Η Μαρία πάσχει από αχονδροπλασία και μετακινείται με χειροκίνητο αμαξίδιο. Μεγάλωσε στα Σήμαντρα, Χαλκιδικής και όπως μου εξήγησε, τα σχολικά της χρόνια δεν ήταν εύκολα. Μάλιστα, κάτι τόσο απλό όσο η πρόσβαση στην τουαλέτα του σχολείου ήταν για εκείνη πηγή άγχους και στρες. Έφτανε σε σημείο να αποφεύγει να πίνει νερό μέσα στην ημέρα για να μην χρειαστεί να τη χρησιμοποιήσει. Ένα τόσο βασικό δικαίωμα, που για τους περισσότερους είναι αυτονόητο, για εκείνη ήταν καθημερινό εμπόδιο. Σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη και έχει σπουδάσει Φιλοσοφία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι κοινωνική, αλλά όπως λέει και η ίδια είναι και κοινωνικά αγχώδης. Είναι τελειομανής, κάτι που πολλές φορές τη δυσκολεύει, να προχωρήσει σε πράγματα που θέλει. Παρ’ ολα αυτά, δε σταματά να δημιουργεί, αγαπά τη ζωγραφική, το τραγούδι και τον χορό, ενώ συμμετέχει και σε μια χοροθεατρική ομάδα, που παρεμπιπτόντως δε γνώριζα και λάθος μου, τη “Dance and the mind”. Την χαλαρώνει το διάβασμα και έχει πάντα διάθεση να μαθαίνει καινούργια πράγματα. Η καθημερινότητά της όμως δεν είναι εύκολη. Η μετακίνηση στην πόλη αποτελεί μεγάλη πρόκληση, ενώ, όπως μου είπε γνωρίζει δύο μαγαζιά μόνο στο κέντρο όπου μπορεί να εξυπηρετηθεί άνετα. Παρόλο που ζει μόνη της, κάτι που θεωρεί μεγάλο επίτευγμα από τα 27 της, πολλές φορές χρειάζεται βοήθεια. Υπάρχει ένα πιλοτικό πρόγραμμα “προσωπικός βοηθός», όμως αφορά μόνο περιορισμένο αριθμό ατόμων. Αυτό που με προβλημάτισε περισσότερο ήταν μια φράση της “Ποιοι άνθρωποι έχουν τελικά δικαίωμα να βρίσκονται, στο δημόσιο χώρο; Να υπάρχουν και να δημιουργούν; Να μην είναι μόνο αποδέκτες φροντίδας, αλλά και άνθρωποι που προσφέρουν επειδή το θέλουν;”

Η Μαρία Καλανταρίδου μίλησε και για τα στερεότυπα που υπάρχουν γύρω από τα άτομα με αναπηρία. Από τη μια, παρουσιάζονται σαν “ήρωες” και από την άλλη σαν “καημένοι”. Μου ανέφερε χαρακτηριστικά ένα περιστατικό σε ορκομωσία, όπου σήκωσαν ένα άτομο με αναπηρία, υποβαστιζόμενο, για να παραλάβει το πτυχίο του και το κοινό ζητωκραύγαζε “πάντα όρθιος”, σαν να είναι “κατάρα” το να είσαι ανάπηρος. Έτσι γεννιέται το ερώτημα: τι σημαίνει τελικά “κανονικός”;

Πολλοί πιστεύουν ότι τα άτομα με αναπηρία χρειάζονται ΜΟΝΟ φροντίδα και προστασία κάτι που τελικά τα τοποθετεί σε έναν παθητικό ρόλο. Σωστό ή Λάθος; Άλλοι θεωρούν ότι πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουν την αξία τους,  για παράδειγμα μέσα από τον αθλητισμό. Όμως η πραγματικότητα είναι πιο απλή. Είναι άνθρωποι με επιθυμίες, όνειρα και δικαίωμα να ζουν ισότιμα, όπως οι “κανονικοί”. Όπως μου είπε στη συνέχεια της συζήτησης, η Θεσσαλονίκη παραμένει μια δύσκολη και αφιλόξενη πόλη για άτομα με αναπηρία, κυρίως λόγω έλλειψης προσβασιμότητας. Χρειάζονται αλλαγές σε σχολεία, χώρους εργασίας, μέσα μεταφοράς και δημόσια κτήρια. Παρόλα αυτά, βλέπει θετικά κάποιες εξελίξεις, όπως το μετρό της Θεσσαλονίκης.

