωσης. Σήμερα, οι χαμηλοί μισθοί είναι πλήρως δυσανάλογοι με το κόστος ζωής. Η ακρίβεια καλπάζει, ενώ οι αμοιβές παραμένουν στάσιμες, δημιουργώντας μια διαρκή οικονομική εξάρτηση από τους γονείς μας. Πώς μπορεί λοιπόν η κοινωνία να περιμένει από εμάς να κάνουμε όνειρα για δική μας οικογένεια και ανεξαρτησία, όταν ο μισθός μας δεν φτάνει καλά καλά ούτε για βασικά αγαθά (π.χ. σουπερμάρκετ, ρεύμα, ενοίκιο); Δηλαδή, σε ποιο ουτοπικό σύμπαν μπορεί ένας λαός με μισθούς Βαλκανίων να ζει σε οικονομικές συνθήκες παρόμοιες με της Δυτικής Ευρώπης;

Δυστυχώς, η κατάσταση επιδεινώνεται και μέσα από την εργασιακή εκμετάλλευση. Πολλοί εργοδότες έχουν μη ρεαλιστικές απαιτήσεις και μηδενική ενσυναίσθηση, οδηγώντας κυρίως εμάς τους νέους σε burn-out (υπερκόπωση) πριν καν ξεκινήσουμε ουσιαστικά τις καριέρες μας. Ακόμη, οι αδήλωτες ή απλήρωτες υπερωρίες, η εργασία για μαύρο χρήμα και η απουσία αξιοκρατίας από το ελληνικό σύστημα του «βύσματος» και της γνωριμίας είναι παράγοντες που καταπνίγουν της όρεξή μας για δουλεία, ενώ έτσι τα ταλέντα και οι ικανότητές μας τίθενται σε δεύτερη μοίρα και σχεδόν ποτέ δεν αναγνωρίζονται ή ανταμείβονται. Για να μην αναφερθούμε καν σε περιπτώσεις που πολλοί εργατικοί και φιλότιμοι νέοι «πιάνονται κοροΐδα» και υπερφορτώνονται με ρόλους και αρμοδιότητες που δεν τους αρμόζουν επειδή είτε φοβούνται μη μείνουν άνεργοι, είτε είναι οικονομικά απελπισμένοι.

Το πιο παράλογο από όλα, όμως, είναι ο φαύλος κύκλος της προϋπηρεσίας. Δηλαδή, οι πλειοψηφία των εργοδοτών ψάχνει εργαζομένους με προϋπηρεσία για να περιορίσει τα κόστη σε επιμορφώσεις και για να αποφευχθούν λάθη «απειρίας», όμως εμείς οι νέοι, ειδικά όταν πρόκειται πάνω στον τομέα των σπουδών μας, δεν έχουμε εργασιακή εμπειρία. Έτσι, οι εργοδότες τείνουν να προσλαμβάνουν γηραιότερους ηλικιακά υποψηφίους, με αποτέλεσμα εμείς η νεότερη «φουρνιά βιογραφικών» να μένουμε άνεργοι και να μην έχουμε πολλές επιλογές σε εργασίες υψηλής εξειδίκευσης.

Εν ολίγοις, ως νέοι, αισθανόμαστε ότι το σύστημα μας αδικεί. Η Ελλάδα επενδύει στην εκπαίδευσή μας, αλλά αρνείται να μας δώσει τον χώρο, τον σεβασμό και τις ευκαιρίες που μας αξίζουν για να αναδειχθούμε και να επιβιώσουμε. Αν δεν αλλάξει αυτή η νοοτροπία, αν δεν υποστηριχθεί η επιστημονική εξέλιξη και η υγιής επιχειρηματικότητα, η φυγή στο εξωτερικό δεν θα είναι επιλογή, αλλά μια πικρή ανάγκη. Και αυτό είναι κρίμα, καθώς μας αξίζει μια χώρα που να μας δίνει λόγους να μείνουμε, όχι κίνητρα για να φύγουμε.

