Ένα μνημόσυνο, δύο χρόνια μετά…
Μια λέξη μοναχά, δυο χρόνια τώρα επιτακτικά πλανιέται:
ΔΙΚΑΙΩΣΗ
Για τόσα αθώα πλάσματα
Παιδιά, μες στην ακμή της νιότης τους
Κι άνθρωποι ωραίοι,
ανύποπτοι για το κακό, που τη ζωή αγαπούσαν
Τώρα να μας θωρούνε μ’ απορία
δίχως να μιλούν,
απ’ τα περβάζια τ’ ουρανού
Μα πώς ξεγλίστρησαν από του τρένου τα βαγόνια
κι αναληφθήκαν στου ονείρου τα σαλόνια, πώς;
Απονομή ευθύνης και μη λησμονιά,
παρηγοριά ίσως φέρουν
σε όσους πίσω μείναν κι ορφανοί απομείναν…
Αποδοχή ευθύνης και μη λησμονιά
ίσως για κάποιους άλλους φέρουν
Εξιλέωση
Αυτό μπορεί και να ‘ναι μια Δικαίωση!
Σαλαμβά Αικατερίνη