Κλείνοντας, η συμβουλή που θα έδινε στον νεότερο εαυτό της είναι κάτι που αξίζει να κρατήσουμε όλοι: να μην μείνει στο σπίτι επειδή η πόλη δεν είναι προσβάσιμη, να μην αφήνει τον φόβο να την περιορίζει και κυρίως να ζητά βοήθεια χωρίς ενοχές. “Δεν φταίει το σώμα μας» λέει. “Είναι απλώς μια συνθήκη. Πρέπει να διεκδικούμε”. Η ιστορία της Μαρίας δεν είναι απλώς μια προσωπική αφήγηση. Είναι μια υπενθύμιση ότι μια κοινωνία γίνεται καλύτερη όταν χωράει όλους τους ανθρώπους της. Και ίσως το πρώτο βήμα είναι να αρχίσουμε να βλέπουμε τον κόσμο και μέσα από τα μάτια των άλλων. Δύσκολο;

Υ.Γ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά την Μαρία Καλανταρίδου για τον χρόνο και την προθυμία να μοιραστεί τις εμπειρίες της μαζί μου. Η συνέντευξη που μου παραχώρησε ήταν πραγματικά πολύτιμη και με βοήθησε να δω τη δύναμη που δείχνουν καθημερινά οι άνθρωποι με αναπηρία. Ελπίζω η φωνή σου να συμβάλλει στην ευαισθητοποίηση και στην δημιουργία μιας πιο συμπεριληπτικής κοινωνίας.
Σ΄ ευχαριστώ ξανά και σου εύχομαι ό, τι καλύτερο!

Ξεκινώντας νωρίς το πρωί της Δευτέρας ταξιδέψαμε προς την Σερβία, στο όμορφο Βελιγράδι, και επισκεφτήκαμε μετά από την μεγάλη διαδρομή το ναό του Αγίου Σάββα, ένα εκθαμβωτικό αξιοθέατο. Κατά το βραδάκι η ξενάγηση συνέχισε στο φρούριο Καλεμεκτάν, και τέλος σε ελεύθερη ώρα. Την δεύτερη μας μέρα την περάσαμε στον δρόμο, οδηγώντας προς την Βουδαπέστη, με κορύφωμα της ημέρας την επίσκεψη στο Μουσείο Καλών Τεχνών, για το οποίο μπορείτε να βρείτε πληροφορίες στο άρθρο της συμμαθήτριάς μου, στην Πλατεία των Ηρώων και ύστερα την ελεύθερη ώρα στον πεζόδρομο Βάτσι Ούτσα. Η τελευταία μας μέρα στην Βουδαπέστη άρχισε από νωρίς το πρωί με πρώτη μας επίσκεψη το Ελληνοουγγρικό Σχολείο, το μέρος όπου μας έφερε κοντά στους Έλληνες των άλλων χωρών. Συνεχίσαμε στην Βούδα όπου επισκεφτήκαμε τον Πύργο των Ψαράδων, την σαγηνευτική Εκκλησία του Ματία και θαυμάσαμε την μοναδική θέα της πόλης από τον Λόφο του Γκέλερτ. Για κλείσιμο εξερευνήσαμε τον μεγαλοπρεπή Ζωολογικό Κήπο, το καλύτερο αποχαιρετηστήριο του κέντρου της Βουδαπέστης. Μόλις ο ήλιος έδυσε για τα καλά ανεβήκαμε σε ένα μικρό ποταμόπλοιο για να δούμε την οπτική και από τον Δούναβη. Το πρωινό της Πέμπτης γυρίσαμε πίσω στο Βελιγράδι, μέτα από την στάση μας στο μικρό Νόβισαντ και αφού ταξιδέψαμε λίγο ακόμα βρεθήκαμε στο Μουσείο Νίκολα Τέσλα. Κατά το βράδυ κάναμε την τελευταία βόλτα της εκδρομής στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του Βελιγραδίου. Παρασκευή 13 Μαρτίου, η αναχώρηση μας ξεκινά νωρίς προς την Θεσσαλονίκη.

Το ταξίδι αυτό ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου, με έφερε κοντά σε όλους μου τους συμμαθητές και άφησε αναμνήσεις που θα κρατήσω για πάντα. Θα είμαι πάντα ευγνώμων για αυτό το ταξίδι και ευχαριστώ τους καθηγητές μας που μας νοιάστηκαν αρκέτα ώστε να μας βοηθήσουν να ζήσουμε αυτές τις υπέροχες ημέρες.

Στους πρώτους χώρους είδαμε αρχαία αιγυπτιακά και ελληνικά εκθέματα, όπως αγάλματα και αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Στη συνέχεια ανεβήκαμε σε αίθουσες με έργα της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, όπου θαυμάσαμε πίνακες μεγάλων καλλιτεχνών όπως ο Ελ Γκρέκο, ο Ραφαήλ και ο Γκόγια. Σε άλλους ορόφους υπήρχαν έργα νεότερων καλλιτεχνών, όπως ο Κλοντ Μονέ, που ανήκουν στον Ιμπρεσιονισμό.

Η εμπειρία μας στο μουσείο ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και εκπαιδευτική. Εντυπωσιαστήκαμε από την ποικιλία των έργων και την ιστορία που κρύβεται πίσω από το καθένα. Ήταν πραγματικά μια ξεχωριστή επίσκεψη που μας έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά σημαντικά έργα τέχνης και να εμπλουτίσουμε τις γνώσεις μας.

