Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο
Το θέατρο δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην Αρχαία Αθήνα, σαν μια εξέλιξη
του διθυράμβου. Οι πρώτες μορφές του θεάτρου σε όλη τη διάρκεια της ελληνικής
αρχαιότητας ήταν η τραγωδία, η κωμωδία και το σατυρικό δράμα. Στο Αρχαίο
ελληνικό θέατρο πρωταγωνιστούσαν μονάχα άντρες και ακόμη και σε γυναικείους
ρόλους ντύνονταν οι ίδιοι γυναίκες.
Για να κατανοήσουμε καλύτερα τις παραμέτρους που χαρακτηρίζουν το αρχαίο
θέατρο στην ανάπτυξή του, θα χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα το θέατρο του
Διονύσου, καθώς οι σωζόμενες τραγωδίες και κωμωδίες του 5ου και του 4ου π.Χ.
αι. γράφτηκαν -τουλάχιστον οι περισσότερες- για να παιχτούν στο θέατρο του
Διονύσου στην Αθήνα. Το θέατρο του Διονύσου θεμελιώθηκε πιθανώς τον 6ο π.Χ.
αι., στην περίοδο της δυναστείας των Πεισιστρατιδών. Έκτοτε ανοικοδομήθηκε
και επεκτάθηκε πολλές φορές, και έτσι είναι δύσκολο να καθορίσουμε ποια ήταν η
αρχική μορφή του.
Σήμερα, στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 220 θεατρικοί χώροι στα οποία περνούν
μέρος επαγγελματικές αλλά και ερασιτεχνικές παραστάσεις.
Fun Fact: Το 1962, από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, καθιερώθηκε η 27η
Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.
Κλείνουμε, λοιπόν, με τα λόγια του σπουδαίου Κάρολου Κουν (Έλληνας θεατρικός
σκηνοθέτης και δημιουργός του Θεάτρου Τέχνης):
“Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους
εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να
δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο
μας.“
Πηγές:

https://xristinaxar.wordpress.com/%CE%B8%CE%B5%CE%B1%CF%84%CF%

81%CE%B1/%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B7-
%CE%B8%CE%B5%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%85/%CE%B5%CE%
AF%CE%B4%CE%B7-
%CE%B8%CE%B5%CE%AC%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%85-
%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%8C%CF%82-
%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%82/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%B

F_%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%C
E%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF

ΤΕΜΠΗ- 3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Κοιτάζω τον ορίζοντα.
Ομίχλη και αέρας,
Της νύχτας και της μέρας
Απλώνεται καταχνιά.
Φλεβάρης μήνας του αίματος
Μες στων Τεμπών τις ράγες
Κραυγές βγάζουν οι μάνες,
Πώς να ‘ρθει η λησμονιά;.
Γύρνα μονάχα μια στιγμή
Για να σε αντικρύσω
Να πάψω να δακρύζω,
Στον πόνο να μην ζω.
Ζωή που έμεινε μισή
Αθήνα- Θεσσαλονίκη
Ταξίδι μες στη φρίκη
Και στην καταστροφή.
Άδεια η θέση σου εδώ,
Κανείς δε τη γεμίζει,
Οργή που ξεχειλίζει
Δικαίωση ζητά.
Για το δικό σου το όνειρο
Μα και για τη ζωή σου,

Τα αστέρια θα κατέβαζα
Να σε έχω εδώ ξανά.

Οι μαθήτριες του ηλεκτρονικού περιοδικού:
Αντάρα Μαρία Α1 και Μπιλιούρη Λουκία Α2.

Η τέχνη ήταν πάντα μια γλώσσα συμβόλων. Από αρχαίες ζωγραφιές σε σπήλαια μέχρι σύγχρονες εγκαταστάσεις, οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν συμβολικές εικόνες για να μεταφέρουν ιδέες, συναισθήματα και αξίες. Αυτές οι κρυφές έννοιες μετατρέπουν ένα απλό αντικείμενο ή φιγούρα σε κάτι βαθύ, προσκαλώντας τους θεατές να κοιτάξουν πέρα ​​από την επιφάνεια και να ασχοληθούν με την βαθύτερη αφήγηση. Σε αυτό το άρθρο, θα εξερευνήσουμε τον συναρπαστικό κόσμο του συμβολισμού στην τέχνη, από τα κοινά σύμβολα και τις ερμηνείες τους μέχρι τις κρυφές έννοιες σε διάσημα έργα.

