Πολύς λόγος γίνεται σήμερα για το μπούλινγκ. Συνήθως, αναφερόμαστε σε περαστικά εκφοβισμού που είναι ορατά. Μια ομάδα, για παράδειγμα, ατόμων που εκφοβίζουν ή χτυπούν κάποιο άλλο άτομο ή του στέλνουν απειλητικά μηνύματα. Εκτός όμως από το σωματικό και λεκτικό bullying, υπάρχουν και άλλες μορφές εκφοβισμού.
Υπάρχει, λοιπόν, ο εκφοβισμός με εκβιασμό, ο οποίος περιλαμβάνει την απόσπαση χρημάτων ή προσωπικών αντικειμένων με ψυχολογική πίεση και απειλές. Στις μέρες μας, συνηθισμένες οι απειλές και οι ψυχολογικές πιέσεις μέσω τηλεφώνου. Υπάρχει επίσης ο κοινωνικός εκφοβισμός, ο οποίος αφορά την κοινωνική απομόνωση και τη διάδοση ψευδών πληροφοριών για κάποιο άτομο. Μία άλλη μορφή εκφοβισμού στις μέρες μας είναι ο ηλεκτρονικός, ο οποίος γίνεται με αποστολή απειλητικών μηνυμάτων ή διακίνηση βίντεο προσωπικών στιγμών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Επιπλέον, είναι ο ρατσιστικός εκφοβισμός. Τα άτομα που τον βιώνουν συνήθως ακούν αρνητικά σχόλια για την καταγωγή, την κοινωνική τάξη ή για κάποιο σωματικό χαρακτηριστικό τους ή στοιχείο του χαρακτήρα τους. Τέλος, υπάρχει ο σεξουαλικός εκφοβισμός, ο οποίος περιλαμβάνει ανήθικες χειρονομίες, σχόλια και επιθέσεις με σεξουαλικό περιεχόμενο.
Συνέπειες του εκφοβισμού
Όλες αυτές οι μορφές εκφοβισμού μπορούν να επηρεάσουν σε μεγάλο βαθμό την καθημερινότητα και τον ψυχισμό του ατόμου που δέχεται το μπούλινγκ. Μπορεί να νιώθει φόβο, ντροπή, μοναξιά, αλλά και άγχος κάθε φορά που πρέπει να πάει σχολείο ή στην εργασία του. Συχνά σκέφτεται συνέχεια αυτό που του συμβαίνει και δεν μπορεί να συγκεντρωθεί στις δραστηριότητές του. Χάνει τη διάθεσή του ακόμη και για πράγματα που πριν του άρεσαν.
Επιπλέον, μπορεί να χάσει την αυτοπεποίθησή του και να αρχίσει να πιστεύει όσα αρνητικά του λένε οι άλλοι. Μερικές φορές κλείνεται στον εαυτό του, απομονώνεται και απομακρύνεται από τους γύρω του. Πολλές φορές δεν μιλάει σε κανέναν, ούτε καν στην οικογένειά του ή στους φίλους του, γιατί φοβάται ότι τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα ή ότι κανείς δεν θα τον καταλάβει και δε θα τον πιστέψει.
Τελικά, φταίει μόνο ο θύτης;
Στον εκφοβισμό ο θύτης έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη, γιατί ξεκινάει τον εκφοβισμό και κάνει την άσχημη πράξη. Ωστόσο, ευθύνη έχουν και και αυτοί που βλέπουν και δε μιλάνε. Όταν κάποιος απλά κοιτάει και δεν αντιδρά, είναι σαν να αφήνει το μπούλινγκ να συνεχίζεται. Είναι συμμέτοχος και συνένοχος. Μερικές φορές μάλιστα, ο θύτης νιώθει πιο δυνατός, γιατί βλέπει ότι κανείς δεν τον σταματάει.
Είναι, λοιπόν, σημαντικό να μη μένουμε αδιάφοροι. Ακόμα κι αν δεν μπορούμε να βοηθήσουμε άμεσα, μπορούμε να μιλήσουμε σε κάποιο άτομο έμπιστο. Επίσης, μπορούμε να στηρίξουμε το άτομο που δέχεται μπούλινγκ, ώστε να μην νιώθει μόνο του. Όλοι έχουμε ευθύνη να κάνουμε κάτι για να σταματήσει.
Κι ένα ποίημα για το μπούλινγκ…
|
Μη γελάς όταν κάποιος πονάει, δεν είναι αστείο. Πρέπει να βοηθάμε, όχι να κοροϊδεύουμε. Όλοι είμαστε διαφορετικοί και αυτό είναι ωραίο. Υπάρχουν λόγια που πληγώνουν πιο πολύ κι από χτύπημα. Λίγη καλοσύνη μπορεί να αλλάξει τη μέρα κάποιου. Ισότητα σημαίνει να σεβόμαστε τον άλλον, όπως είναι. Να μιλάς, αν βλέπεις αδικία, μη μένεις σιωπηλός. Γίνε φίλος, όχι θύτης. Κανείς δεν αξίζει να νιώθει μόνος ή φοβισμένος.
|
Πηγές:
