Το ημερολόγιο
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2026, 7:50π.μ.
Αγαπητό ημερολόγιο,
Σήμερα ξύπνησα νωρίς, ανήμπορη να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό
μου. Ή, πιο σωστά, δεν έκλεισα μάτι όλη νύχτα.
Όπως γνωρίζεις, μένω στη Μαθητική Εστία Κόνιτσας, όμως όχι από
προσωπική μου επιλογή. Αντιθέτως, μερικές φορές, όταν μου λείπουν
πολύ οι γονείς μου, αναρωτιέμαι πώς θα ήταν τα πράγματα αν υπήρχε
ένα κοντινότερο σχολείο όπου θα μπορούσα να πηγαίνω με ασφάλεια,
χωρίς να αναγκάζομαι να μένω μακριά τους, σε μια εστία σαν
αυτήν εδώ. Δυστυχώς, έτσι έχουν τα πράγματα και δεν μπορώ να το
αλλάξω.
Για αυτόν τον λόγο, προσπαθώ να σκέφτομαι θετικά. Για παράδειγμα,
αν δεν έμενα εδώ, δε θα είχα γνωρίσει ποτέ την καλύτερη μου φίλη,
ούτε θα ήμουν τόσο ώριμη και ανεξάρτητη. Θα ήμουν πολύ
διαφορετική από ό,τι είμαι τώρα.
Τέλος πάντων, για να επιστρέψω στο θέμα που με καίει από χθες το
βράδυ, με αποτέλεσμα να μην κοιμηθώ σχεδόν καθόλου, σήμερα είναι
Παρασκευή, που σημαίνει ότι επιτέλους θα επισκεφτώ τους γονείς μου!
Ευτυχώς, ο καιρός δεν δείχνει βροχές ή χιόνια, όπως τις προηγούμενες
εβδομάδες, όποτε πιστεύω ότι αυτή τη φορά δεν θα χάσω την ευκαιρία
να τους δω!
Ωστόσο, προσπαθώ να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι δεν είναι ακόμα
σίγουρο. Δε θέλω να απογοητευτώ, όπως τις άλλες φορές που τελικά ο
καιρός δε μας έκανε τη χάρη, όπως λένε και τα υπόλοιπα παιδιά.
Παρόλο που όλοι μας ξέρουμε ότι η ακύρωση της επίσκεψης στους
γονείς μας γίνεται μόνο και μόνο για τη σωματική μας ακεραιότητα,
είναι γεγονός ότι σε τέτοιες περιπτώσεις μια μελαγχολία μας κυριεύει.
Τώρα, τρώω πρωινό με την καλύτερή μου φίλη. Είμαστε και οι δύο
ανυπόμονες, γιατί σήμερα θα μας πουν αν τελικά θα πάμε στους γονείς
μας ή όχι μετά το σχολείο. Συναισθήματα όπως ο ενθουσιασμός αλλά
και το άγχος κυριαρχούν μέσα μου κάθε Παρασκευή και η σημερινή
μέρα δεν αποτελεί εξαίρεση. Δυστυχώς πρέπει να σταματήσω να γράφω τώρα, γιατί σε λίγο θα πάμε στο σχολείο. Πάντως προσπαθώ να είμαι αισιόδοξη. Τουλάχιστον, δενέχει και πολλά σύννεφα στον ουρανό!
Με αγάπη,
Θ.
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2026, 2:30 π.μ.
Αγαπητό ημερολόγιο,
Είμαι στο δωμάτιο μου και έχω φτιάξει τα πράγματά μου. Σωστά
κατάλαβες. Αυτήν τη φορά όντως θα επισκεφτώ τους γονείς μου!
Η αλήθεια είναι πως, όσο περνούσε η μέρα, είχε συννεφιά έξω, με
αποτέλεσμα να αρχίσω να αμφιβάλλω και να χάνω τις ελπίδες μου.
Ευτυχώς, όμως, ο καιρός καλυτέρευσε και μας είπαν ότι θα πάμε
επιτέλους στις οικογένειες μας για το σαββατοκύριακο.
Όπως ίσως να ανέφερα και πριν, έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες
από την τελευταία φορά που είδα τους γονείς μου από κοντά. Το
περίμενα πώς και πώς και τώρα που ήρθε η ώρα είμαι πολύ
ενθουσιασμένη. Σκέφτομαι συνέχεια τι θα μπορούσαμε να κάνουμε
όλοι μαζί. Από τα επιτραπέζια που θα μπορούσαμε να παίξουμε μέχρι
και τις ταινίες που μας αρέσει να βλέπουμε οικογενειακώς.
Έχω φτιάξει την τσάντα μου και τώρα απλά πρέπει να περιμένω μέχρι
τις τέσσερις περίπου, που θα φύγουμε για τα σπίτια μας. Το μόνο κακό
είναι ότι το ταξίδι είναι αρκετά κουραστικό για έμενα, παρόλο που δεν
είναι και πολύ μεγάλο. Όσο να πεις, είναι εξαντλητικό να κάνεις την ίδια
διαδρομή αρκετά συχνά, αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο.
Κανονικά, θα έπρεπε να διαβάσω τα μαθήματά μου τώρα, για να τα έχω
έτοιμα. Εξάλλου, φταίω εγώ που είναι τόσο δύσκολο να συγκεντρωθώ;
Απλά είμαι τόσο ανυπόμονη για να γυρίσω σπίτι.
Ευχήσου μου καλό ταξίδι!
Με αγάπη,
Θ.
Τυράκη Θάλεια,Γ3
