Τα χωριά SOS και τα βασανισμένα παιδιά

 

    Με αφορμή την εκπαιδευτική εκδρομή που πήγα με το τμήμα μου στα Χωριά SOS της Βάρης, αποφάσισα να γράψω αυτό το άρθρο, για να ενημερώσω τον κόσμο για τα Χωριά SOS. Τι πραγματικά είναι τα Χωριά SOS; Ποια παιδιά πάνε εκεί; Ποια είναι η καθημερινότητα τους; Αυτά είναι τα ερωτήματα τα οποία θα τα απαντήσω με βάση αυτά που άκουσα και είδα.

Το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό όταν ακούμε Χωριά SOS είναι, ότι είναι ένα μέρος που πηγαίνουν τα ορφανά παιδιά και ζούνε τελείως διαφορετικά από αυτά που είναι σε ένα ίδρυμα. Αυτό εν μέρει είναι σωστό, όμως αυτό που δεν γνωρίζετε είναι ότι δεν πάνε ορφανά παιδιά. Τα παιδιά που είναι εκεί μέσα είναι όλα βασανισμένες ψυχές που με απόφαση εισαγγελέα έπρεπε να εγκαταλείψουν το σπίτι τους και την οικογένειά τους. Κι όλα αυτά, επειδή το σπίτι τους δεν είναι ασφαλές. Τα παιδιά αυτά έχουν βιώσει πράγματα που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους μας, μιας και περισσότεροι από εμάς δεν τα έχουμε βιώσει. Όμως, αυτά τα παιδιά δεν σημαίνει ότι επειδή μένουν εκεί δεν μπορούν να επιτύχουν. Το καθένα μπορεί να πετύχει τα όνειρα του μεγάλα ή μικρά.

Η καθημερινότητα αυτών των παιδιών δεν διαφέρει επιφανειακά από την δική μας, αφού πηγαίνουν σε δημόσιο σχολείο, κάνουν όποιες δραστηριότητες θέλουν και μάλιστα κάνουν φροντιστήρια όπως εμείς και για το σχολείο ,αλλά και στις ξένες γλώσσες. Επίσης, μπορούν να βγαίνουν βόλτες – με όριο φυσικά – και να έρθουν οι φίλοι τους εκεί που μένουν. Τα σπίτια τους είναι μεγάλα και μέσα μένουν περίπου πέντε παιδιά. Όμως το κάθε παιδί έχει το δικό του δωμάτιο και μπάνιο. Υπάρχει μια γυναίκα που τα φροντίζει σαν να είναι παιδιά της, η οποία έχει την ευθύνη να τα φροντίζει μέχρι να ενηλικιωθούν. Μέσα στο σπίτι αυτή η γυναίκα έχει τον ρόλο της μαμάς και το κάθε παιδί μπορεί να το επισκεφτεί όποτε θέλει κάποιος συγγενής και φίλος. Τέλος, υπάρχουν πολλοί ψυχολόγοι οι οποίοι βοηθάνε τα παιδιά. Οπότε, όπως βλέπετε η καθημερινότητα τους δεν διαφέρει εντελώς από την δικιά μας, το αντίθετο μάλιστα, αυτά τα παιδιά ζουν μια ζωή σαν την δικιά μας. Με μια διαφορά. Αυτά τα παιδιά έχουν τραύματα, τα οποία είναι δύσκολο να τα ξεπεράσουν.

Ένα να θυμάστε, ο καθένας μας μπορεί να καταλήξει όπως αυτά τα παιδιά, επειδή οι άνθρωποι όντως αλλάζουν, είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο. Οπότε δεν πρέπει ούτε να κρίνουμε ούτε να απομακρύνουμε αυτά τα παιδιά από εμάς. Το αντίθετο μάλιστα, τέτοιες βασανισμένες ψυχές χρειάζονται περισσότερη συντροφιά και αγάπη από ότι όλοι εμείς.

 

Iωάννα Πάλλη

Α5