Κύβος του Ρούμπικ
Γρίφος, παιχνίδι ή σπορ;
από τον Πατεράκη Θεόδωρο, Γ4
RUR′F′RUR′U′R′FR2U′R′
Σας ακούγονται Κινέζικα; Κι όμως είναι ένας αλγόριθμος που χρησιμοποιείται για την επίλυση του κύβου του Ρούμπικ. Ονομάζεται “J Perm” και είναι ίσως ο αγαπημένος αλγόριθμος όλων των speed-cuber (ελληνιστί ταχυκυβιστής) ανάμεσα στους 77 που χρησιμοποιούνται.
Το 1974 ο Ούγγρος καθηγητής αρχιτεκτονικής Έρνο Ρούμπικ, κατασκευάζοντας για πρώτη φορά τον κύβο του, ποτέ δεν θα περίμενε ότι σε μερικά χρόνια από τότε θα είχε εξελιχθεί σε ένα σπορ παγκοσμίου ενδιαφέροντος. Αντιθέτως στόχευε να διδάξει τους φοιτητές του, στο μάθημα της αρχιτεκτονικής, να σκέφτονται δημιουργικά για τις γεωμετρικές φόρμες και τις σχέσεις των όγκων στον χώρο. Ο ίδιος χρειάστηκε περίπου ένα μήνα για να τον λύσει. Συγκρίνοντας αυτόν τον χρόνο με το σημερινό παγκόσμιο ρεκόρ, που καταγράφηκε από τον 7χρονο Κινέζο Xuanyi Geng, στα 3,05 δευτερόλεπτα, την άνοιξη του 2025, καταλαβαίνουμε το ενδιαφέρον και την αφοσίωση που έχει προκαλέσει σε κάποιους ανθρώπους αυτός ο γρίφος.
Μοιάζει απίθανο και υπεράνθρωπο που κάποιοι άνθρωποι μπορούν να λύσουν τον κύβο με μέσο όρο κάτω από 5 δευτερόλεπτα, αλλά στην πραγματικότητα το δύσκολο αυτού του επιτεύγματος είναι το να μην τα παρατήσεις στη αρχή. Όταν δηλαδή, έχοντας ήδη μάθει την αρχική μέθοδο επίλυσης του κύβου, αποφασίσεις να προχωρήσεις ένα βήμα παραπέρα και να μάθεις μια πιο γρήγορη μέθοδο. Εκεί θα βρεθείς αντιμέτωπος με αμέτρητες τεχνικές και αλγορίθμους που θα σου φανούν βουνό να τις μάθεις και έτσι, όπως και ο περισσότερος κόσμος, θα τα παρατήσεις. Το μυστικό είναι να τα μάθεις βήμα βήμα με χρονικά κενά αναμεταξύ τους. Είναι μια χρονοβόρα διαδικασία αλλά αξίζει. Στο ξεκίνημα ο χρόνος που θα χρειάζεσαι να τον λύσεις θα είναι περίπου 60 δευτερόλεπτα, θα συνεχίσεις σε χρόνο κάτω από 30′′, ύστερα θα μειώσεις στα 20′′, 15′′, κ.ο.κ. Μετά είναι μόνο θέμα εξάσκησης για τα παγκόσμια ρεκόρ.
Το speedcubing είναι ένα ιδιαίτερο χόμπυ. Θέλει υπομονή και επιμονή για να το ξεκινήσεις αλλά μόλις το κάνεις θα βρεθείς σε έναν κόσμο που δεν περίμενες ότι υπήρχε. Πηγαίνοντας στον πρώτο σου αγώνα θα νιώσεις ένα συναίσθημα που θα σε κάνει να θέλεις να γίνεις καλύτερος/-η και να εξασκηθείς περισσότερο. Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, με την πρωτοβουλία του Cube Store έχουν γίνει μεγάλα άλματα στην ανάπτυξη αυτού του «σπορ» με την διοργάνωση όλο και περισσότερων διαγωνισμών, όπου συμμετέχουν όλο και περισσότεροι αγωνιζόμενοι. Τον Μάιο θα έχουμε την τύχη να φιλοξενήσουμε τον πρώτο κρητικό διαγωνισμό speed-cubing στο Ηράκλειο. Θα είναι μια μοναδική ευκαιρία για όσους μπορούν να λύσουν τον κύβο να έρθουν και να διαγωνιστούν. Σας περιμένουμε όλους!
