των Πέρσας Σιμσιρή και Ισμήνης Σκανδαρά
Τα κατοικίδια ζώα αποτελούν για πολλούς ανθρώπους κάτι πολύ περισσότερο από απλούς «συντρόφους» στο σπίτι· είναι μέλη της οικογένειας, πηγή χαράς και ευημερίας. Από έναν παιχνιδιάρικο σκύλο μέχρι μια ήρεμη γάτα ή ακόμα και ένα μικρό ψάρι σε ενυδρείο, η παρουσία τους επηρεάζει θετικά τη διάθεσή μας και μας μαθαίνει σημαντικές αξίες, όπως η υπευθυνότητα και η φροντίδα. Στο άρθρο αυτό θα ερευνήσουμε γιατί τα κατοικίδια έχουν τόσο ξεχωριστή θέση στη ζωή μας, τι χρειάζονται για να ζουν ευτυχισμένα δίπλα μας και ποια κατοικίδια έμειναν στην ιστορία λόγω της ιδιαίτερης συμπεριφοράς τους και της προσφοράς τους στον άνθρωπο.
Τα κατοικίδια προσφέρουν πολλά και σημαντικά οφέλη στον άνθρωπο τόσο σε συναισθηματικό όσο και σε πρακτικό επίπεδο. Λίγα λεπτά αλληλεπίδρασης με ένα κατοικίδιο προσθέτουν χαρά και ικανοποίηση στη ζωή, μειώνουν το άγχος και την αρτηριακή πίεση καθώς και τον κίνδυνο καρδιαγγειακών νόσων. Τα κατοικίδια προσφέρουν άνευ όρων αγάπη, υποστήριξη και συντροφιά, περιορίζοντας τα συμπτώματα της κατάθλιψης, ενώ προωθούν την κοινωνική αλληλεπίδραση και βοηθούν στη νοητική υγεία. Κατοικίδια όπως οι σκύλοι ενθαρρύνουν το περπάτημα και το παιχνίδι, άρα και έναν πιο δραστήριο τρόπο ζωής. Ιδιαίτερα για τα παιδιά, η φροντίδα ενός ζώου καλλιεργεί την υπευθυνότητα, τη συνέπεια και την κατανόηση των αναγκών των άλλων.
Πέρα από τη συντροφιά, πολλά κατοικίδια έχουν εκπαιδευτεί ώστε να προσφέρουν ουσιαστική βοήθεια στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Οι σκύλοι – οδηγοί, για παράδειγμα, βοηθούν άτομα με προβλήματα όρασης να κινούνται με ασφάλεια και ανεξαρτησία, αποφεύγοντας εμπόδια και ακολουθώντας διαδρομές. Παράλληλα, οι σκύλοι θεραπείας χρησιμοποιούνται σε νοσοκομεία και κέντρα αποκατάστασης, όπου με την παρουσία και την επαφή τους συμβάλλουν στη μείωση του άγχους και στη βελτίωση της ψυχολογίας των ασθενών. Υπάρχουν επίσης σκύλοι βοήθειας που μπορούν να ανοίγουν πόρτες, να φέρνουν αντικείμενα ή να ειδοποιούν για ιατρικά επεισόδια, προσφέροντας μεγαλύτερη αυτονομία και ασφάλεια σε ανθρώπους με αναπηρίες ή χρόνιες παθήσεις.
Για να ζουν τα κατοικίδια πραγματικά ευτυχισμένα δίπλα μας, χρειάζονται υπεύθυνη και καθημερινή φροντίδα: σωστή διατροφή, καθαρό νερό και ένα ασφαλές περιβάλλον όπου θα νιώθουν προστατευμένα. Παράλληλα, η αγάπη, η επαφή και ο χρόνος που περνάμε μαζί τους είναι εξίσου σημαντικά, γιατί ενισχύουν τον δεσμό και την εμπιστοσύνη. Η άσκηση, το παιχνίδι και η πνευματική απασχόληση τα κρατούν δραστήρια και χαρούμενα, ενώ η τακτική κτηνιατρική φροντίδα εξασφαλίζει την υγεία και την ποιότητα ζωής τους. Με σεβασμό στις ανάγκες τους, τα κατοικίδια μπορούν να γίνουν χαρούμενα και ισότιμα μέλη της οικογένειάς μας.
