Του γιοφυριού της Άρτας, μετά…
(Η γυναίκα του Πρωτομάστορα στο γνωστό δημοτικό τραγούδι, υποτάσσεται στην κακή της μοίρα και «στοιχειώνεται» στα θεμέλια του ομώνυμου γιοφυριού…)
Ευχή τους είπε κι έγειρε στην πέτρα να πεθάνει
Κι εκεί που τηνε χτίζανε, που τηνε θεμελιώναν
Πουλάκι εγίνη κι έφυγε σαν άσπρο περιστέρι
Σαν πέταξε, την είδανε και σείστηκε η καρδιά τους
Τα σύννεφα σκοτείνιασαν κι ο ήλιος μας εχάθη
Βροχή ισχυρή, βροχή πολλή αρχίνησε να πέφτει
Κι εκείνη κάτασπρο πουλί να τρέχει να γλιτώσει
Με το αηδόνι πλάγι τηςπαρέα, συντροφιά της
Και το γιοφύρι εχτίστηκε κι η κόρη δεν πεθαίνει!
Ευχή η κατάρα γίνηκε στης Άρτας το ποτάμι
Τζελέπη Δέσποινα Γ5