Η ιστορία του Ναυπλίου είναι πολύ παλιά και ξεκινά από την αρχαιότητα. Σύμφωνα με τη μυθολογία, η πόλη πήρε το όνομά της από τον Ναύπλιο, γιο του θεού Ποσειδώνα. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, το Ναύπλιο πέρασε από την κυριαρχία πολλών λαών, όπως οι Βυζαντινοί, οι Ενετοί και οι Οθωμανοί. Κάθε περίοδος άφησε το δικό της αποτύπωμα στην πόλη, κάτι που φαίνεται στα κτίρια και στα μνημεία της. Ένα από τα πιο γνωστά αξιοθέατα του Ναυπλίου είναι το Παλαμήδι, ένα μεγάλο φρούριο που βρίσκεται πάνω σε έναν λόφο και προσφέρει εντυπωσιακή θέα στην πόλη και τη θάλασσα. Για να φτάσει κανείς στην κορυφή, πρέπει να ανέβει περίπου 999 σκαλιά. Ένα άλλο σημαντικό μνημείο είναι το Μπούρτζι, ένα μικρό φρούριο που βρίσκεται πάνω σε ένα νησάκι μέσα στο λιμάνι. Το Μπούρτζι αποτελεί σύμβολο της πόλης
και είναι ένα από τα πιο φωτογραφημένα σημεία του Ναυπλίου.

Το Ναύπλιο έχει επίσης σημαντική θέση στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, έγινε η πρώτη πρωτεύουσα του νέου ελληνικού κράτους. Εκεί εγκαταστάθηκε και κυβέρνησε ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας. Στην πόλη υπάρχει και το σημείο όπου δολοφονήθηκε το 1831, έξω από τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα.

Σήμερα, το Ναύπλιο είναι μια ζωντανή πόλη που προσελκύει πολλούς τουρίστες από όλο τον κόσμο. Τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια, τα νεοκλασικά κτίρια, οι πλατείες και τα παραθαλάσσια καφέ δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα. Οι επισκέπτες μπορούν να περπατήσουν στην παλιά πόλη, να απολαύσουν τη θέα της θάλασσας και να γνωρίσουν την πλούσια ιστορία της περιοχής.

Συμπερασματικά, το Ναύπλιο είναι μια πόλη με μεγάλη ιστορική σημασία και ιδιαίτερη ομορφιά. Συνδυάζει το παρελθόν με το παρόν και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά και τουριστικά κέντρα της Ελλάδας. Για όλους αυτούς τους λόγους, το Ναύπλιο θεωρείται δικαίως μία από τις πιο ξεχωριστές πόλεις της χώρας μας.

Ο πιο γνωστός ίσως φιλέλληνας είναι ο Λόρδος Μπάυρον, ο οποίος ήταν ένας πολύ γνωστός Άγγλος ποιητής. Αγάπησε πολύ την Ελλάδα και αποφάσισε να έρθει ο ίδιος για να βοηθήσει. Πήγε στο Μεσολόγγι, όπου προσπάθησε να οργανώσει τους Έλληνες και να στηρίξει τον αγώνα με χρήματα αλλά και προσωπικό αγώνα. Δυστυχώς, πέθανε εκεί από αρρώστια, αλλά η θυσία του συγκίνησε όλη την Ευρώπη και έκανε ακόμα περισσότερους ανθρώπους να υποστηρίξουν την Ελλάδα.

Ένας ακόμη φιλέλληνας που πολέμησε στο πλευρό των Ελλήνων ήταν ο Σαρλ Νικολά Φαβιέ ή Κάρολος Νικόλας Φαβιέρος στα ελληνικά. Ήταν Γάλλος στρατηγός που ήρθε στην Ελλάδα και βοήθησε πολύ τους Έλληνες στον πόλεμο. Οργάνωσε τακτικό στρατό και προσπάθησε να φέρει πειθαρχία, όπως είχαν οι ευρωπαϊκοί στρατοί. Πολέμησε γενναία και έδειξε ότι πίστευε πραγματικά στον αγώνα των Ελλήνων για ελευθερία. Θεωρείται ο ικανότερος και ο πλέον αγαπητός από όλους τους φιλέλληνες αξιωματικούς που αγωνίσθηκαν στο πλευρό των Ελλήνων επαναστατών.

