Εδώ και πολλά χρόνια, θεωρείται από τα πιο όμορφα χωριά της Χίου. Έχουν δίκιο. Πριν από μερικές μέρες επισκέφτηκα αυτό το υπέροχο χωριό και μαγεύτηκα από την ομορφιά του.

Τα Μεστά  είναι παραδοσιακός οικισμός που βρίσκεται στη νοτιοδυτική Χίο. Είναι μαστιχοχώρι του Δήμου Χίου.

Κτίστηκε στα βυζαντινά χρόνια. Πιθανόν η αρχιτεκτονική του να επηρεάστηκε από αυτό. Τα δαιδαλώδη εσωτερικά δρομάκια του χωριού δίνουν την αίσθηση ότι βρισκόμαστε σε εκείνη την εποχή, σαν να πάγωσε ο χρόνος. Τα σπίτια παρομοιάζονταν ως τείχη. Γι” αυτόν το λόγο τα σπίτια δεν είχαν παράθυρα προς τα έξω. Όσοι επισκεφτούν το χωριό θα παρατηρήσουν μικρούς κυκλικούς πύργους που διασώζονται μέχρι και σήμερα. Σημαντικό να αναφέρω επίσης είναι το γεγονός ότι το χωριό είναι πλούσιο από εκκλησίες. Μια από τις βασικότερες και αυτή που ξεχωρίζει είναι η εκκλησία των Ταξιαρχών η οποία χτίστηκε το 1868 με πολλούς τουρίστες να την επισκέπτονται κάθε χρόνο.

Το πιο ιδιαίτερο και εντυπωσιακό στοιχείο του χωριού, είναι η αρχιτεκτονική του. Τα πέτρινα σπίτια, είναι χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, ενώ τα εκθαμβωτικά στενά δρομάκια που περιβάλλονται από λουλούδια με έντονα χρώματα, που δεν περνούν απαραίτητα, μας ελκύουν να εξερευνήσουμε το μέρος.

Το συγκεκριμένο χωριό μού ξύπνησε έντονα συναισθήματα, όχι μόνο της φυσικής ομορφιάς  του χωριού, αλλά και λόγω της καλοσύνης και της αγαθότητας των κατοίκων. Μας καλωσόρισαν θερμά, σαν να μας ήξεραν χρόνια. Προσωπικά, ένιωσα μια ασφάλεια, όταν βρέθηκα σε εκείνο το μέρος. Το γεγονός ότι ο αριθμός των κατοίκων ανέρχεται μόλις στους 337  ( σύμφωνα με την απογραφή του 2011) το κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακό, καθώς συνδυάζεται η ησυχία με τη φύση.

Όσοι βρεθείτε στη Χίο, σας προτείνω ανεπιφύλακτα να επισκεφτείτε τα Μεστά, το ωραιότερο χωριό της Χίου. 

Νάνσυ Πανίτσα

Νάνσυ Πανίτσα

Όπως γνωρίζουμε όλοι – κι αν όχι όλοι, οι περισσότεροι – ισότητα είναι μια κατάσταση στην οποία όλα τα άτομα σε μια κοινωνία έχουν ίσα δικαιώματα και ελευθερίες.

Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας, ηλικίας, σεξουαλικού προσανατολισμού, κοινωνικής τάξης, εισοδήματος, γλώσσας, θρησκείας, ιδεολογίας αλλά και κατάστασης της υγείας τους.

Είμαστε υποχρεωμένοι να σεβόμαστε τον συνάνθρωπο μας, αλλά και να τηρούμε τα δικαιώματα, έχοντας στο μυαλό μας ότι δεν θα θέλαμε οι άλλοι να παραβιάζουν τα δικαιώματα αλλά και τις ελευθερίες μας.

Το ερώτημα είναι: σεβόμαστε και τηρούμε τα δικαιώματα των συνανθρώπων μας;

Καθημερινά ακούμε για τις γυναικοκτονίες οι οποίες αυξάνονται όλο και περισσότερο με τα χρόνια.

Άνθρωποι άλλης καταγωγής ή και άλλης θρησκείας, δέχονται βία και αρκετές φορές, οδηγούνται μέχρι και στον θάνατο.

