της Συντακτικής Ομάδας
Δήλος Γέννηση - Λοιμός – Κάθαρση
Νησί – Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Το αφανέρωτο νησί (α + δήλος >φανερός), που πλήρωσε την οργή της ζηλιάρας Ήρας, όταν έμαθε τα «κατορθώματα» του Δία με τη Λητώ. Το καταράστηκε να «κολυμπάει διαρκώς» μέχρι που ο θεός των θεών και των ανθρώπων «έψησε» τον κολλητό του Ποσειδώνα και σταμάτησε το ταξίδι του νησιού στο μέσο του Πελάγους. Η Άδηλος έγινε Δήλος, φανερώθηκε.
Εκεί η Λητώ γεννά τα παιδιά της, πρώτα την Άρτεμη, Θεά του κυνηγιού και μετά τον όμορφο Απόλλωνα, Θεό του φωτός και τον πιο όμορφο από τους θνητούς.
Με ίχνη ζωής από το 3000 π.Χ., γράφει της ιστορία της στον χρόνο και συναρπάζει με τη μυθολογία και τα μυστήριά της.
Γύρω στο 700 π.Χ., σύμφωνα με αναφορές του Ομήρου, γίνεται Ιερό του Απόλλωνα, αποκτά κύρος και κερδίζει σεβασμό.
Μετά τους περσικούς πολέμους, οι κάτοικοι των νησιών, φοβούμενοι μελλοντικές επιθέσεις των Περσών, ζητούν τη βοήθεια της Αθήνας. Με επικεφαλής την Αθήνα, ιδρύεται η συμμαχία της Δήλου και στο νησί φυλάσσεται το ταμείο της συμμαχίας.
Ο περσικός κίνδυνος περνά, ωστόσο ο Περικλής το 454 π.Χ., μεταφέρει το ταμείο στην Ακρόπολη των Αθηνών και το εκμεταλλεύεται προς όφελος της Αθήνας.
Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, πέφτει λοιμός στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι θεωρούν ότι ο λοιμός είναι η εκδίκηση του Απόλλωνα για το αλαζονικό τους φέρσιμο.
Τότε, 426-425 π.Χ., γίνεται στη Δήλο Κάθαρση.
Ανασκάπτονται όλοι οι τάφοι και τα οστά των νεκρών και τα κτερίσματα των τάφων μεταφέρονται στο κοντινό νησάκι Ρήνεια.
Από τότε απαγορεύονται τόσο οι γεννήσεις όσο και οι θάνατοι και οι ταφές στο νησί για να μην μολύνουν το Ιερό. Οι Αθηναίοι εξορίζονται.
Η Δήλος απαλλάσσεται από την Αθηναϊκή ηγεμονία στα χρόνια του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Περνώντας στον έλεγχο των Ρωμαίων το νησί γίνεται το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του κόσμου. Γύρω στο 100 π.Χ. ζουν στη Δήλο περίπου 25.000 άνθρωποι. Από τα λιμάνια της διακινούνται 750.000 τόνοι εμπορεύματα και πουλιούνται έως και 10.000 δούλοι την ημέρα, όπως αναφέρει ο γεωγράφος Στράβωνας.
Η παρακμή έρχεται γύρω στο 88 π.Χ. με την επίθεση του πόντιου βασιλιά, Μιθριδάτη του Ευπάτορος.
Στα παλαιοχριστιανικά χρόνια γίνεται έδρα του Επισκόπου των Κυκλάδων.
Επί Τουρκοκρατίας, όπως και τα άλλα νησιά γίνεται καταφύγιο πειρατών.
Ιστορικοί, αρχαιολόγοι, ιστοριοδίφες επισκέπτονται το νησί. Πολλοί εξ΄ αυτών όμως λεηλατούν τα ερείπια της λαμπρής αρχαίας πόλης. Πολλές αρχαιότητες φτάνουν μέσω αρχαιοκαπήλων στην Αγγλία, στη Ρώμη, μοίρα που είχε και ένα από τα περίφημα λιοντάρια της Δήλου που κοσμεί τον ναύσταθμο της Βενετίας.
Οι ανασκαφές της Γαλλικής Αρχαιολογικής Σχολής το 1873, αναδεικνύουν τον σπουδαίο πολιτισμό της Δήλου φέρνοντας στο φως τα θέατρα, τα ιερά και τα σπίτια με τις υπέροχες τοιχογραφίες και τα μωσαϊκά.
Σήμερα οι κάτοικοι του νησιού είναι πολύ λίγοι, υπάλληλοι του Μουσείου της Δήλου και φύλακες του αρχαιολογικού χώρου.
Και κάτι ακόμα!
Σύμφωνα με τη μυθολογία οι Κυκλάδες πήραν το όνομά τους από τις Νύμφες «Κυκλάδες», τις οποίες ο Ποσειδώνας, όταν προκάλεσαν την οργή του, μεταμόρφωσε σε βράχους, ή σύμφωνα με αρχαίους γεωγράφους, επειδή δημιουργούν έναν νοητό κύκλο γύρω από το νησί του Απόλλωνα, την Δήλο.