Ο Μυστικός Δείπνος του Λεονάρντο ντα Βίντσι

Με την πρώτη ματιά, ο Μυστικός Δείπνος φαίνεται να είναι μια απλή απεικόνιση του τελευταίου γεύματος του Χριστού με τους μαθητές του. Ωστόσο, ο ντα Βίντσι εμπότισε τον πίνακα με ανεπαίσθητες συμβολικές λεπτομέρειες. Η διάταξη των μαθητών σε ομάδες των τριών αντανακλά την Αγία Τριάδα, ενώ ο Ιούδας, ο προδότης, τοποθετείται στη σκιά, κρατώντας ένα σακουλάκι με ασήμι. Φυσικά, Το ψωμί και το κρασί στο τραπέζι συμβολίζουν την Ευχαριστία, συνδέοντας τη σκηνή με χριστιανικές τελετουργίες.

Ο Μυστικός Δείπνος

«Η Ελευθερία Οδηγεί τον Λαό» του Εζέν Ντελακρουά

Η τέχνη έχει χρησιμεύσει από καιρό ως μέσο πολιτικής έκφρασης, με τον συμβολισμό να παίζει κρίσιμο ρόλο. Στο έργο του Εζέν Ντελακρουά «Η Ελευθερία Οδηγεί τον Λαό», η Ελευθερία προσωποποιείται ως μια γυναίκα που κρατά την τρίχρωμη γαλλική σημαία, τα γυμνά της πόδια συμβολίζουν τη σύνδεσή της με τον λαό και η αποφασιστική της έκφραση ενσαρκώνει τα επαναστατικά ιδανικά. Βασικά κρυμμένα σύμβολα περιλαμβάνουν επίσης το ποικιλόμορφο πλήθος που αντιπροσωπεύει την κοινωνική ενότητα, έναν πεσμένο στρατιώτη με νυχτικό που συμβολίζει το βάναυσο, προσωπικό κόστος της σύγκρουσης και τους μακρινούς πύργους της Παναγίας των Παρισίων.

«Η Ελευθερία Οδηγεί τον Λαό»

Η Γκερνίκα του Πάμπλο Πικάσο

Η μνημειώδης Γκερνίκα του Πικάσο είναι ένα πολιτικό και συναισθηματικό έργο, γεμάτο με συμβολικές εικόνες που μεταφέρουν τις φρικαλεότητες του πολέμου. Ο ταύρος αντιπροσωπεύει τη βαρβαρότητα και το σκοτάδι, ενώ το τραυματισμένο άλογο συμβολίζει τα βάσανα των αθώων. Οι κατακερματισμένες, παραμορφωμένες φιγούρες ενισχύουν το χάος και την απελπισία του βομβαρδισμού της Γκερνίκα. Ακόμα και η λάμπα, σε σχήμα ματιού, μπορεί να ερμηνευτεί ως σύμβολο επιτήρησης ή αποκάλυψης.

Η Γκερνίκα

Τα σύμβολα ενθαρρύνουν την περιέργεια και ανταμείβουν την προσεκτική παρατήρηση. Κάθε λεπτομέρεια, από το χρώμα ενός ενδύματος μέχρι την τοποθέτηση ενός αντικειμένου, μπορεί να αποκαλύψει κάτι νέο για το έργο. Αυτή η πολυεπίπεδη προσέγγιση μας κρατάει αφοσιωμένους, μετατρέποντας την τέχνη σε ένα συνεχές ταξίδι ανακάλυψης. Κατανοώντας τον συμβολισμό, ξεκλειδώνουμε την ικανότητα να βλέπουμε πέρα ​​από την επιφάνεια, ασχολούμενοι με την τέχνη με έναν τρόπο που είναι τόσο διανοητικός όσο και συναισθηματικός. Αυτή η βαθύτερη σύνδεση είναι που κάνει την τέχνη τόσο βαθιά επιδραστική.

Ο Xu Beihong Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1895 στο Γισίνγκ του Τζιανγκσού (Yixing, Jiangsu), κατά τη διάρκεια των τελών της δυναστείας Τσινγκ. Άρχισε να μελετά κλασικά κινεζικά έργα, ξεκινώντας με καλλιγραφία σε ηλικία έξι ετών, και παραδοσιακή κινεζική ζωγραφική σε ηλικία εννέα ετών. Όλα αυτά του τα δίδαξε ο πατέρας του, Σου Νταζάνγκ (Xu Dazhang), ο οποίος ήταν δάσκαλος σε ιδιωτικό σχολείο.