Και όχι μόνο.

Λόγω της «διαφορετικότητας» τους , οι ίδιοι δεν αντέχουν μια τέτοια ζωή και καταλήγουν να βλάπτουν τον εαυτό τους, να τον μισούν.

Γενικότερα, όσους είναι «διαφορετικοί», η κοινωνία δεν τους αποδέχεται. Δεν τους θεωρεί φυσιολογικούς. Αντίθετα,  τους εκμεταλλεύεται και τους κακοποιεί. Δίχως ντροπή. Δίχως τύψεις.

Η κοινωνία με τα χρόνια όσο πάει και χειροτερεύει, χωρίς καμία πρόοδο.

Η ισότητα πλέον είναι μια μόνο λέξη και όχι χίλιες. Μια ανούσια λέξη και όχι μια λέξη με νοήματα και αλήθειες για τη ζωή.

Νάνσυ Πανίτσα

Όπως οι ελληνικές παροιμίες, έτσι και οι παροιμίες της Κύπρου είναι ξεχωριστές ενώ παράλληλα κρύβουν πολλά νοήματα.

Μερικές παροιμίες της Κύπρου είναι:

«Απ’ ον μπορεί να δέρει το γάρο, δέρνει το σαμάν» (κάποιος που δεν μπορεί να κάνει ή να πει κάτι σ” εκείνον που του έφταιξε, τα βάζει με άλλον).

«Απ’ ον σε ξέρει, ακριβά σε γοράζει» (οποίος δεν σε ξέρει νομίζει πως είσαι καλός)

«Απού σοθκιάζει τριάντα θκυό τζαι ξοθκιάζει τράντα εν νοικοτζύρης πάντα. Απου ξοθκιάζει τριάντα θκυό 

αλλά σοθκιάζει τράντα, στη φυλακή τον παίρνουσι τζαι εν του διούν αμάντα» 

(Όποιος έχει έσοδα τριάντα δύο και έξοδα τριάντα είναι πάντα νοικοκύρης, όποιος όμως ξοδεύει τριάντα δύο και έχει έσοδα τριάντα τον παίρνουν στην φυλακή και δεν τον λυπούνται.)

Απου πονεί πάει στον γιατρόν τζιαι απού διψά πάει στην βρύσιν (Αυτός που έχει πρόβλημα πρέπει να ψάξει για τη λύση).

Όπως παρατηρούμε, λοιπόν, οι παροιμίες χρησιμεύουν πολύ στην ζωή μας. Πιστεύω ότι θα συνεχίσουμε να τις χρησιμοποιούμε για πολλά χρόνια ακόμα. Οι παροιμίες της Κύπρου εξηγούν με το δικό τους τρόπο κάτι που μπορεί να μην μπορούσαμε να εξηγήσουμε εμείς οι ίδιοι.

Νάνσυ Πανίτσα

Μια κλασική παραδοσιακή γυναικεία φορεσιά της Κύπρου αποτελείται αρχικά από το βρατζίν , το πουκάμισο και τη σαγιά.

Το βρατζίν, ήταν φτιαγμένο από βαμβακερό μεταξωτό ή λινό ύφασμα με διαφορά σχέδια και κεντήματα, που από πάνω του φοριούνταν ένα πουκάμισο χοντρό και βαμβακερό το οποίο συνήθως δεν είχε κεντήματα. Η σαγιά ήταν ένα μακρύ ρούχο, με βαμβακερό ύφασμα και κεντήματα. Ήταν ανοιχτό στο μπροστινό μέρος, με μακριά, εφαρμοστά στενά μανίκια

Στην συνέχεια, ακολουθεί το μαντήλι, οι ποδίνες,  οι γόβες και το τουπλέττι.

Το μαντήλι της «κόξας», όπως ονομαζόταν, έδενε στη μέση, πάνω από τη σαγιά και ήταν κεντημένο «σταυροβελονιά», από βαμβακερό ύφασμα. Μετά από χρόνια τη θέση τους πήραν τα σταμπωτά μαντήλια. Οι ποδίνες, ήταν ψηλές μπότες που έφταναν έως το γόνατο,  φτιαγμένες από δέρμα με τακούνι, τις οποίες φορούσαν τις καθημερινές. Οι πιο επίσημες, ήταν γόβες με μαύρο δέρμα και τακούνι. Συνήθιζαν να τις φορούν σε γιορτές. Το τουπλέττι, ήταν ένα είδος μπέρτας το οποίο φοριούνταν πάνω από τη σαγιά,  φτιαγμένο από άσπρο βαμβακερό ύφασμα.