Πηγές
1.https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CE%B2%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A1%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CF%80%CE%B9%CE%BA
2. https://www.worldcubeassociation.org/
ΣΚΕΨΕΙΣ: Ο ΜΙΤΟΣ
από την Αληφέρη Πένυ, Α3
Ο Μίτος της Αριάδνης είναι από τους πιο γνωστούς μύθους της Ελληνικής Μυθολογίας. Η Αριάδνη λόγω της αγάπης της για τον Θησέα, τον βοήθησε να μπει στο Λαβύρινθο για να σκοτώσει τον Μινώταυρο. Το μοναδικό όπλο της ήταν ο Μίτος δηλαδή ένα νήμα για να μπορεί να ξαναβρεί το δρόμο της επιστροφής.
Όλοι έχουμε στη ζωή μας ένα «Μίτο» που μας βοηθάει να διαχειριζόμαστε καταστάσεις στις οποίες δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Η μεθοδικότητα της Αριάδνης στηρίζεται στην εξυπνάδα της, στη συνεργασία και όχι στη δύναμη. …..
Μίτος μπορεί να είναι η οικογένεια μας, ένας δάσκαλος, ένας καθηγητής που μας εμπνέει, ένα χόμπι ή ένα βιβλίο που μας ηρεμεί και βάζει τα πράγματα σε μία τάξη.
Έτσι λοιπόν και η Αριάδνη βρήκε κάτι μικρό και έξυπνο….μήπως και εμείς;
Ένα γράμμα …………..
από την Αληφέρη Πένυ, Α3
Αγαπημένα μας παιδιά των Τεμπών,
Ο χρόνος δεν κατάφερε να απαλύνει τη σιωπή που αφήσατε πίσω σας. Το τρένοξεκίνησε,αν και ο καιρός ήταν πολύ άστατος.Από την πρώτη στιγμή άρχισα να φοβάμαι ότι κάτι κακό θα συμβεί.Το ταξίδι πήγαινε ομαλά και εγώ πήρα τηλέφωνο τη μαμά μου ότι φτάνω…Λίγο πριν φτάσουμε τα φώτα έσβησαν! Ένιωθαμόνη,φοβισμένη….εκείνη τη στιγμή ήθελα να ήμουν σπίτι μου.
Μετά από λίγο ακούστηκε ένα μπαμ! Όλα σκοτείνιασαν μέσα μου και από φόβοέχασα τις αισθήσεις μου.Ξύπνησα από τις φωνές. Το τρένο καιγόταν,οι τρομαγμένοι φοιτητές προσπαθούσαν να ξεφύγουν και να προστατέψουν τα μικρά παιδιά. Ήταν 2023,την άλλη ημερομηνία δε τη θυμάμαι προσπαθούσα να τη ξεχάσω. Το συμβάν όμως όχι …Θυμάμαι που μιλούσα με τη μαμά μου και αφότου ακούστηκε το μπαμ δε θυμάμαι τίποτα. Φωτιά παντού. Μόλις συνήλθα,φώναξα με όση φωνή μου είχε μείνει¨ ΜΑΜΑ, ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ’»!!!
Οι νεκροί ήταν 200 και οι τραυματίες 170, εγώ έκανα ράμματα στο κεφάλι, έπαθα αμνησία όμως δε ξέχασα αυτό το γεγονός. Γι αυτό το λόγο δε θέλω ούτε εγώ ούτε κάποιος άλλος να ξαναβιώσει τέτοια εμπειρία.
Α!Ξέχασα να σας αναφέρω πως όλα αυτά προέκυψαν επειδή δυο τρένασυγκρούστηκαν. Έγινε ένα λάθος και τα τρένα……………………θα είστε η φωνή που μας θυμίζει ότι η αμέλεια σκοτώνει και ότι η αγάπη για τη ζωή είναι πάνω από όλα.
Θα σας κουβαλάμε πάντα μέσα μας!!!!!!!!!!!!
ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!!!!!!!!
