των Ελένης Αγκαραλόγλου και Αθηνάς Μηλιατζόγλου
Τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου είναι σημαντικά μνημεία και έργα τέχνης της αρχαιότητας που βρίσκονταν γύρω από την περιοχή της Μεσογείου. Εμπνευστής του καταλόγου αυτού θεωρείται – αν και το γεγονός αυτό δεν επιβεβαιώνεται – ο ποιητής και συγγραφέας του 2ου αι. π.Χ. Αντίπατρος ο Σιδώνιος, ο οποίος, αφού επισκέφτηκε όλα τα μνημεία, συνέταξε τον κατάλογο. Τα συγκεκριμένα μνημεία θεωρήθηκαν «θαύματα», δηλαδή μεγαλουργήματα, γιατί φαίνεται ότι ξεπερνούσαν τις τεχνικές γνώσεις και δυνατότητες που κατείχαν, γενικά, οι άνθρωποι εκείνη την εποχή. Ο αριθμός επτά θεωρούνταν ιερός και τέλειος αριθμός στην αρχαιότητα, γι’ αυτό στον κατάλογο περιλαμβάνονται επτά και όχι περισσότερα.
Στα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου συγκαταλέγονται:
- Η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας (Αίγυπτος)
- Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας (Ιράκ)
- Το Άγαλμα του Δία στην Ολυμπία (Ελλάδα)
- Ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο (Τουρκία)
- Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού (Τουρκία)
- Ο Κολοσσός της Ρόδου (Ελλάδα)
- Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας (Αίγυπτος)
Η Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας
Χτισμένη μεταξύ 2584 και 2561 π.Χ., η μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας, είναι η παλαιότερη από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Είναι επίσης γνωστή ως πυραμίδα του Χούφου ή πυραμίδα του Χέοπα. Σύμφωνα με τους Αιγυπτιολόγους, η πυραμίδα χτίστηκε ως τάφος για τον Φαραώ Χούφου, δεύτερο βασιλιά της Τέταρτης Δυναστείας, σε διάστημα περίπου 20 ετών.
Για σχεδόν 4000 χρόνια, η πυραμίδα θεωρήθηκε ως η ψηλότερη τεχνητή κατασκευή. Ακόμα, είναι το μεγαλύτερο και το παλαιότερο από το συγκρότημα τριών πυραμίδων της Γκίζας και αποτελεί ενσάρκωση του μεγαλείου της αρχαίας Αιγύπτου.
Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας (Ιράκ)
Οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας ήταν οι μυθικοί κήποι που ομόρφυναν την πρωτεύουσα της Νέο-Βαβυλωνιακής Αυτοκρατορίας, χτισμένοι από τον σπουδαιότερο βασιλιά της, Ναβουχοδονόσορα Β” (605-562 π.Χ.). Αποτελούσαν μια εντυπωσιακή, κλιμακωτή όαση με πλούσια βλάστηση και εξελιγμένα συστήματα ποτίσματος από τον Ευφράτη.
Είναι το μόνο θαύμα του οποίου η ύπαρξη αμφισβητείται από τους ιστορικούς. Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι στην πραγματικότητα οι κήποι δεν βρίσκονταν στη Βαβυλώνα, αλλά στη Νινευή, πρωτεύουσα της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας, ενώ άλλοι συμφωνούν με τους αρχαίους συγγραφείς και περιμένουν την αρχαιολογία να δώσει πειστικές αποδείξεις.
Άλλοι, πάλι, πιστεύουν ότι οι κήποι είναι απλώς δημιούργημα της αρχαίας φαντασίας. Η αρχαιολογία στην ίδια τη Βαβυλώνα και τα αρχαία Βαβυλωνιακά κείμενα σιωπούν επί του θέματος, αλλά οι αρχαίοι συγγραφείς περιγράφουν τους κήπους σαν να βρίσκονταν στην πρωτεύουσα του Ναβουχοδονόσορα και να υπήρχαν ακόμη και στους ελληνιστικούς χρόνους.
Ο εξωτικός χαρακτήρας των κήπων σε σύγκριση με τα πιο γνωστά ελληνικά στοιχεία της λίστας και το μυστήριο γύρω από τη θέση και την εξαφάνισή τους έχουν καταστήσει τους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας το πιο γοητευτικό από όλα τα Επτά Θαύματα.
Το Άγαλμα του Δία στην Ολυμπία
Το άγαλμα του Δία, που συγκαταλέγεται στα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, βρισκόταν στην Ολυμπία, εκεί όπου κάθε τέσσερα χρόνια οι Έλληνες αγωνίζονταν σε αθλητικούς αγώνες για να τιμήσουν τον πατέρα των θεών.
Μέσα στον μαρμάρινο ναό του Δία, το άγαλμα απεικόνιζε τον θεό καθισμένο σε εβένινο θρόνο, στεφανωμένο με χρυσό στεφάνι ελιάς, να κρατά τη Νίκη στο δεξί του χέρι. Ο περίφημος γλύπτης Φειδίας φιλοτέχνησε το άγαλμα από ελεφαντόδοντο και χρυσό και το στόλισε με πολύτιμες πέτρες. Αυτό το περίλαμπρο έργο του Φειδία μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη και καταστράφηκε από πυρκαγιά το 475 μ.Χ. Την ύπαρξη του αγάλματος γνωρίζουμε μόνο από ένα αρχαίο νόμισμα και από την περιγραφή του Παυσανία.
