Η Κραυγή

Η Κραυγή είναι ένας από τους πιο γνωστούς πίνακες παγκόσμιος και από τους πιο σημαντικούς στην ιστορία της τέχνης, ο οποίος δημιουργήθηκε από τον Έντβαρτ Μουνκ το 1893. Το παραμορφωμένο και αγωνιώδες πρόσωπο που έχει η κεντρική μορφή του πίνακα έχει γίνει μια από τις πιο εμβληματικές εικόνες του Εξπρεσιονισμού, που συμβολίζει το παγκόσμιο άγχος του σύγχρονου ανθρώπου ανεξαρτήτως φύλου και κοινωνικής προέλευσης.

Η ζωή του καλλιτέχνη 

Ο Έντβαρτ Μουνκ ήταν ένας σπουδαίος ζωγράφος που από πολλούς είχε χαρακτηριστεί και ως πρόδρομος του Εξπρεσιονισμού. Πέρα από ταλαντούχος άνθρωπος, ήταν και πάρα πολύ  καταθλιπτικός και βασανισμένος στην ζωή του. Γεννήθηκε στο Όσλο της Νορβηγίας στις 12 Δεκεμβρίου του 1863. Στην ηλικία των πέντε ετών έχασε την μητέρα του από φυματίωση και στα δεκατέσσερα την αδερφή του από την ίδια ασθένεια. Μετά τον θάνατο της μητέρας του, την επιμέλειά του, αλλά και των αδελφών του την πήρε ο πατέρας του. Όμως δεν σταμάτησαν  εκεί οι ατυχίες στη ζωή του Μουνκ. Στα είκοσι πέντε χάνει τον πατέρα του και μετά από λίγο διάστημα η αδελφή του Λάουρα εισήχθη σε άσυλο καθώς έπασχε από σχιζοφρένεια. Μέσα από τις δυσκολίες που πέρασε από μικρή ηλικία, κατάφερε να μεταμορφωθεί σε έναν από τους σπουδαιότερους εξπρεσιονιστές καλλιτέχνες.

 

 

Ανάλυση και έμπνευση του πίνακα 

Παρατηρώντας αυτό το έργο για πρώτη φορά βλέπεις μια όχι και τόσο ανθρώπινη φιγούρα να ουρλιάζει, όμως η πραγματική ιστορία πίσω από αυτόν τον πίνακα είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα. Στον ουρανό κυριαρχούν τα χρώματα πορτοκαλί, κόκκινο και μπλε, τα οποία δημιουργούν την αντίθεση μεταξύ της γαλήνης του ουρανού και της ταραγμένης ψυχής του ανθρώπου. Η κύρια φιγούρα που απεικονίζεται φαίνεται να έχει καλύψει τα αυτιά της με τα χέρια της σε μια τρομακτική και εκκωφαντική κραυγή που την διαπερνά. Αυτή η φιγούρα είναι ο ίδιος ο ζωγράφος, ο οποίος είχε γράψει στο ημερολόγιο του περιγράφοντας την στιγμή που απαθανατίζει στον πίνακα: «Περπατούσα σ’ ένα μονοπάτι με δυο φίλους, την ώρα που ο ήλιος άρχισε να δύει. Ο ουρανός, ξαφνικά, έγινε κόκκινος σαν αίμα. Σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα σ’ έναν φράχτη. Έβλεπα αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιορδ (πολύ βαθύς και στενός θαλάσσιος κόλπος) και την πόλη. Οι φίλοι μου προχώρησαν κι εγώ έμεινα εκεί, τρέμοντας από την αγωνία. Κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση». Μάλιστα, ο πρώτος τίτλος του έργου ήταν «Η Κραυγή της Φύσης».

 

Συμπέρασμα 

Αυτό το έργο τέχνης παραμένει ένα διαχρονικό αριστούργημα, καθώς μέχρι και σήμερα οι άνθρωποι ταυτίζονται μαζί του. Άλλωστε, το άγχος είναι κάτι που κυριεύει τον καθένα μας καθημερινά.

 

Κωνσταντίνα Πεπόνα  Α6