Α Υ Τ Ι Σ Μ Ο Σ
από την Χατζηδάκη Ειρήλια Β8
Ο Αυτισμός, είναι μια νευροαναπτυξιακή κατάσταση, η οποία επηρεάζει αρνητικά τον τρόπο όπου ένας άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο, και αλληλεπιδρά με τους γύρω του. Στην εποχή μας, πριν την γέννηση ενός τέτοιου ανθρώπου, να καταλάβουμε αν είναι στο φάσμα του Αυτισμού. Για κάθε παιδί που γεννιέται στο φάσμα, δημιουργείται και ένα νέο είδος φάσματος. Σε άλλους ανθρώπους εμφανίζεται πιο
έντονα και σε άλλους πιο ήπια. Φυσικά, υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά συμπτώματα, τα οποία μας βοηθούν να καταλάβουμε, πότε ή αν κάποιος είναι στο φάσμα, όπως στην δυσκολία στην κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων, και στη δημιουργία φίλων. Ακόμα, η επανάληψη λέξεων, η καθυστέρηση στην ομιλία, οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις, η έντονη ευαισθησία στους δυνατούς ήχους, και η δυσκολία στην αλλαγή συνηθειών και ρουτίνας, είναι χαρακτηριστικές ενδείξεις του φάσματος.
Δυστυχώς, δεν έχει εφευρεθεί κάποια θεραπεία, όμως υπάρχουν τρόποι για την διευκόλυνση της κατάστασης πηγαίνοντας τα παιδιά, σε εργοθεραπευτές, λογοθεραπευτές και σε προγράμματα κοινωνικών δεξιοτήτων. Πλέον, το κράτος σε όλες τι χώρες έχει ευνοήσει για αυτούς τους ανθρώπους, και έχουν δημιουργηθεί ειδικά σχολεία και άλλα πολλά για την βελτίωση των πραγμάτων.
Οι άνθρωποι αυτοί, πρέπει να αντιμετωπίζονται με αγάπη, και από τους γονείς και συγγενείς τους, άλλα και από τους γύρω ανθρώπους. Είναι απαραίτητο να αγκαλιάζουμε και όχι να απομονώνουμε τους ανθρώπους με Αυτισμό. Δεν αξίζουν την απόρριψη!
Η γνωριμία μου με τον αυτισμό
από την Χατζηδάκη Ειρήλια Β8
Η γνωριμία μου με τον αυτισμό ξεκίνησε στην πρώτη Δημοτικού. Σαν χθες τη θυμάμαι εκείνη την ημέρα1 Ήμουν στο προαύλιο, όταν είδα για πρώτη φορά τον συμμαθητή μου, τον Γιώργο, ο οποίος ήταν στο φάσμα. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να τον προσβάλω. Η δασκάλα μου όμως που το είδε αυτό, μου εξήγησε ότι έκανα τεράστιο λάθος, καθώς τα παιδιά σαν τον Γιώργο ζουν μέσα σε έναν δικό τους κόσμο, από τον οποίο δυσκολεύονται να βγουν και να ενταχθούν στον κοινωνικό τους περίγυρο. Αφού κατάλαβα το λάθος μου, άρχισα να κλαίω από ντροπή.
Μέχρι και την Τρίτη Δημοτικού, οι σχέσεις μας ήταν τυπικές. Τότε όμως ήταν που επειδή ένιωθε τόσο μόνος, αποφάσισε να κερδίσει προσοχή και φίλους χτυπώντας και ενοχλώντας τα άλλα παιδιά. Σε εμένα και τους συμμαθητές μου πετούσε κασετίνες με μαρκαδόρους, αντισηπτικά και μπουκάλια με νερό. Στα διαλείμματα πείραζε και τα παιδιά των υπόλοιπων τάξεων.
Παρόλαυτα, στο τέλος κατάφερε να αποκτήσει δύο φίλες, οι οποίες του συμπαραστάθηκαν μέχρι και την έκτη τάξη. Ήμουν εγώ και η φίλη μου η Φωτεινή. Όλη αυτή η ιστορία με έκανε να δω αλλιώς τον κόσμο. Να αποκτήσω πιο πολλή υπομονή και κατανόηση. Να μάθω να μην κρίνω τους ανθρώπους από την πρώτη εμφάνιση και να συνειδητοποιήσω πως όλοι οι άνθρωποι αξίζουν μια ευκαιρία!