Επιπλέον, στον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων έλαβε μέρος ο αμερικανικής κταγωγής Τζωρτζ Τζάρβις. Ήταν λάτρης του Ελληνικού πολιτισμού, και όταν ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση έγινε θερμός υποστηρικτής της. Επηρεάσθηκε από το Γερμανικό φιλελληνικό ρεύμα και είχε έντονη δράση ως φοιτητής, στο Πανεπιστημίου στο οποίο σπούδαζε στην Χαϊδελβέργη. Τον Νοέμβριο του 1821 αποφασίζει να μεταβεί στην Ελλάδα. Κατατάχθηκε στο Ελληνικό ναυτικό και έλαβε μέρος σε 13 ναυμαχίες και στρατιωτικές επιχειρήσεις, στις οποίες έδειξε μεγάλη γενναιότητα. Αγάπησε τόσο πολύ την Ελλάδα που φόρεσε ελληνικά ρούχα και ζούσε όπως οι Έλληνες αγωνιστές. Οι Έλληνες τον εκτιμούσαν πολύ και τον φώναζαν «Καπετάν Ζέρβη». Ο Jarvis δεν έλαβε ποτέ για τον εαυτό του μισθό ή χρηματική αμοιβή από το ελληνικό δημόσιο. Ήταν υποδειγματικά ανιδιοτελής και αφοσιωμένος στην Ελλάδα και στους Έλληνες μέχρι το τέλος της ζωής του.

Εκτός από αυτούς που πολέμησαν, υπήρξαν κι εκείνοι, οι οποίοι υποστήριξαν τον Αγώνα πνευματικά. Ο Φρανσουά Πουκεβίλ βοήθησε με τα γραπτά του. Ήταν Γάλλος διπλωμάτης, γιατρός και περιηγητής, ο οποίο έγραψε βιβλία για την Ελλάδα, κάνοντας γνωστό τον αγώνα των Ελλήνων στην Ευρώπη. Έτσι, πολλοί άνθρωποι έμαθαν τι συνέβαινε και ήθελαν να βοηθήσουν.

Επίσης, ο Γάλλος συγγραφέας Βίκτωρ Ουγκό, αν και προσέγγισε σχετικά αργά το φιλελληνικό κίνημα, ωστόσο υπήρξε από τους πλέον συνεπείς υποστηρικτές της ελληνικής υπόθεσης. Έγραψε μια σειρά μοα σειρά από ποιήματα, τα οποία περιλμβάνονται στη συλλογή Τα Ανατολίτικα (Les Orientales). Ανάμεσά τους, το περίφημο ποίημα το περίφημο Ελληνόπουλο (L” enfant), το οποίο αναφέρεται στην σφαγή των Ελλήνων της Χίου, το 1822. Το συγκεκριμένο ποίημα μετέφρασε στα ελληνικά ο Κωστής Παλαμάς. Το ενδιαφέρον του Ουγκώ για την Ελλάδα δεν σταμάτησε με την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Στη διάρκεια της Κρητικής Επανάστασης του 1866 – 1869 δημοσιεύει, στον ευρωπαϊκό Τύπο, επιστολές τις οποίες υποστηρίζει θερμά τον αγώνα των Κρητών. To 1824, με αφορμή  τον θάνατο  του λόρδου Byron στο Μεσολόγγι σημείωνε: «Έδειξε (ο Byron) στην Ευρώπη ότι οι ποιητές της καινούριας σχολής, παρόλο που δε λατρεύουν τα είδωλα της αρχαίας Ελλάδας, θαυμάζουν τους ήρωές της και … δεν εγκατέλειψαν ούτε για μια στιγμή τις Θερμοπύλες».

Επιπλέον, ο Αγώνας των Ελλήνων για την ελευθερία αποτέλεσε ένα από τα βασικότερα θέματα των έργων του Γάλλου ζωγράφου Ευγένιου Ντελακρουά. Στόχος του ήταν να αναδείξει στην ευρωπαϊκή κοινή γνώμη και στις κυβερνήσεις τους, το δράμα των Ελλήνων, που μάχονταν με όλο τους το σθένος και την αυτοθυσία τους για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού. O περίφημος πίνακας του Ευγένιου Ντελακρουά « Η Σφαγή της Χίου » που εκτέθηκε δημόσια αλλά και ο θάντος του Λόρδου Μπάυρον στο Μεσολόγγι συγκλονίζουν και εμπνέουν τον Γάλλο συνθέτη Έκτορα Μπερλιόζ. Το 1826 συνέθεσε το έργο «Ηρωική Σκηνή: Η Ελληνική Επανάσταση», στο οποίο εξυμνούσε τον ηρωισμό των Ελλήνων σε μια εποχή που ο αγώνας βρισκόταν σε κίνδυνο.

Φυσικά, υπήρξαν κι άλλοι πολλοί Φιλέλληνες, οι οποίοι βοήθησαν πολύ την Ελλάδα με όποιο τρόπο μπορούσαν και όλοι μαζί συνέβαλαν ώστε ο αγώνας των Ελλήνων να γίνει γνωστός και να έχει περισσότερη υποστήριξη.