ΔΟΥΔΟΥΜΗ ΙΩΑΝΝΑ-ΑΓΑΠΗ

ΜΑΤΖΩΡΟΣ ΦΑΝΗΣ

ΠΑΛΛΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ

ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΘΑΝΟΣ

ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ ΠΕΤΡΟΣ

Οι περισσότεροι από εμάς συνήθως δεν τρώμε πρωινό επειδή ή προτιμάμε να κοιμηθούμε λίγο παραπάνω ή τις περισσότερες φορές δεν προλαβαίνουμε. Αυτό όμως , παρόλο που δεν μας φαίνεται κάτι τόσο σημαντικό, έχει πολλές αρνητικές επιπτώσεις στην καθημερινότητα μας.

Για αυτό λοιπόν πέντε λόγοι γιατί το πρωινό είναι απαραίτητο ειδικά για εμάς τους μαθητές είναι:

1. Ενέργεια και Μεταβολισμός: Μετά από 10-12 ώρες αφαγίας κατά τον ύπνο, το πρωινό ανεφοδιάζει τον οργανισμό με ενέργεια, εξασφαλίζοντας σταθερή απόδοση όλη τη μέρα.
2. Σχολική Απόδοση: Τα παιδιά που τρώνε πρωινό παρουσιάζουν καλύτερη συγκέντρωση, αυξημένη προσοχή, καλύτερη μνήμη και υψηλότερες επιδόσεις στα μαθήματα (μαθηματικά, ανάγνωση).
3. Έλεγχος Βάρους και Υγεία: Μειώνει τις πιθανότητες παχυσαρκίας κατά 30%. Αποτρέπει το αίσθημα έντονης πείνας, το οποίο οδηγεί σε υπερφαγία ή κατανάλωση ανθυγιεινών σνακ αργότερα.
4. Διατροφική Ισορροπία: Εξασφαλίζει τη λήψη απαραίτητων βιταμινών (ειδικά του συμπλέγματος Β), μετάλλων (σίδηρος, ασβέστιο), φυτικών ινών και πρωτεϊνών.
5. Ψυχολογία και Συμπεριφορά: Ένα καλό πρωινό βελτιώνει τη διάθεση και μειώνει τη νευρικότητα, τον πονοκέφαλο και την κόπωση.

Ένα γρήγορο και υγιεινό πρωινό που σας προτείνουμε είναι το avocado toast.

Θα χρειαστείτε :                                     

• ½ avocado

• 2 φέτες ψωμί

• 1 φέτα τυρί του τοστ

• 1 φέτα γαλοπούλα ή κοτόπουλο για τοστ (προαιρετικό)

• 1 βραστό αυγό

• Αλάτι

• Πιπέρι

Εκτέλεση

Προτείνουμε να βράσετε το αυγό από το βράδυ για εξοικονόμηση χρόνου το πρωί.

Φρυγανίζουμε ελάχιστα στην τοστιέρα τις δυο φέτες ψωμί.

Έπειτα κόβουμε σε λεπτές φέτες το avocado , προσθέτουμε το τυρί (και τη γαλοπούλα).

΄                             

Και είμαστε έτοιμοι!

Ιφιγένεια Βεκίλογλου

Ηλεκτρά Γκίνη

Από τα παλιά παραδοσιακά μπαρμπέρικα μέχρι τα σύγχρονα barber shops, το επάγγελμα έχει εξελιχθεί σημαντικά. Κατά τον Μεσαίωνα, οι μπαρμπέρηδες αναλάμβαναν και βασικές ιατρικές πράξεις, γεγονός που οδήγησε στη δημιουργία του γνωστού κόκκινου και λευκού συμβόλου. Με την εξέλιξη των κοινωνιών, το επάγγελμα απέκτησε τη σημερινή του μορφή, διατηρώντας έως σήμερα τον χαρακτήρα της παράδοσης, της φροντίδας και της ανθρώπινης επαφής.  Σήμερα, ο barber συνδυάζει τεχνική, δημιουργικότητα και επικοινωνία με τον πελάτη, ενώ το barbering έχει επιστρέψει δυναμικά και θεωρείται μοντέρνο και ελκυστικό επάγγελμα.

