Η ζωή του Xu Beihong και πως επηρέασε την τέχνη σήμερα.

Γράφει η Νικολέτα Καψαλιάρη:

Ο Xu Beihong Γεννήθηκε στις 19 Ιουλίου 1895 στο Γισίνγκ του Τζιανγκσού (Yixing, Jiangsu), κατά τη διάρκεια των τελών της δυναστείας Τσινγκ. Άρχισε να μελετά κλασικά κινεζικά έργα, ξεκινώντας με καλλιγραφία σε ηλικία έξι ετών, και παραδοσιακή κινεζική ζωγραφική σε ηλικία εννέα ετών. Όλα αυτά του τα δίδαξε ο πατέρας του, Σου Νταζάνγκ (Xu Dazhang), ο οποίος ήταν δάσκαλος σε ιδιωτικό σχολείο.

Άρχισε να πουλάει τα έργα του το 1915, όταν μετακόμισε από την πόλη καταγωγής του στη Σαγκάη. Πουλούσε κυρίως πίνακες και άλλους καλλιτέχνες που χρησιμοποιήθηκαν σε διάφορες εκδόσεις. Αργότερα, εγγράφηκε με την βοήθεια μιας δωρεάν, κηβερνητικής υποτροφίας στο Nationale Supérieure des Beaux-Arts στη Γαλλία το 1919. Εκεί εξασκήθηκε στις δεξιότητες της ελαιογραφίας και του σκίτσου ενώ ταξίδευε στη Δυτική Ευρώπη. Παρατήρησε τα έργα καλλιτεχνών από διάφορες χώρες, όπως η Ελβετία, το Βέλγιο, η Γερμανία και η Ιταλία. Επέστρεψε στην Κίνα το 1927 και άρχισε να διδάσκει στο σημερινό Πανεπιστήμιο Nanjing και πρώην Εθνικό Κεντρικό Πανεπιστήμιο. Εκεί, δίδαξε στο τμήμα καλών τεχνών και τελικά το διηύθυνε.

Ο Xu Beihong θεωρείται από πολλούς ως ο πιο πρωτοποριακός καλλιτέχνης της Κίνας του 20ού αιώνα. Έχει ένα ολόκληρο μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν. Ο κύριος λόγος που χαίρει τόσο μεγάλης εκτίμησης είναι η ενσωμάτωση του δυτικού ρεαλισμού στα κινεζικά του έργα. Το στυλ του, που θεωρείται κοινωνικός ρεαλισμός, κυριάρχησε στην καλλιτεχνική σκηνή στην Κίνα μέχρι τη δεκαετία του 1970.

Έχει πολλά διάσημα έργα όπως: «Ο Διαισθητικός Κριτής του Αλόγου», «Ο Ανόητος Γέρος που Αφαιρεί το Βουνό», «Ο Τιαν Χενγκ και οι Πεντακόσιοι Ακόλουθοί του» και «Περιμένοντας τον Απελευθερωτή». Η τέχνη αυτού του σπουδαίου καλλιτέχνη θεωρείται περισσότερο ως ο τέλειος συνδυασμός της παραδοσιακής κινεζικής τέχνης με αυτήν της Δύσης. Κυρίως για την απεικόνιση της κινεζικής δεξιοτεχνίας και των πατριωτικών ιδανικών.

Παρόλο όμως, τις επιτυχίες του, υπήρχαν πολλές και διάφορες κατηγορίες για αυτόν. Γνώμες από πολλούς και διάφορους. Λέγανε πως φέρνει ξένες ιδέες καταστρέφοντας το παραδοσιακό, κινεζικό ιδανικό.

Κατά τη διάρκεια του Β” Παγκοσμίου Πολέμου, ο Xu ταξίδεψε στη Νοτιοανατολική Ασία, διοργανώνοντας εκθέσεις στη Σιγκαπούρη και την Ινδία. Όλα τα έσοδα από αυτές τις εκθέσεις πήγαν στους Κινέζους οι οποίοι υπέφεραν εξαιτίας του πολέμου. Το 1949, ο Xu έγινε πρόεδρος της Κεντρικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών και πρόεδρος του Συνδέσμου Καλλιτεχνών της Κίνας. Ο Xu Beihong είχε μια ανάλαφρη τεχνική στο πινέλο στα έργα τέχνης του. Πίστευε επίσης ότι η ζωγραφική έπρεπε να είναι πιο ρεαλιστική και να γίνεται πιο κατανοητή από όλους τους ανθρώπους.

Ο Xu απολάμβανε τεράστια υποστήριξη από συλλέκτες έργων τέχνης σε όλη την Ασία. Μεταξύ 1939 και 1941, πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις στη Σιγκαπούρη, την Ινδία και τη Μαλαισία (λ.χ Πενάνγκ, Κουάλα Λουμπούρ και Ιπόχ). Σε μια έκθεση φιλανθρωπίας για τον πόλεμο τον Μάρτιο του 1939, ο Xu πραγματοποίησε μια ομαδική έκθεση με τους δασκάλους της κινεζικής ζωγραφικής με μελάνι Ren Bonian και Qi Baishi, και παρουσίασε 171 έργα τέχνης στο Victoria Memorial Hall. Είχε και την τύχη να γνωρίσει τον Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και τον Μαχάτμα Γκάντι κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ινδία, οι οποίοι υπήρχαν ως στοιχεία έμπνευσης για τα έργα του.

Ο Xu πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο το 1953. Μετά τον θάνατό του, ιδρύθηκε ένα Μουσείο στη μνήμη του Xu Beihong στο σπίτι του στο Πεκίνο από τη σύζυγό του Liao Jingwen.