Τέλος – και πολύ σημαντικά για την τότε εποχή – ήταν τα τσιμπέρια και τα κοσμήματα τα οποία αναδείκνυαν τις λεπτομέρειες. Τα τσιμπέρια ήταν δύο μαντήλια που φορούσαν στο κεφάλι, τυπωμένα από τους μαντηλάρηδες. Στα κοσμήματα συνήθιζαν να επιλέγουν και χρυσά αλλά και ασημένια. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους ήταν να φορούν κολιέ με παραούδκια και πέτρες. Το κάθε κολιέ είχε την αξία του. Το καθένα συνδεόταν και με κάτι το ιδιαίτερο. Οι σκαρλέτες , οι κερντανές, το ζωνίν ( νυφικό κόσμημα με πετράδια), το μυρμίδι και οι σταυροί. Εκτός από τα κολιέ βασικά ήταν τα σκουλαρίκια και τα βραχιόλια, με κύριο στολισμό τα πετράδια που έδιναν λάμψη στο ντύσιμο.

Θεωρώ πως η γυναικεία φορεσιά της Κύπρου είναι φτιαγμένη με μεγάλη προσοχή, μεράκι και πάνω απ” όλα με αγάπη!

Νάνσυ Πανίτσα

Η Αμμόχωστος, λοιπόν,  η αλλιώς στα λατινικά  «Famagusta» είναι πόλη στη Κύπρο που βρίσκεται στο ανατολικό τμήμα του νησιού. Τον Αύγουστο του 1974 εισέβαλαν τουρκικά στρατεύματα στην πόλη, ενώ οι κάτοικοι κατέφυγαν στο υπόλοιπο ελεύθερο κομμάτι του νησιού. Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης παραμένει ακόμα και σήμερα κλειστό και εγκαταλελειμμένο, διότι είναι απαγορευμένη η επιστροφή των νόμιμων κατοίκων της. Από τότε ακούμε συχνά ότι είναι «η πόλη φάντασμα»

Όπως και να “χει όμως παραμένει όμορφη και ξεχωριστή στις καρδιές όλων μας.

Νάνσυ Πανίτσα

Αλλαγή χρόνου. Τι σημαίνει αυτό; Εκτός του ότι αλλάζει ένας αριθμός, ξεκινάει και κάτι καινούριο. Αναμνήσεις μένουν στο παρελθόν. Στιγμές με φίλους, οικογένεια μένουν πίσω. Άσχημες στιγμές της ζωής μας, ηρεμούν με το χρόνο. Την τελευταία μέρα του χρόνου σκέφτομαι ό,τι συνέβη μέσα σε 365 ημέρες. Γιατί τότε δεν αντέδρασα έτσι; Μήπως δεν έπρεπε να το κάνω; Ίσως δεν ήταν καλή ιδέα… Ίσως όμως και να ήταν! Πλέον δεν έχει σημασία. Μπορεί η χρονιά που θα έρθει να είναι η χρονιά μου. Μπορεί και όχι. Γιατί όμως να τα σκέφτομαι όλα αυτά; Γιατί να τα σκεφτόμαστε μάλλον όλα αυτά; Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να κοιτάμε το παρόν και όχι το παρελθόν. Θα έρθουν πολλές νέες στιγμές που και αυτές σε λίγο καιρό θα ανήκουν στο παρελθόν.

Η αλλαγή του χρόνου, λοιπόν, είναι  μια μέρα χαράς και αισιοδοξίας για την νέα χρονιά που θα μας έρθει . Είναι η μέρα που ευχαριστούμε και ευγνωμονούμε που βρισκόμαστε εδώ με τους αγαπημένους μας,  προχωρώντας και … ίσως ανανεώνοντας τους εαυτούς μας.

Νάνσυ Πανίτσα