Η σχέση ανθρώπου και κατοικιδίων δεν περιορίζεται μόνο στην καθημερινή συντροφιά, αλλά σε πολλές περιπτώσεις έχει αφήσει και το αποτύπωμά της στην ιστορία. Ορισμένα ζώα έγιναν γνωστά χάρη στην αφοσίωση, το θάρρος ή τη βοήθεια που πρόσφεραν στους ανθρώπους, αποδεικνύοντας ότι ο δεσμός αυτός μπορεί να ξεπεράσει τα όρια μιας απλής συμβίωσης. Στη συνέχεια, θα γνωρίσουμε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά κατοικίδια που έμειναν αξέχαστα λόγω της σύνδεσής τους με διάφορα ιστορικά γεγονότα ή για την προσφορά τους.
Η συγκινητική ιστορία του Greyfriars Bobby
Ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα του Εδιμβούργου είναι το μπρούτζινο άγαλμα ενός σκύλου στη γέφυρα του Γεωργίου Δ΄. Η αληθινή ιστορία του Greyfriars Bobby είναι τόσο συγκινητική που ενέπνευσε τον Walt Disney να δημιουργήσει μία ταινία σχετικά με αυτόν.
Ο Greyfriars Bobby (4 Μαΐου 1855 – 14 Ιανουαρίου 1872) ήταν ένας σκύλος ράτσας Skye Terrier που έγινε διάσημος τον 19ο αιώνα για την ακλόνητη πίστη του στον ιδιοκτήτη του. Το 1850 ο John Gray, η σύζυγός του Jess και ο γιος τους John έφτασαν στο Εδιμβούργο. Ο John ήταν κηπουρός, αλλά δεν μπορούσε να βρει απασχόληση στη νέα του πατρίδα, οπότε εργάστηκε ως νυχτοφύλακας στην Αστυνομία του Εδιμβούργου. Ήταν μια μοναχική δουλειά, οπότε ο John, για να έχει συντροφιά, αγόρασε ένα μικρό Skye Terrier, το οποίο αποκαλούσε Bobby. Σύντομα ο John και ο Bobby έγιναν αχώριστοι κατά τη διάρκεια των πολύωρων περιπολιών στους δρόμους της πόλης.
Ωστόσο, ο υγρός καιρός του Εδιμβούργου επιβάρυνε την υγεία του John, ο οποίος διαγνώστηκε με φυματίωση. Παρά τη θεραπεία από τον Γιατρό της Αστυνομίας, ο John πέθανε στις 15 Φεβρουαρίου 1858 και θάφτηκε στο νεκροταφείο Greyfriar’s Kirkyard.
Ο Bobby, ο οποίος δεν είχε μείνει ποτέ μακριά από τον Τζον, αρνούνταν να φύγει από το νεκροταφείο και έμεινε δίπλα στον τάφο του ιδιοκτήτη του. Παρά τις προσπάθειες των μελών του προσωπικού του νεκροταφείου να διώξουν τον Bobby, εκείνος πάντα επέστρεφε και, τελικά, αποφάσισαν να παρέχουν στον μικρό Bobby καταφύγιο δίπλα στον τάφο του John.
Ο Bobby έμεινε κοντά στον τάφο του John για 14 χρόνια μέχρι τον θάνατό του. Ενταφιάστηκε στο ίδιο νεκροταφείο, μόλις λίγα μέτρα μακριά από τον αγαπημένο του ιδιοκτήτη. Η ιστορία του Greyfriars Bobby είναι μια από τις πιο χαρακτηριστικές ιστορίες αγάπης και αφοσίωσης που μας υπενθυμίζουν τον ιδιαίτερο δεσμού μεταξύ ανθρώπων και ζώων.