Αυτά τα ιδιαίτερα παιδιά χρειάζονται φροντίδα και αγάπη. Όχι απομόνωση και χλευασμό. Αν σας δοθεί ποτέ η ευκαιρία να συναναστραφείτε τέτοια παιδιά, θα διαπιστώσετε ότι είναι οι πιο ευγενικοί, καλόψυχοι, τρυφεροί και αγνοί άνθρωποι! Αισθάνομαι πολύ τυχερή που κατάφερα να γνωρίσω ένα τέτοιο παιδί!
Ο Ρ α τ σ ι σ μ ό ς
από τον Συσκάκη Νίκο, Β7
Δυστυχώς ο ρατσισμός δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο που εμφανίστηκε τα τελευταία 200 με 300 χρόνια λόγω της Βιομηχανικής Επανάστασης αλλά υπήρχε και στα αρχαία χρόνια. « Πας μη Έλλην βάρβαρος (όποιος δεν είναι Έλληνας είναι βάρβαρος)» έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι.
Ο ρατσισμός αντιπροσωπεύει την τάση των ανθρώπων να διαχωρίζονται σε ανώτερους και κατώτερους, χρησιμοποιώντας πολλές φορές χυδαίες εκφράσεις. Ειδικά στη σημερινή κοινωνία ο ρατσισμός έχει καταλήξει να είναι ένα κομμάτι της καθημερινής ζωής επειδή πολλοί άνθρωποι συμβιώνουν μαζί σε πολυπολιτισμικές κοινωνίες.
Όμως ο ρατσισμός δεν εντοπίζεται τόσο στους ενήλικες όσο στους εφήβους και στα παιδιά ειδικά στο σχολικό περιβάλλον. Αυτό συμβαίνει διότι το σχολείο είναι ουσιαστικά μια μικρογραφία της κοινωνίας και έτσι τα παιδιά γίνονται θύματα και θύτες ρατσιστικών επιθέσεων. Όλοι μας έχουμε γίνει ασυναίσθητα θύτες ή μάρτυρες ρατσιστικών επιθέσεων. Σε όλα τα δημόσια σχολεία της Ελλάδας υπάρχουν παιδιά διαφορετικών εθνοτήτων, θρησκειών, ηθών και εθίμων, πεποιθήσεων. Οι επιπτώσεις είναι καταστροφικές (χαμηλή αυτοεκτίμηση, πτώση της απόδοσης στο σχολείο, ακόμα και αυτοκτονικές τάσεις). Για τον θύτη υπάρχουν επιπτώσεις όπως η σταδιακή απώλεια της ηθικής και της συνείδησης και η υπονόμευση της μόρφωσης που ο ίδιος έχει.
Τι μπορεί να γίνει για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα τους ρατσισμού; Καταρχάς οι γονείς πρέπει να αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τα παιδιά τους γιατί οι σωστές συμπεριφορές καλλιεργούνται στα σπίτια κι όχι στα σχολεία. Τα παιδιά χρειάζεται να εκπαιδεύονται από την προσχολική ηλικία να καλλιεργούν την ενσυναίσθηση. Για παράδειγμα τα παιδιά να διαβάζουν βιβλία που έχουν να κάνουν με τη διαφορετικότητα. Μια καλή πρόταση είναι να διοργανώνονται σχολικές εκδηλώσεις και δράσεις για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του ρατσισμού. Τέλος τα παιδιά και οι έφηβοι να αποκτούν γνώσεις ιστορίας και να ενημερώνονται για τα δεινά που ο ρατσισμός προκαλεί όπως το ολοκαύτωμα, οι εμφύλιοι πόλεμοι, το δουλεμπόριο και όχι μόνο.
Εν κατακλείδι πολλά μπορούν να γίνουν για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του ρατσισμού που δυστυχώς υπάρχει στην κοινωνία και κατ΄επέκταση στα σχολεία. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι μειώνεται σταδιακά. Η παγκόσμια ευχή είναι σε λιγότερο από μια δεκαετία να εξαλειφθεί τελείως.
Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
