Ένα ποίημα της Μαρίας Αντάρα
ΤΕΜΠΗ- 3 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ
Κοιτάζω τον ορίζοντα.
Ομίχλη και αέρας,
Της νύχτας και της μέρας
Απλώνεται καταχνιά.
Φλεβάρης μήνας του αίματος
Μες στων Τεμπών τις ράγες
Κραυγές βγάζουν οι μάνες,
Πώς να ‘ρθει η λησμονιά;.
Γύρνα μονάχα μια στιγμή
Για να σε αντικρύσω
Να πάψω να δακρύζω,
Στον πόνο να μην ζω.
Ζωή που έμεινε μισή
Αθήνα- Θεσσαλονίκη
Ταξίδι μες στη φρίκη
Και στην καταστροφή.
Άδεια η θέση σου εδώ,
Κανείς δε τη γεμίζει,
Οργή που ξεχειλίζει
Δικαίωση ζητά.
Για το δικό σου το όνειρο
Μα και για τη ζωή σου,
Τα αστέρια θα κατέβαζα
Να σε έχω εδώ ξανά.