Ο «Αβύθιστος Σαμ»
Ο Όσκαρ, γνωστός με το παρατσούκλι του «Αβύθιστος Σαμ», ήταν μια ασπρόμαυρη γάτα πλοίου η οποία έμεινε στην ιστορία, γιατί σε διάστημα μόλις έξι μηνών κατά το έτος 1941 φέρεται να επέζησε από τη βύθιση τριών πλοίων – του γερμανικού θωρηκτού Μπίσμαρκ και στη συνέχεια του βρετανικού αντιτορπιλικού HMS Cossack και του αεροπλανοφόρου HMS Ark Royal. Τον Μάιο του 1941 το γερμανικό θωρηκτό «Μπίσμαρκ» χτυπήθηκε από τους Βρεττανούς και οι Γερμανοί, επιλέγοντας να μην πέσει η ναυαρχίδα του στόλου τους στα χέρια των εχθρών, το βύθισαν. Πολλοί από τους ναυαγούς του Μπίσμαρκ περισυνελέγησαν από το βρεττανικό αντιτορπιλικό «Cossack». Μαζί με τους ναυαγούς οι Βρεττανοί μάζεψαν και ένα ασπρόμαυρο αρσενικό γατάκι που στεκόταν πάνω σε μια σανίδα και επέπλεε στη θάλασσα. Πιθανότατα ανήκε σε κάποιο Γερμανό ναύτη που το είχε για παρέα στο γερμανικό θωρηκτό. Το πλήρωμα του «Cossack» έδωσε στο γάτο το όνομα «Όσκαρ».
Τον Οκτώβριο του 1941 το αντιτορπιλικό «Cossack», ενώ συνόδευε μια νηοπομπή από το Γιβραλτάρ στη Μ. Βρεττανία, χτυπήθηκε από γερμανικό υποβρύχιο και οι λίγοι επιζώντες του πληρώματος μαζί με τον γάτο Όσκαρ μεταφέρθηκαν στο Γιβραλτάρ. Ενώ ο Όσκαρ ήταν στο Γιβραλτάρ του άλλαξαν το όνομα σε «Αβύθιστο Σαμ». Αφορμή στάθηκε το γεγονός ότι είχε επιβιώσει από δύο πολεμικά πλοία που βυθίστηκαν και το μεγαλύτερο ποσοστό των πληρωμάτων τους χάθηκε. Στο Γιβραλτάρ έτυχε να είναι ελλιμενισμένο το αεροπλανοφόρο «HMS Ark Royal». Ο Όσκαρ ή Αβύθιστος Σαμ θεωρήθηκε ότι ήταν γουρλής και έτσι μεταφέρθηκε άμεσα στο «Ark Royal».
Στις 14 Νοεμβρίου του 1941, το αεροπλανοφόρο «Ark Royal» τορπιλίστηκε και βυθίστηκε σε μικρή απόσταση από το Γιβραλτάρ, όπου επέστρεφε αφού μετέφερε αεροσκάφη στη Μάλτα στο πλαίσιο της Επιχείρησης «Perpetual». Η βύθιση ανακοινώθηκε την ίδια ημέρα και δύο ημέρες αργότερα, στις 16 Νοεμβρίου, το Ναυαρχείο επιβεβαίωσε ότι μόνο ένας άνδρας είχε σκοτωθεί. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Reuters από το Γιβραλτάρ στις 18 Νοεμβρίου μεταξύ των διασωθέντων συμπεριλαμβανόταν και μια μαύρη γάτα που είχε βρεθεί να επιπλέει σε μια σανίδα μετά τη βύθιση του «Ark Royal». Η γάτα ταυτοποιήθηκε ως «Όσκαρ», πρώην κατοικίδιο στο «Bismarck», το οποίο είχε διασωθεί από το αντιτορπιλικό «Cossack» και είχε μεταφερθεί στο «Ark Royal» πριν βυθιστεί.
Ο «Όσκαρ» επανεμφανίστηκε στον Τύπο στις αρχές Δεκεμβρίου, όταν οι εφημερίδες της Βόρειας Ιρλανδίας ανέφεραν σ’ ένα οίκημα όπου διέμεναν απόστρατοι του Βρετανικού Ναυτικού. Εκεί έζησε ήσυχα τα υπόλοιπα χρόνια του και πέθανε το 1955.
Balto, ο εθνικός ήρωας των Η.Π.Α.