Πηγές

https://www.kathimerini.gr/istoria/562993183/karolos-nikolaos-favieros-i-filelliniki-peripeteia-enos-flogeroy-pneymatos/

https://www.amna.gr/macedonia/article/823554/I-Ellada-me-ti-matia-tou-Poukebil-taxideuei-apo-to-APTh-sti-Sozopoli

https://nhmuseum.gr/blog

https://elinis.gr

https://www.eefshp.org/

Η Artemis II σχεδιάστηκε για να μεταφέρει αστροναύτες με το διαστημόπλοιο Orion, το οποίο εκτοξεύτηκε με τον ισχυρό πύραυλο SLS. Κατά τη διάρκεια της αποστολής, το πλήρωμα ταξίδεψε μέχρι τη Σελήνη, πραγματοποίησε μια περιστροφή γύρω από αυτήν και στη συνέχεια επέστρεψε με ασφάλεια στη Γη το Σάββατο 11 Απριλίου 2026. Ο βασικός σκοπός ήταν να ελεγχθούν όλα τα συστήματα σε πραγματικές συνθήκες, ώστε να εξασφαλιστεί η επιτυχία των επόμενων αποστολών που θα περιλαμβάνουν προσελήνωση.

Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι η αποστολή ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία. Η επιστροφή των αστροναυτών έγινε ομαλά, επιβεβαιώνοντας ότι η τεχνολογία λειτουργεί σωστά και ότι ο άνθρωπος είναι έτοιμος να επιστρέψει δυναμικά στη Σελήνη μετά από δεκαετίες.
Η σημασία της Artemis II δεν είναι μόνο επιστημονική. Το ταξίδι αυτό ενέπνευσε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα τους
νέους, δείχνοντας ότι η εξερεύνηση του Διαστήματος συνεχίζεται. Παράλληλα, το πλήρωμα της αποστολής αντιπροσωπεύει τη σύγχρονη κοινωνία, με συμμετοχή ανθρώπων από διαφορετικά υπόβαθρα.

Συμπερασματικά, η Artemis II δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη αποστολή. Είναι ένα μεγάλο βήμα προς το μέλλον, που συνδυάζει γνώση, τεχνολογία και όνειρα. Μας αποδεικνύει ότι, όταν υπάρχει προσπάθεια και συνεργασία, ακόμη και οι πιο μακρινοί στόχοι μπορούν να γίνουν πραγματικότητα.

Πηγές

https://airandspace.si.edu/stories/editorial/what-artemis-ii

https://www.asc-csa.gc.ca/eng/missions/artemis-ii/mission.asp

https://www.cnn.gr/kosmos/story/526965/apostoli-artemis-2-ksekinisan-to-taksidi-pros-ti-selini-oi-astronaytes

]]> https://schoolpress.sch.gr/7gymthess/archives/587/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/7gymthess/archives/553 https://schoolpress.sch.gr/7gymthess/archives/553#comments Wed, 25 Mar 2026 22:43:36 +0000 kajavara http://schoolpress.sch.gr/7gymthess/?p=553 [...]]]> Ενεργός πολίτης είναι ο άνθρωπος που ενδιαφέρεται για όσα συμβαίνουν γύρω του και δεν μένει αδιάφορος. Δεν σκέφτεται μόνο τον εαυτό του, αλλά και το καλό των άλλων. Θέλει να βοηθήσει, ώστε η κοινωνία να γίνει καλύτερη και πιο δίκαιη.

Στην καθημερινή μας ζωή μπορούμε όλοι να γίνουμε ενεργοί πολίτες, ακόμη κι αν είμαστε μαθητές. Για παράδειγμα, μπορούμε να σεβόμαστε το σχολικό χώρο, να μη ρυπαίνουμε το περιβάλλον και να ανακυκλώνουμε. Μπορούμε επίσης να συμμετέχουμε σε εθελοντικές δράσεις, όπως συγκέντρωση τροφίμων ή βοήθεια σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Η συμμετοχή στα μαθητικά συμβούλια είναι ένας ακόμη τρόπος να εκφράζουμε τις ιδέες μας και να συνεργαζόμαστε για ένα καλύτερο σχολείο.

Ενεργός πολίτης σημαίνει ακόμα να ενημερωνόμαστε σωστά, να συζητάμε με σεβασμό και να ακούμε τη γνώμη των άλλων, ακόμα κι αν διαφωνούμε. Με μικρές καθημερινές πράξεις μπορούμε να δώσουμε το καλό παράδειγμα.

Μια καλύτερη κοινωνία χτίζεται όταν όλοι συμμετέχουμε. Αν ο καθένας αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί, τότε μπορούμε όλοι μαζί να δημιουργήσουμε ένα πιο όμορφο και ανθρώπινο μέλλον.

Ηλεκτρονικές Πηγές:

Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής - www.iep.edu.gr

Ευρωπαϊκή Ένωση – europa.eu (ενότητα για τον ενεργό πολίτη)

UNICEF – www.unicef.org  (ενότητα για τα δικαιώματα και τη συμμετοχή των παιδιών)

Λόγω έλλειψης χρόνου ή κινήτρου, ίσως, δεν μπήκες ποτέ στη διαδικασία να το ξεκινήσεις. Πάμε να δούμε πώς μπορεί να σε ωφελήσει ο εθελοντισμός και γιατί πρέπει να ξανασκεφτείς να αφιερώσεις λίγο χρόνο σε αυτόν.