Ο Ναός της Αρτέμιδος στην Έφεσο
Ο ναός της Αρτέμιδος ήταν ένας τεράστιος, μαρμάρινος ναός. αφιερωμένος στη θεά του κυνηγιού. Χρειάστηκαν 120 χρόνια για να αποπερατωθεί, ενώ η ανέγερσή του είχε αρχικά ξεκινήσει από τον βασιλιά της Λυδίας, Κροίσο. Ξεχώριζε για την αρχιτεκτονική του μεγαλοπρέπεια, την πολυτελή διακόσμηση με γλυπτά και την ιερή του σημασία ως κέντρο λατρείας.
Αν και καταστράφηκε και ανοικοδομήθηκε πολλές φορές, κατά την τελική του μορφή συνδύαζε ιωνικά στοιχεία με ανατολικές επιρροές, προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία.
Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού
Το Μαυσωλείο της Αλικαρνασσού (στο σημερινό Μπόντρουμ της Τουρκίας) ήταν ένα μεγαλειώδες ταφικό μνημείο του 4ου αιώνα π.Χ. Αυτό το μεγαλοπρεπές κτήριο κατασκευάστηκε για να φυλαχθεί το σώμα του Μαύσωλου, σατράπη της Καρίας, και της γυναίκας του Αρτεμισίας.
Ήταν χτισμένο από λευκό μάρμαρο και πλούσια γλυπτά, ενώ υπολογίζεται ότι το ύψος του ήταν 45 μέτρα. Οι Έλληνες αρχιτέκτονες, Σάτυρος και Πύθεος, το σχεδίασαν και άλλοι τέσσερις Έλληνες γλύπτες το φιλοτέχνησαν.
Σήμερα σώζονται μόνο τα θεμέλια, καθώς οι Ιππότες του Αγίου Ιωάννη το χρησιμοποίησαν ως οικοδομικό υλικό για το κάστρο τους, ενώ τα σημαντικότερα ευρήματα, όπως αγάλματα και ζωφόροι, βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο. Η λέξη «μαυσωλείο», προερχόμενη από το όνομα του σατράπη, χρησιμοποιείται από τότε για να δηλώσει μεγάλο, μνημειώδη τάφο.
Ο Κολοσσός της Ρόδου
Ο Κολοσσός της Ρόδου, έργο απαράμιλλης τέχνης και αισθητικής και σύμβολο της ελευθερίας και ανεξαρτησίας των Ροδίων, ήταν ένα τεράστιο χάλκινο άγαλμα που απεικόνιζε τον θεό Ήλιο.
Φιλοτεχνήθηκε στη Ρόδο τον 3ο αιώνα π.Χ. (περίπου 280-290 π.Χ.) από τον γλύπτη Χάρη, τον Λίνδιο μαθητή του Λυσίππου, ως ένδειξη ευγνωμοσύνης προς τον θεό Ήλιο, προστάτη του νησιού, για τη νίκη των Ροδίων επί του Δημήτριου του Πολιορκητή. Όμως, καταστράφηκε από σεισμό το 226 ή 227 π.Χ. Είχε περίπου 33 μέτρα ύψος (σαν το Άγαλμα της Ελευθερίας, αλλά χωρίς τη βάση) και βρισκόταν κοντά στην είσοδο του λιμανιού, με τις αναπαραστάσεις του να διαφέρουν πολύ μεταξύ τους.
Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας
Ο Φάρος της Αλεξάνδρειας, έργο του Μικρασιάτη αρχιτέκτονα Σώστρατου από την Κνίδο, ήταν ένας πανύψηλος πύργος περίπου 140 μέτρων που κατασκευάστηκε από κομμάτια άσπρης πέτρας τον 3ο αιώνα π.Χ. στην Αίγυπτο, στο νησί Φάρος. Ήταν δομημένος σε τέσσερα επίπεδα και λειτουργούσε ως καθοδηγητής για τα πλοία.
Στο τέταρτο επίπεδο υπήρχε μια μπρούτζινη επιφάνεια η οποία λειτουργούσε ως καθρέπτης που αντανακλούσε το φως του ήλιου κατά τη διάρκεια της μέρας, ενώ το βράδυ έκαιγε μία φλόγα για να προειδοποιεί τα διερχόμενα πλοία για την ύπαρξη εμποδίων. Παρέμεινε σε λειτουργία ως την πλήρη καταστροφή του από σεισμούς τον 14ο αιώνα. Τα ερείπιά του χρησιμοποιήθηκαν αργότερα για την ανέγερση του Φρουρίου Κάιτ – Μπέη.
Πηγές
https://www.worldhistory.org/trans/el/1-17206/u/
https://panoramio.gr/pyramida-cheopa-gizas/
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%80%CF%8C%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%85%CE%BC
https://gym-mous-rodou.dod.sch.gr/kolossos-sygxordies/
https://www.searchculture.gr/aggregator/edm/TehnisRodou/000188-1555dc6e-8c4c-46e7-805c-3c8125efbb37
https://www.worldhistory.org/trans/el/1-17206/u/
