«Εκείνοι που περιμένουν»

Στους δρόμους της πόλης ζουν σιωπηλοί κάτοικοι που πολλοί προσπερνούν: τα αδέσποτα ζώα και οι άστεγοι άνθρωποι. Κάποτε τα ζώα είχαν σπίτι και όνομα.  Τώρα περιμένουν, περιπλανώμενα, ένα βλέμμα ή ένα χέρι που δεν τα διώχνει. Οι άστεγοι αναζητούν ζεστασιά και λίγη συντροφιά σε έναν κόσμο που πολλές φορές τους αγνοεί.

Κι όμως, μερικές φορές η μοναξιά τους συναντιέται. Ένα σκυλί που γέρνει το κεφάλι του στον ώμο ενός ανθρώπου, μια γάτα που κοιμάται δίπλα σε ένα παγκάκι, κάνουν τη σιωπή πιο υποφερτή. Μικρές πράξεις φροντίδας —ένα φαγητό, μια κουβέρτα, ένα χαμόγελο— δίνουν ελπίδα και υπενθυμίζουν ότι η ανθρωπιά μετριέται από το πώς φερόμαστε σε όσους δεν έχουν φωνή.

 

Μαρίνου Ελένη Α2