 1.  Πώς μπορεί κάποιος σήμερα να ξεκινήσει  το επάγγελμα?

Όποιος θέλει να ασχοληθεί σήμερα με το barbering χρειάζεται πρώτα εκπαίδευση. Υπάρχουν σχολές, σεμινάρια και πρακτική άσκηση που βοηθούν τον νέο barber να μάθει σωστές τεχνικές. Στην αρχή, πολλοί ξεκινούν ως βοηθοί σε barber shop, ώστε να αποκτήσουν εμπειρία και να μάθουν δίπλα σε πιο έμπειρους επαγγελματίες.

2. Τι χρειάζεται να έχει κάποιος  για να εξελιχθεί στο barbering ;

1.    Υπομονή και συνεχής εξάσκηση
2.    Αγάπη για το επάγγελμα
3.    Καλή επικοινωνία με τον πελάτη
4.    Παρακολούθηση νέων τάσεων και τεχνικών

3. Ποια είναι τα Εργαλεία που χρειάζεται να έχει για να ξεκινήσει την εργασία του;

  Κουρευτικές μηχανές για βασικά κουρέματα και fades

Trimmer για λεπτομέρειες και γραμμές

Ψαλίδια για ακρίβεια και σχήμα

Φαλτσέτα για καθαρό ξύρισμα και περιποίηση γενειάδας

Χτένες και βούρτσες

Προϊόντα styling, όπως pomade, wax και λάδι

 Απολυμαντικά και εργαλεία υγιεινής, απαραίτητα για την ασφάλεια πελατών και επαγγελματία

4. Από που ξεκίνησαν οι περισσότεροι μπαρμπέρηδες; 

Ξεκίνησαν όλοι  σε ένα δωμάτιο που μετατράπηκε σε πρόχειρο κουρείο, μια καρέκλα, ένας καθρέφτης και τα βασικά εργαλεία. Εκεί γεννήθηκε η πρώτη επαφή με την τέχνη του κουρέματος και η ανάγκη για δημιουργία.  Τα πρώτα κουρέματα έγιναν σε φίλους και συγγενείς, χωρίς πίεση, χωρίς βιασύνη. Κάθε κίνηση ήταν προσεκτική, κάθε λάθος μια εμπειρία. Οι μπαρμπέρηδες που ξεχώρισαν ήταν εκείνοι που δεν εγκατάλειψαν, καθώς στις αρχές ήταν δύσκολο.  Με τον καιρό, η δουλειά τους άρχισε να μιλά από μόνη της. Η φήμη εξαπλώθηκε από στόμα σε στόμα, καθώς έβλεπαν τους γύρω ότι έχει ένα ωραίο κούρεμα ρωτούσαν και πήγαιναν. Έτσι έχτιζες πελατεία από στόμα σε στόμα και  τώρα μέσω του ίντερνετ (Instagram,tiktok).

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΝΙΑΔΑΚΗΣ

ΒΕΝΙΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ

Στην ταραγμένη Αμερική του 20ου αιώνα, συγκεκριμένα στα χρόνια που ακολούθησαν μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η κινηματογραφική κοινότητα αλλά και η κοινή γνώμη οδηγήθηκε σε μαζικό ηθικό πανικό σχετικά με τα πρότυπα που πρόβαλαν οι ταινίες που παρήγαγε το Hollywood και οι επιπτώσεις τους σε κοινωνικό επίπεδο. Η (σχετικά δικαιολογημένη, στο φώς ορισμένων εγκλημάτων που τάραξαν την κοινότητα) υστερία αυτή οδήγησε στην δημιουργία και αργότερα στην εφαρμογή του Κώδικα Παραγωγής Κινηματογραφικών Ταινιών, κοινώς γνωστός ως Κώδικας του Hays (Hays Code). Ο Κώδικας του Hays προέβλεπε ένα κατεβατό DON’TS και περιορισμών σχετικά με το περιεχόμενο των ταινιών που απέβλεπε στην προστασία του καταναλωτή-θεατή από ηθική κατάπτωση, απαγορεύοντας ρητά την προβολή βιωπραγιας χωρίς να υπάρχει κάποια ποινή στο έγκλημα, ερωτικές «ανωμαλίες», την διαφθορά κάθε Αρχής (αστυνόμων, ιερέων κλπ) και άλλα τόσα. Οι κανόνες αυτοί θεωρήθηκαν από πολλούς λογοκρισία, δοκιμάστηκαν, αποδοκιμάστηκαν καταπατήθηκαν και εν τέλη αποσύρθηκαν οριστικά το 1968. Ακόμα και σήμερα όμως, μετά από ριζικές αλλαγές στις κοινωνικές συμβάσεις και στο τι θεωρείται «αποδεκτό», αντίστοιχες μορφές λογοκρισίας εξακολουθούν να υπάρχουν και να εφαρμόζονται.