Ο Balto (1919 –1933) ήταν ένα διάσημο σιβηρικό χάσκι που έγινε σύμβολο θάρρους και αντοχής λόγω του ρόλου του σε μια ιστορική αποστολή διάσωσης το 1925 στις Η.Π.Α. Ο Balto ανήκε στον εκτροφέα Λέναρντ Σέππαλα ο οποίος έπαιρνε μέρος σε αγώνες με έλκηθρο που σέρνουν σκύλοι. Τον χειμώνα του 1925 ξέσπασε επιδημία διφθερίτιδας στην πόλη Nome της Αλάσκας. Η μόνη λύση ήταν να μεταφερθεί επειγόντως αντιτοξίνη μέσα από ακραίες καιρικές συνθήκες. Μια αλυσίδα από ομάδες σκύλων που έσερναν έλκηθρα μετέφερε το φάρμακο σε διαδρομή περίπου 1.085 km. Ο Balto οδήγησε την τελική και πιο επικίνδυνη διαδρομή, φτάνοντας στον προορισμό μέσα σε χιονοθύελλα. Παρότι πολλοί σκύλοι συμμετείχαν, ο Balto έγινε το «πρόσωπο» της επιτυχίας, γιατί ήταν επικεφαλής στο τελευταίο σκέλος της μακράς διαδρομής και έφτασε πρώτος στην πόλη.
Ο Balto έζησε τα τελευταία του χρόνια σε ζωολογικό κήπο στο Κλίβελαντ όπου και πέθανε το 1933. Μετά το θάνατό του, το σώμα του ταριχεύτηκε και εκτίθεται μέχρι και σήμερα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Κλίβελαντ.
Άγαλμα του Balto υπάρχει στο Central Park της Νέας Υόρκης, ενώ η ιστορία του ενέπνευσε τον σύγχρονο αγώνα έλκηθρων Iditarod και έγινε ταινία κινουμένων σχεδίων.
Χάτσικο: Μια συγκινητική ιστορία πίστης και αφοσίωσης από την Ιαπωνία
Ο Χάτσικο (στα ιαπωνικά: ハチ公) ήταν ένας λευκός σκύλος ράτσας Ακίτα, ο οποίος γεννήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1923 στην πόλη Οντάτε της Ιαπωνίας. Έγινε διάσημος για την αξιοθαύμαστη αφοσίωση στον κύριό του, στον οποίο έμεινε πιστός για όλη του την ζωή.
Τον Ιανουάριο του 1924, ο Χιντεσάμπουρο Ουένο, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Τόκιο, υιοθετεί ένα λευκό κουτάβι Ακίτα ηλικίας δύο περίπου μηνών το οποίο ονομάζει Χάτσικο (σημαίνει κυριολεκτικά: ο όγδοος ευοίωνος πρίγκηπας). Ο καθηγητής ζούσε μοναχικά στα περίχωρα του Τόκιο και μεγάλωσε τον Χάτσικο σαν πραγματικό φίλο και σύντροφο. Ήταν πραγματικά αχώριστοι και καθημερινά περπατούσαν μαζί μέχρι τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σιμπούγια, όπου ο καθηγητής έπαιρνε το τρένο για να πάει στο πανεπιστήμιο. Ο Χάτσικο πήγαινε κατόπιν σπίτι, αλλά το απόγευμα ξαναγύριζε στον σταθμό, όπου περίμενε την επιστροφή του κυρίου του. Τον Μάιο του 1925, ο Χάτσικο συνόδευσε όπως πάντα τον καθηγητή στον σταθμό του τρένου και γύρισε σπίτι. Ο καθηγητής όμως δεν εμφανίστηκε ποτέ ξανά στον σταθμό, διότι κατά την διάρκεια μιας διάλεξης στο πανεπιστήμιο πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία. Ο Χάτσικο μετά ξαναγύριζε στον σταθμό, περιμένοντας στο ίδιο σημείο τον κύριό του κάθε μέρα, για το υπόλοιπο της ζωής του.
Στο ακριβές σημείο όπου ο Χάτσικο περίμενε τον κύριό του έχουν τοποθετηθεί τέσσερις μπρούτζινες πατούσες σκύλου και ένα κείμενο στα Ιαπωνικά που αναφέρεται στην αφοσίωσή του. Η είσοδος του σταθμού της Σιμπούγια όπου βρίσκεται το άγαλμά του ονομάζεται Χάτσικο-γκούτσι – «η είσοδος του Χάτσικο» και αποτελεί δημοφιλές σημείο συνάντησης για εκατομμύρια Ιάπωνες.
