ΠΟΙΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ;
Στις μέρες μας, ο ρατσισμός στα σχολεία είναι ένα φαινόμενο που το συναντάμε συχνά, ακόμα και αν δεν το συνειδητοποιούμε. Οι μαθητές δείχνουν ρατσιστική συμπεριφορά, όταν υποτιμούν ο ένας τον άλλον λόγω διαφορετικότητας. Έτσι, μπορεί να προσβάλλουν κάποιους, επειδή προέρχονται από αλλοδαπές οικογένειες ή επειδή πιστεύουν σε διαφορετική θρησκεία ή έχουν διαφορετικές συνήθειες. Μπορεί να κοροϊδεύουν τους συμμαθητές τους για το σωματικό τους βάρος, για το ύψος τους, το ντύσιμό τους, τις μουσικές προτιμήσεις τους, τις παρέες τους, την οικονομική τους κατάσταση, ακόμη και για τους βαθμούς που παίρνουν στα μαθήματα.
ΤΙ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ;
Πολλές φορές εξωτερικά μπορεί να φαίνεται ότι το κάνουν για παιχνίδι, όμως τα θύματα του ρατσισμού συνήθως δεν νιώθουν το ίδιο. Αντίθετα, νιώθουν μειονεκτικά και οδηγούνται στην απομόνωση δημιουργώντας μια αρνητική εικόνα για τον εαυτό τους. Νιώθουν ότι οι συμμαθητές τους δεν τους αποδέχονται και ότι το περιβάλλον του σχολείου είναι εχθρικό.
ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;
Για να εκλείψει το φαινόμενο του ρατσισμού στα σχολεία χρειάζεται ατομική και συλλογική προσπάθεια. Πρώτα-πρώτα, όταν εκδηλώνονται φαινόμενα ρατσισμού πρέπει αμέσως να καταγγέλλονται, ώστε το σχολείο να λαμβάνει μέτρα και να μην επιτρέπει τη διαιώνισή τους. Επίσης, είναι ανάγκη να γίνονται εκστρατείες ενημέρωσης στα σχολεία για τα αρνητικά αποτελέσματα του ρατσισμού, όχι μόνο για τα θύματα αλλά και για τους θύτες και το σύνολο του σχολείου, ώστε όλοι να αναγνωρίζουν τις ρατσιστικές συμπεριφορές και να μην τις επιτρέπουν. Τα θύματα του ρατσισμού δεν πρέπει να απομονώνονται, να φοβούνται ή να ντρέπονται, αλλά να αναζητούν βοήθεια από τους γονείς τους και από το σχολείο.
Ο ρατσισμός δεν τιμά κανέναν. Χρειάζεται σεβασμός και ανεκτικότητα απέναντι στο διαφορετικό, γιατί κανένας δεν είναι απόλυτα ίδιος με τον άλλο. Το ότι κάποιος είναι διαφορετικός δεν σημαίνει ότι δεν είναι και ίσος με τους άλλους. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, μόνο και μόνο, επειδή είναι άνθρωποι. Αυτό αρκεί.
ΕΛΕΝΗ, ΕΛΕΝΗ (Γ2)
