«Με το παιδί της Μαίρης τι έγινε γλυκιά μου; Δεν μιλάτε;» με ρωτάει η μητέρα μου και αρχίζω να δακρύζω στην ιδέα ότι δεν είμαστε όπως πριν.
«Ε να, δεν πέτυχε» της λέω και κοιτάω τα χέρια μου προσπαθώντας να κρύψω την θλίψη που με διαπερνά.
«Εντάξει βρε παιδί μου, τι περίμενες, να παντρευτείτε;» μου λέει και χασκογελάει. Εννοείται ότι δεν περίμενα κάτι τέτοιο, απλά ήθελα να κρατήσει λίγο ακόμα. Δεν της απαντάω και έτσι η γιαγιά μου βρίσκει την ευκαιρία και μπαίνει στη συζήτηση.
«Δεν υπάρχει αγάπη σε αυτή την ηλικία, κορίτσι μου, είστε πολύ μικρά» μου λέει και συνεχίζει να πλέκει. Λες και τι ξέρει αυτή από αγάπη; Παντρεύτηκε τον παππού στα δεκαοκτώ και δεν ήταν έρωτας, ήταν προξενιό.
«Έχει δίκιο η γιαγιά. Σιγά την αγάπη. Μικρά παιδιά είστε. Και τα αγόρια είναι ανώριμα σε αυτή την ηλικία» λέει η μαμά και μου χαϊδεύει τα μαλλιά. «Βρε, μαμά, δεν ήταν έτσι αυτός» της λέω, ενώ βουρκώνω πιο πολύ. «Τι διαφορετικό είχε;» με ρωτάει και για λίγο το σκέφτομαι, όχι επειδή δεν είχα τι να πω, αλλά επειδή δεν ήξερα από που να ξεκινήσω. Καταλήγω στη πιο καλή απάντηση και της λέω «Έχεις ξαναδεί αγόρι στην ηλικία του να διαβάζει λογοτεχνία;» και από τον μορφασμό που μου επιστρέφει ως απάντηση καταλαβαίνω ότι την χτύπησα εκεί που πονάει γιατί της μητέρας μου της αρέσει πολύ να διαβάζει. «Και για πες, γιατί τελειώσατε;», με ρωτάει η γιαγιά. Δεν της απαντάω γιατί ξέρω ότι δεν θα με πάρουν σοβαρά και ότι αν αρχίσω να μιλάω για αυτό θα αρχίσω να κλαίω, οπότε σηκώνομαι ξεφυσώντας και πάω προς το δωμάτιό μου. Κλείνω την πόρτα πίσω μου δυνατά και κάθομαι αναστατωμένη στο κρεβάτι μου.
Τι τις ενοχλεί; Αυτές έχουν περάσει τα ίδια εδώ και χρόνια, θα έπρεπε να ξέρουν πως είναι. Και τι θα πει είμαστε μικρά; Η μαμά μου παντρεύτηκε στα είκοσι. Τι θα πει δεν υπάρχει αγάπη; Τι ήταν τότε; Και γιατί με πόνεσε τόσο; Αν δεν ήταν αγάπη δεν ξέρω τι ήταν. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, ίσως, ήταν αυτό που λέμε ευφορία. Αυτό το συναίσθημα που δεν το χωράει η ψυχή σου και όσες σελίδες και να γράψεις δεν μπορείς να το εκφράσεις. Ναι, νομίζω πως αυτό ήταν τελικά. Πάντα όταν ήμασταν μαζί αυτό ένιωθα. Ήταν από τους αγαπημένους μου ανθρώπους. Αλλά τώρα αυτό τελείωσε. Γιατί όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν.
Γνωριζόμαστε από πολύ μικρά. Οι γονείς του και οι δικοί μου κάνουν παρέα και επιπλέον είμαστε γείτονες. Μεγαλώσαμε μαζί. Στην αρχή ήμασταν σαν αδέλφια και όσο περνούσε ο καιρός ανακαλύπταμε καινούργια συναισθήματα. Είναι δύο χρόνια μεγαλύτερος αλλά πολύ διαφορετικός από τα άλλα αγόρια. Έχει καστανά μαλλιά και πανέμορφα μεγάλα μάτια. Είναι πιο ψηλός από εμένα και έχει το πιο όμορφο χαμόγελο και αυτό που μου άρεσε πάντα ήταν τα λακκάκια του που έκαναν το πρόσωπό του να φωτίζει.
Και κάπου εδώ πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελάει σαν μικρό παιδί, ενώ τον θυμάμαι. Το χαμόγελό μου εξαφανίζεται όταν σκέφτομαι ότι όλα τελείωσαν. Κάθομαι και κοιτάω το παράθυρο, ενώ σκέφτομαι τι θα κάνω από εδώ και πέρα. Τώρα με ποιον θα πηγαίνω τα καλοκαίρια στο εξοχικό; Με ποιον θα κάθομαι μέχρι αργά στην παραλία για να βλέπουμε τα αστέρια και ποιος θα κάθεται να μου παίζει κιθάρα τα μεσημέρια; Και τώρα που έρχεται ο χειμώνας, με ποιον θα πηγαίνω στη βιβλιοθήκη μετά το σχολείο για να διαβάζουμε και ποιος θα με βοηθάει στα μαθηματικά; Ποιος θα κάθεται να κάνουμε ανούσιες συζητήσεις και ποιος θα με ακούει να γκρινιάζω; Το θέμα δεν είναι ότι δεν έχω φίλες για να τα κάνουμε όλα αυτά, το θέμα είναι ότι ήταν αλλιώς με αυτόν. Κανένα αγόρι δεν θα τα έκανε όλα αυτά στις μέρες μας. Γιατί οι σχέσεις στις μέρες μας είναι ανούσιες. Τουλάχιστον έτσι το βλέπω εγώ. Το ίδιο λένε και τα κορίτσια από προσωπικές τους εμπειρίες.
Δεν θα καταλάβω ποτέ τι πήγε λάθος. Ίσως να μην προσπάθησα αρκετά και να μην κατάλαβε πόσο τον αγαπούσα. Δεν ξέρω, βέβαια, πώς μπόρεσε να τα πετάξει όλα και να με αφήσει. Μου είπε ότι θέλει να επικεντρωθεί στα μαθήματά του. Μάλλον γινόμουν βάρος. Μάλλον δεν έπρεπε να τον ρωτάω για τα μαθηματικά. Από την άλλη, σκέφτομαι πως, αν με αγαπούσε δεν θα διάλεγε το σχολείο αντί για εμένα. Για αυτή μου τη σκέψη κατηγορώ τον εαυτό μου, γιατί εγώ τον έβαζα πάνω από όλα και περίμενα να κάνει και αυτός το ίδιο. Κάτι που δεν έγινε ποτέ. Χθες τον είδα έξω με μια κοπέλα. Όμορφη ήταν. Όταν με είδε, δεν μου μίλησε. Στεναχωρήθηκα, αλλά είδα ότι η κοπέλα τον έκανε να γελάει, οπότε χάρηκα που τον είδα χαρούμενο.
Ό, τι και να λένε η μαμά και η γιαγιά μου, εγώ ξέρω ότι τον αγάπησα και ότι ένιωσα πολλά. Ίσως, όντως, να τελείωσαν όλα μεταξύ μας και μπορεί να μην με αγάπησε και ποτέ. Πάντως εγώ θα τον θυμάμαι ως τον πρώτο παιδικό μου έρωτα.
Γράφει η Κατερίνα Αποστολοπούλου