Τι είναι όμως η λογοκρισία;

Πως ορίζεται και μπορεί να είναι ποτέ δικαιολογημένη τακτική; Η λογοκρισία είναι η κατασταλτική ή προληπτική απαγόρευση ανθρώπινης έκφρασης που επιχειρείται από κάποια Αρχή. Είναι ουσιαστικά ένας τρόπος ελέγχου της κοινωνίας μέσω του ελέγχου των ιδεών που προβάλλονται σε αυτή από τα Μ.Μ.Ε, την λογοτεχνία, την τέχνη και την ψυχαγωγία. Στις μέρες μας, στον δυτικό κόσμο, η έβδομη τέχνη δεν υφίσταται ιδιαίτερους περιορισμούς. Οι μόνες εξαιρέσεις είναι ακραίες περιπτώσεις που προβάλουν τρομολαγνικές εικόνες και εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο. Είναι αμφιλεγόμενο κατά πόσο τέτοιο υλικό μπορεί να θεωρηθεί «τέχνη» και μέχρι τι επίπεδο είναι αποδεκτό. Οι θερμοί υποστηρικτές του ισχυρίζονται ότι η βία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης εμπειρίας που αξίζει να εκφράσει σε ένα καλλιτεχνικό πλαίσιο. Άλλοι πιστεύουν ότι δεν έχει θέση στις τέχνες και ότι η προβολή τέτοιων βίαιων στοιχείων συμβάλει μόνο στην εξυπηρέτηση των τρομολαγνικών διαθέσεων ορισμένων ατόμων. Πέρα από το γεγονός ότι θεωρείται κακόγουστο, υπάρχει έντονη συζήτηση γύρω από την ηθική της απεικόνισης σκηνών βίας στον κινηματογράφο και στην ψυχαγωγία, και αν προσφέρει ποτέ κάτι ουσιαστικό ή άμα υπάρχει απλά για το λεγόμενο «shock value» (η ικανότητα μιας εικόνας να προκαλέσει έντονη αντίδραση σοκ, αηδίας, θυμού ή φόβου στο κοινό. Χρησιμοποιείται σκόπιμα για να κεντρίσει την προσοχή). Πιο συγκεκριμένα, υπάρχει η αντίληψη ότι η βία που προβάλλεται στα προαναφερόμενα μέσα επικοινωνίας συμβάλει στην απευαισθητοποίηση των θεατών, και κατ” επέκταση της κοινωνίας προς παραβατικές συμπεριφορές όπως η βία εναντίον των γυναικών, ο οπλοχρησία, ο πόλεμος κλπ…

Όμως, έχει συμβάλει όντως σε τόσο μεγάλο βαθμό η ψυχαγωγία και η τέχνη στην απάθεια που παρατηρείται στην σημερινή κοινωνία; Είναι ένα αποτέλεσμα της ηθικής κατάπτωσης του καταναλωτή-θεατή, όπως θα ισχυριζόταν ένας υποστηρικτής του Κώδικα του Hays, ή μήπως η τέχνη είναι ένα μέσο έκφρασης και ένας καθρέφτης της κοινωνίας ;;;

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ: Αιμιλία Μ.