Ε Μ Φ Υ Λ Α Σ Τ Ε Ρ Ε Ο Τ Υ Π Α
από τους Σαρτίνα Στέργιο, Παπαστεργίου Χρήστο,
τις Συγλέτου Χαρά, Πυτικάκη Νίκη, Πρέτσι Αλμπιόνα,
Πυτικάκη Μαίρη, Παπαηλιού Εστέλλα.
Πολλοί μαθητές και μαθήτριες της Γ ΄ τάξης δημιούργησαν τα παρακάτω πολυτροπικά κείμενα στα πλαίσια των δράσεων του Ενεργού πολίτη κατά των έμφυλων στερεοτύπων για τι οποίες είναι υπεύθυνοι η κα. Αντιγόνη Βελιδάκη και ο κ. Πάρης Κρυωνάς ,
ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ
από τη Θεοχαράκη Μαρίνα Ελένη Γ1
Σε πέτυχα σ’ ένα πεζοδρόμιο. Να γελάς ιδρωμένη με ένα μπουκάλι κρασί
στο ένα χέρι και με το άλλο να στηρίζεις το πικρό αδύναμο κορμί σου σε έναν
τοίχο. Τη συντριβή και τον φόβο τα κάλυβε η μυρωδιά του αλκοόλ στη φωνή
που προσπαθούσες να κρατήσεις σταθερή ώστε να μην ξεσπάσεις σε
δάκρυα. Δάκρυα που θα ανακατεύονταν με τον ιδρώτα. Ιδρώτας που τσούζει
τα μάτια και πικραίνει τη γλώσσα.
Ρούχα προχειροφορεμένα απλά και μόνο για να καλύψουν την
τσαλακωμένη σου ψυχή από κάτω. Κάθε ζάρα, ένα δάκρυ. Κάθε σκίσιμο, μία
κραυγή.
Κορμί λουσμένο με αστροφεγγιά. Κορμί σημαδεμένο. Στιγματισμένο απ΄ την
τροπή της βραδιάς. Μιας βραδιάς που, άθελά σου, μετατράπηκε σε εφιάλτη.
Κορμί που από εφηβικό, παιδικό, μετατράπηκε σε γυναικείο. Κορμί που
πνίγηκε στην ουτοπία του ποτού κι ύστερα ξεσκίστηκε από χέρια ξένα.
Καθώς γέρνεις σε μια γλάστρα παρατηρώ ένα σημάδι στον λαιμό σου.
Σημάδι από αχόρταγα, άπληστα χείλη. Σημάδι που θα κοιτάς αύριο στον
καθρέπτη σου αναρωτώμενη πώς θα το κρύψεις. Σημάδι που θα ντρέπεσαι γι’
αυτό.
Τα μαλλιά βουτηγμένα στον εμετό. Καρδιά που δε χτυπά, αλλά τρέμει. Μάτια
θολά απ’ τα δάκρυα.
Τα μαλλιά θα καθαρίσεις με νερό. Τα δάκρυα με βρόμικο μαντίλι. Τα σημάδια
θα σβηστούν και θα φύγουν από τα μάτια των άλλων.
Μα, εσύ δε θα πάψεις ποτέ να τα βλέπεις. Να τα αισθάνεσαι να σου
χαράζουν την επιδερμίδα. Να τα πονάς κάθε μέρα.
Αλλά δεν πρέπει ποτέ να ντραπείς για εκείνα. Να φοβηθείς να τα δείξεις. Τα
απέκτησες μια μέρα που θα θυμάσαι και θα σε στοιχειώνει για πάντα. Καλώς
ή κακώς σε έκαναν δυνατή.
Σκούπισε τα μάτια σου. Στράγγιξε τα μαλλιά σου. Ίσιωσε τα ρούχα σου. Το
κεφάλι ψηλά. Μίλα.
Απορρόφησε τα δάκρυα και καν’ τα φωνή. Γράμματα από σπρέι σε πανό.
Εμπόδιο στην κακοποίηση άλλης αδελφής σου.
Κάνε τον φόβο δύναμη. Τους μώλωπες σημάδια απόδειξης αυτού που
υπέστης.
Προχώρα. Κοίτα μπροστά και αντιστάσου. Μίλα.
Συνηθισμένο….
της Γκιαουράκη Αργυρώς, Γ1
Ξύπνησα. Ήμουν χαρούμενη σήμερα.
Γιατί να μην είμαι;
Ντύθηκα όμορφα για το σχολείο και βάφτηκα ελάχιστα.
Μπήκα στο λεωφορείο. Ένιωθα έντονα βλέμματα πάνω μου. Και όχι ευχάριστα.
Συνηθισμένο..
Ψίθυροι ή και αθόρυβα σχόλια για τη μπλούζα «που δείχνει πολλα» και τα νύχια «που είναι υπερβολικά μακρυά» πλημμύριζαν τα αυτιά μου. Συνηθισμένο..
Φτάνοντας στο σχολείο τα βλέμματα συνεχίζονταν και αυτή τη φορά δεν ήταν για να κρίνουν..
Συνηθισμένο..
Βγαίνοντας για διάλειμμα η καθηγήτρια ήθελε βοήθεια με το κουβάλημα των βιβλίων. Να μια ευκαιρία για να φανώ χρήσιμη!
«Φώναξε τα αγόρια να με βοηθήσουν» είπε.
Χαμογέλασα και είπα εντάξει δίχως να ξέρω πως το ξεστόμισα.
Το σχολείο τελείωσε.
Ακόμη μια μέρα που δεν τελειώνει όπως άρχισε.
Συνηθισμένο..
Περπατάω μέχρι τη στάση και στη διαδρομή συναντάω μια παρέα αγοριών.
Με χαιρετάνε με ένα νεύμα του κεφαλιού τους, κλείνοντας το μάτι.
Όμως δεν τους ξέρω.
ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ
Συνηθισμένο..
..ένα έφηβο κορίτσι είμαι άλλωστε.