Τι είναι ο εθελοντισμός;

Ο εθελοντισμός είναι η οικειοθελής και ανιδιοτελής προσφορά χρόνου, εργασίας και δεξιοτήτων για το κοινό καλό, χωρίς την προσμονή υλικής ή χρηματικής αμοιβής . Είναι δύσκολο να δοθεί ένας ορισμός, γιατί είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που αλλάζει διαρκώς όψεις, περιεχόμενο και μεθόδους , ακολουθώντας κάθε φορά τις ανάγκες και τις απαιτήσεις μιας κοινωνίας. Σήμερα αποτελεί έναν ταχύτατα αναπτυσσόμενο τομέα που συμβάλλει καθοριστικά στην ανάπτυξη ενός νέου κοινωνικού κράτους. Ο Εθελοντισμός δεν είναι μια απλή κίνηση φιλανθρωπίας, αλλά διαμορφώνει στην πράξη τη νοοτροπία, την κοινωνία και τους πολίτες του ΑΥΡΙΟ.

Ο Εθελοντισμός δεν είναι απλά ένας όρος…. αποτελεί στάση ζωής, που ενστερνίζεται ιδιαίτερες αξίες.

Σε τι ωφελεί ο εθελοντισμός ;

1     Διασκέδαση και κοινωνικοποίηση

Παρόλο που οι εθελοντικές δράσεις διαφέρουν ανάλογα με τον οργανισμό, ένα είναι σίγουρο: κανένας δεν σου επιβάλλει να βρίσκεσαι εκεί! Επομένως, δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να διασκεδάσεις κάνοντας με μεράκι και ενθουσιασμό αυτό που αγαπάς. Επίσης, μπορείς να κοινωνικοποιηθείς περαιτέρω ερχόμενος σε επαφή με άλλους ανθρώπους, που έχουν κοινά ενδιαφέροντα και ανησυχίες. Ο εθελοντισμός σας φέρνει πιο κοντά, καθώς ενώνεστε κάτω από ένα κοινό όραμα. Θα δημιουργήσεις φιλίες, οι οποίες, επειδή στηρίζονται σε κάτι τόσο ουσιώδες, είναι στέρεες και διαρκούν στον χρόνο.

2     Απόκτηση δεξιοτήτων

Δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε από τα οφέλη του εθελοντισμού την εκμάθηση νέων πραγμάτων. Ως εθελοντής έρχεσαι σε επαφή με νέες πληροφορίες και διευρύνεις τους γνωστικούς σου ορίζοντες. Επιπλέον, είναι ένα εξαιρετικό και ασφαλές περιβάλλον για να αποκτήσεις καινούριες δεξιότητες . Υπομονή, οργανωτικότητα, συνέπεια και αποτελεσματική διαχείριση χρόνου είναι μερικές μόνο από τις δεξιότητες που μπορείς να αναπτύξεις.

3     Ενίσχυση Βιογραφικού

Όλες οι παραπάνω δεξιότητες ενισχύουν φυσικά και το βιογραφικό σου και σε κάνουν να ξεχωρίζεις ανάμεσα στους υπόλοιπους υποψηφίους στην αγορά εργασίας. Πολλοί εργοδότες βλέπουν την εθελοντική εργασία ως ένα σκαλοπάτι που σε συνδέει με τις πραγματικές απαιτήσεις των θέσεων εργασίας .

4     Ψυχική υγεία

Τα συναισθήματα χαράς, ικανοποίησης και πληρότητας που απορρέουν από την εθελοντική σου δράση συμβάλλουν στην ψυχική σου υγεία. Έρευνες έχουν δείξει ότι αυξάνονται σε τεράστιο βαθμό η αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή σου. Επίσης, εκκρίνονται οι ορμόνες ευτυχίας και μειώνεται δραστικά το άγχος.

Κέντρα εθελοντισμού στην Θεσσαλονίκη

Στη Θεσσαλονίκη δραστηριοποιούνται πολυάριθμα εθελοντικά κέντρα και οργανώσεις που καλύπτουν κοινωνικούς, περιβαλλοντικούς, πολιτιστικούς και ανθρωπιστικούς τομείς. Ακολουθούν μερικές από τις πιο γνωστές δομές και οργανώσεις όπου μπορείτε να προσφέρετε εθελοντική εργασία:

SolidarityNow (Κέντρο Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης): Προσφέρει υποστήριξη σε ευάλωτες ομάδες, παρέχοντας νομικές, ψυχοκοινωνικές και άλλες υπηρεσίες.