Άρχισε να πουλάει τα έργα του το 1915, όταν μετακόμισε από την πόλη καταγωγής του στη Σαγκάη. Πουλούσε κυρίως πίνακες και άλλους καλλιτέχνες που χρησιμοποιήθηκαν σε διάφορες εκδόσεις. Αργότερα, εγγράφηκε με την βοήθεια μιας δωρεάν, κηβερνητικής υποτροφίας στο Nationale Supérieure des Beaux-Arts στη Γαλλία το 1919. Εκεί εξασκήθηκε στις δεξιότητες της ελαιογραφίας και του σκίτσου ενώ ταξίδευε στη Δυτική Ευρώπη. Παρατήρησε τα έργα καλλιτεχνών από διάφορες χώρες, όπως η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γερμανία και η Ιταλία. Επέστρεψε στην Κίνα το 1927 και άρχισε να διδάσκει στο σημερινό Πανεπιστήμιο Nanjing και πρώην Εθνικό Κεντρικό Πανεπιστήμιο. Εκεί, δίδαξε στο τμήμα καλών τεχνών και τελικά το διηύθυνε.

Ο Xu Beihong θεωρείται από πολλούς ως ο πιο πρωτοποριακός καλλιτέχνης της Κίνας του 20ού αιώνα. Έχει ένα ολόκληρο μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν. Ο κύριος λόγος που χαίρει τόσο μεγάλης εκτίμησης είναι η ενσωμάτωση του δυτικού ρεαλισμού στα κινεζικά του έργα. Το στυλ του, που θεωρείται κοινωνικός ρεαλισμός, κυριάρχησε στην καλλιτεχνική σκηνή στην Κίνα μέχρι τη δεκαετία του 1970.

Έχει πολλά διάσημα έργα όπως: «Ο Διαισθητικός Κριτής του Αλόγου», «Ο Ανόητος Γέρος που Αφαιρεί το Βουνό», «Ο Τιαν Χενγκ και οι Πεντακόσιοι Ακόλουθοί του» και «Περιμένοντας τον Απελευθερωτή». Η τέχνη αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη θεωρείται περισσότερο ως ο τέλειος συνδυασμός της παραδοσιακής κινεζικής τέχνης με αυτήν της Δύσης. Κυρίως για την απεικόνιση της κινεζικής δεξιοτεχνίας και των πατριωτικών ιδανικών.

Παρόλο όμως, τις επιτυχίες του, υπήρχαν πολλές και διάφορες κατηγορίες για αυτόν. Γνώμες από πολλούς και διάφορους. Λέγανε πως φέρνει ξένες ιδέες καταστρέφοντας το παραδοσιακό, κινεζικό ιδανικό.

Κατά τη διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου, ο Xu ταξίδεψε στη Νοτιοανατολική Ασία, διοργανώνοντας εκθέσεις στη Σιγκαπούρη και την Ινδία. Όλα τα έσοδα από αυτές τις εκθέσεις πήγαν στους Κινέζους οι οποίοι υπέφεραν εξαιτίας του πολέμου. Το 1949, ο Xu έγινε πρόεδρος της Κεντρικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών και πρόεδρος του Συνδέσμου Καλλιτεχνών της Κίνας. Ο Xu Beihong είχε μια ανάλαφρη τεχνική στο πινέλο στα έργα τέχνης του. Πίστευε επίσης ότι η ζωγραφική έπρεπε να είναι πιο ρεαλιστική και να γίνεται πιο κατανοητή από όλους τους ανθρώπους.

Ο Xu απολάμβανε τεράστια υποστήριξη από συλλέκτες έργων τέχνης σε όλη την Ασία. Μεταξύ 1939 και 1941, πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις στη Σιγκαπούρη, την Ινδία και τη Μαλαισία (λ.χ Πενάνγκ, Κουάλα Λουμπούρ και Ιπόχ). Σε μια έκθεση φιλανθρωπίας για τον πόλεμο τον Μάρτιο του 1939, ο Xu πραγματοποίησε μια ομαδική έκθεση με τους δασκάλους της κινεζικής ζωγραφικής με μελάνι Ren Bonian και Qi Baishi, και παρουσίασε 171 έργα τέχνης στο Victoria Memorial Hall. Είχε και την τύχη να γνωρίσει τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και τον Μαχάτμα Γκάντι κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ινδία, οι οποίοι υπήρχαν ως στοιχεία έμπνευσης για τα έργα του.

Ο Xu πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο το 1953. Μετά τον θάνατό του, ιδρύθηκε ένα Μουσείο στη μνήμη του Xu Beihong στο σπίτι του στο Πεκίνο από τη σύζυγό του Liao Jingwen.

]]> https://schoolpress.sch.gr/2ogelnaousas/archives/78/feed 1