Ένα όμοιο μπρούτζινο άγαλμα τοποθετήθηκε και στο Οντάτε, γενέτειρα του Χάτσικο, αλλά και στην είσοδο του μουσείου Ακίτα της περιοχής. Από τότε, ο πιστός Χάτσικο αποτελεί εθνικό σύμβολο αφοσίωσης για το Ιαπωνικό έθνος. Κάθε χρόνο στις 8 Απριλίου πραγματοποιείται μια σεμνή τελετή στον σταθμό της Σιμπούγια και εκατοντάδες Ιάπωνες έρχονται για να τιμήσουν την μνήμη του και την θρυλική αφοσίωση που έδειξε σε όλη του την ζωή.
Σήμερα, ο Χάτσικο βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και Επιστημών του Τόκιο. Η ιστορία του Χάτσικο μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 2009 με τον τίτλο Hachiko: A Dog’s Story.
Λάικα, η πρώτη κοσμοναύτης
Η Λάικα γεννήθηκε περίπου το 1954 και ήταν μία αδέσποτη ημίμαιμη σκυλίτσα ράτσας Χάσκυ-Σπιτς, που χρησιμοποιήθηκε στο Σοβιετικό Διαστημικό Πρόγραμμα. Στις 3 Νοεμβρίου 1957, έγινε ο πρώτος ζωντανός οργανισμός που μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη, επιβαίνοντας στον τεχνητό δορυφόρο Σπούτνικ 2.
Η επιλογή ενός αδέσποτου ζώου ήταν σκόπιμη, ώστε να έχει συνηθίσει στο κρύο και την πείνα και να μπορεί να αντεπεξέλθει ευκολότερα σε τυχόν δυσμενείς καταστάσεις κατά την πτήση. Αφού πέρασε μία σχετική εκπαίδευση εξοικείωσης με περιορισμένους χώρους, με τους θορύβους και την επιτάχυνση της εκτόξευσης, στις 3 Νοέμβριου 1957 εκτοξεύτηκε με το Σπούτνικ 2. Το Σπούτνικ 2 είχε σχεδιαστεί και κατασκευαστεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, μόλις ενός μήνα, και δεν είχε προλάβει να σχεδιαστεί και για ασφαλή επανείσοδο στην ατμόσφαιρα και έτσι η Λάικα ήταν καταδικασμένη απ” τη στιγμή που άρχισε το ταξίδι της. Λίγο μετά την επιτυχή τοποθέτηση του δορυφόρου σε τροχιά παρουσιάστηκε μία βλάβη στο σύστημα θερμομόνωσης και εξαερισμού, με αποτέλεσμα η θερμοκρασία να φτάσει ή και να ξεπεράσει τους 40 βαθμούς Κελσίου. Η Λάικα πέθανε από έναν συνδυασμό θερμοπληξίας, καταπόνησης και ακραίου στρες, σε 5 έως 7 ώρες μετά την εκτόξευση, αφού είχε συμπληρώσει 4 τροχιές γύρω από τη Γη.
Ζάταρα, η γενναία «σωματοφύλακας»
Η Ζάταρα, μια θηλυκή γάτα ράτσας tabby, απέκτησε διεθνή φήμη τον Μάιο του 2014, όταν απέτρεψε μια επίθεση σκύλου εναντίον του τετράχρονου παιδιού των ιδιοκτητών της στο Μπέικερσφιλντ της Καλιφόρνια, στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν ο σκύλος ενός γείτονα επιτέθηκε παιδί, η γάτα πήδηξε πάνω στον σκύλο, κάνοντάς τον να σταματήσει να το δαγκώνει και να φύγει τρέχοντας. Η στιγμή καταγράφηκε από οικιακή κάμερα παρακολούθησης. Αφού το βίντεο ανέβηκε στο YouTube , έλαβε περισσότερες από 16,8 εκατομμύρια προβολές τις πρώτες 48 ώρες.
ΠΗΓΕΣ
https://www.dpharmacy.gr/gr/blog/ta-ofelh-twn-katoikidiwn-gia-thn-ugeia-kai-th-diathesh/
https://en.wikipedia.org/wiki/Unsinkable_Sam
https://www.scottishtours.co.uk/blog/the-true-story-of-greyfriars-bobby/
https://maxmag.gr/politismos/istoria/balto-o-sotiras-tis-alaska/
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF
https://rarehistoricalphotos.com/laika-dog-in-space/
https://www.gettyimages.com/search/2/image