Wave Thessaloniki: Εθελοντική ομάδα που παρέχει ζεστά γεύματα, βασικά αγαθά και υποστήριξη σε ανθρώπους σε κίνηση (πρόσφυγες/μετανάστες) και αστέγους.

Το Χαμόγελο του Παιδιού: Υλοποιεί προγράμματα δημιουργικής απασχόλησης σε παιδιατρικές κλινικές νοσοκομείων της Θεσσαλονίκης.

ΑΡΣΙΣ - Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων: Αναζητά εθελοντές για τη στήριξη παιδιών και νέων σε διάφορα κοινωνικά πεδία.

Praksis: Εθελοντικές δράσεις για την υποστήριξη ευπαθών κοινωνικών ομάδων.

Πηγές :

Γιατί να κάνω εθελοντισμό; – InfinityGreece

Ποια είναι η αξία του εθελοντισμού σήμερα; | Pharm24.gr

chrome-extension://kdpelmjpfafjppnhbloffcjpeomlnpah/1. Οι Τύποι του Εθελοντισμού

chrome-extension://kdpelmjpfafjppnhb loffcj peomlnpa h/ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ

Διαγωνισμός ζωγραφικής

Mαθητές/ μαθήτριες του σχολείου μας συμμετέχουν στον φετινό διαγωνισμό του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού «Εμείς και οι Άλλοι : Όλοι Διαφορετικοί, Όλοι Ίσοι». Έργα τους στο εξώφυλλο του τεύχους και στην εικόνα του παρόντος ἀρθρου.

Δημιουργική γραφή

Ένα άλλο τέλος…

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Λογοτεχνίας, μαθητές και μαθήτριες της Β” τάξης φαντάζονται ένα διαφορετικό τέλος για το αντιπολεμικό διήγημα του Γ. Μαγκλή “ Γιατί” (Διαβάστε το διήγημα εδώ ή στην τελευταία σελίδα του τεύχους μας)

Ακολουθούν ενδεικτικά κείμενα των παιδιών:

Αγγελική Γιαννακοπούλου

[,,,[Η ξαφνική παρουσία του ξένου στρατιώτη από το αντίπαλο στρατόπεδο τάραξε την ηρεμία της ψυχής του. Ήταν κι αυτός ένας νεαρός άνδρας που είχε έρθει για τον ίδιο λόγο στην πηγή, να πιει νερό και να ξαποστάσει. Ο πρώτος τράβηξε αμέσως το όπλο του. Τα λόγια όμως του δεύτερου στρατιώτη τον ξύπνησαν από τον τρόμο του πολέμου και την σκληρή πραγματικότητα. Του ήρθε στο μυαλό η εικόνα και ι της δικής του μάνας που τον περίμενε . Ήθελε να ζήσει και να γυρίσει κοντά της. Το ίδιο θα ήθελε σίγουρα και ο άλλος, ο εχθρός. Χαμήλωσε το όπλο του, έσκυψε το βλέμμα και δάκρυα κύλησαν. Γονάτισε και ο δεύτερος στρατιώτης απέναντί του. Δε μιλούσαν, αλλά ένιωθαν τον ίδιο πόνο. Έτσι, μετά από λίγη ώρα συνήλθαν και ο ένας απομακρύνθηκε από τον άλλον χωρίς λόγια. Δε χρειαζόταν. Η σιωπή τους τα έλεγε όλα.

Λαμπρινή Γκουτζιουκώστα

Ο νέος στρατιώτης κοίταξε το άψυχο, λουσμένο στα αίματα, κορμί του ξένου και πάγωσε. Για μια στιγμή τα πάντα σταμάτησαν γύρω του. Δεν ήταν όνειρο, δεν ήταν ατύχημα, δεν ήταν αυτοάμυνα λόγω επίθεσης, ήταν η σκληρή πραγματικότητα. Ήταν η συνέπεια του πολέμου, η ενσυναίσθηση και η ανθρωπιά που είχε χαθεί… Ο στρατιώτης άρχισε να δακρύζει. “ Πώς μπόρεσα να το κάνω αυτό; Τι σόι άνθρωπος και πολεμιστής είμαι; Πώς σκότωσα έτσι ψυχρά αυτόν τον αθώο;” αναρωτήθηκε από μέσα του. Είχε σιχαθεί τον εαυτό του. Δεν το χώραγε ο νους του πως αυτός -το παιδί που επιθυμούσε το τέλος του πολέμου, που λαχταρούσε να δει τη μανούλα του, που ήθελε απλά να ξεκουραστεί και να πει λίγο νερό- διέπραξε κάτι τέτοιο. Δεν άντεχε άλλο. Οι τύψεις τον έτρωγαν. Τα αίματα του ξένου στα ρούχα του τον ανατρίχιαζαν. Τα μάτια του θύματος τον έκαιγαν. Το πήρε απόφαση. Άρπαξε το όπλο με το οποίο πυροβόλησε τον άλλον στρατιώτη, το έφερε κάτω από το σαγόνι του και τράβηξε τη σκανδάλη. Το πράσινο γρασίδι είχε τώρα δύο θύματα. Δύο ανθρώπους που δε θα συναντούσαν ποτέ ξανά την οικογένειά τους, που δε θα πήγαιναν ποτέ στο σπίτι τους, που δε θα ζούσαν άλλες περιπέτειες στη ζωή τους και που δε θα έβλεπαν το φως του ήλιου ποτέ ξανά.

Κώστας Γκάτος

[,,,[Ο ξένος ήταν πεσμένος ανάσκελα. Σάλευε σπασμωδικά, κούναγε τα πόδια και έσφιγγε τα δυο χέρια του απάνω στο στήθος. Ο στρατιώτης δεν αντέδρασε. Συνέχισε, ήπιε νερό και έφυγε αδιάφορος για τον ξένο στρατιώτη. Ανέβηκε πάνω στο στρατόπεδο , μπήκε στη σκηνή του και αμέσως αποκοιμήθηκε. Στο όνειρό του δεν είδε τίποτα. Μέχρι το άλλο πρωί που ξύπνησε είχε πλέον ξεχάσει τον ξένο. Έτσι τον έκανε ο πόλεμος. Αδιάφορο, άκαρδο και απάνθρωπο. Τον έκανε να νομίζει πως η δολοφονία των άλλων είναι η δουλειά του. Και συνέχισε τον πόλεμο…

Σκέψεις με αφορμή την ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού

Μιχαηλίδου Σοφία ( Α” τάξη)

“ Τι είναι τελικά η βία; Η βία δεν περιορίζεται σε χτυπήματα ή συγκρούσεις. Μπορεί να κρύβεται σε μια λέξη, σε μια σιωπή, σε μια απόφαση που ακυρώνει τον άλλον. Η βία έχει πολλές μορφές και συχνά περνά απαρατήρητη, ακριβώς επειδή την έχουμε συνηθίσει. Βία μπορεί να είναι μια οποιαδήποτε πράξη ή συμπεριφορά που μπορεί να προσβάλει, τραυματίσει, προκαλέσει πόνο, μειώσει την υπόσταση και τις ελευθερίες ενός ανθρώπου. Έτσι η βία μπορεί να είναι ηλεκτρονική, λεκτική, σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική, οικονομική ή και συναισθηματική. Στην παρέμβαση που έγινε στην τάξη μας για την Ενδοσχολική βία αντιληφθήκαμε ότι όταν κάποιος μας ασκεί βία, δεν παίρνουμε εκδίκηση, δεν απειλούμε, δεν βρίζουμε, δεν κοροϊδεύουμε, δεν κάνουμε πράγματα που δεν μας αρέσει να μας κάνουν. Γιατί όλα αυτά είναι ΒΙΑ. ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΣΙΩΠΟΥΜΕ! Λέμε ΝΑΙ στη συζήτηση και τον σεβασμό. ΜΙΛΑΩ – ΦΕΥΓΩ- ΖΗΤΑΩ ΒΟΗΕΙΑ! Όταν μιλάς είσαι δυνατός και γενναίος! Ο σεβασμός είναι δύναμη! Η καλοσύνη είναι επιλογή. Τα άσχημα λόγια είναι δηλητήρια. ΜΙΛΑ- ΦΥΓΕ- ΖΗΤΑ ΒΟΗΘΕΙΑ! Πολύς λόγος έγινε για τη βία, τα είδη της….Αλλά αυτό που στριφογυρίζει στο μυαλό μου είναι τι έχει αλλάξει και οι άνθρωποι είναι τόσο βίαιοι; Το σκέφτηκα πολύ. Αυτό που άλλαξε είναι το μέγεθος της ανθρωπιάς. Ακούμε, διαβάζουμε, μαθαίνουμε, βλέπουμε πολλά, πολύ περισσότερα απ’ ό,τι παλιότερα, αλλά δυστυχώς τα αντιμετωπίζουμε επιφανειακά, ως ειδήσεις, χωρίς πραγματικό νοιάξιμο, χωρίς συναίσθημα, χωρίς ΑΝΘΡΩΠΙΑ! Κι αυτό πώς μπορεί να αλλάξει; Πώς μπορούμε να γίνουμε περισσότερο ανθρώπινοι; Σκέφτομαι ότι η ανθρωπιά περιέχει αλληλεγγύη, ενσυναίσθηση και αγάπη. Αυτό λείπει, η αγάπη! Αν μάθουμε να αγαπάμε τον συνάνθρωπο ως εαυτόν, τότε μόνο θα αντιμετωπίσουμε ουσιαστικά τη βία. Γιατί όπου ζει το φως, δεν έχει χώρο το σκοτάδι! “

• Πρακτικές λύσεις αντιμετώπισης

1. 1.     ΣΤΕΙΡΩΣΗ

Ενημέρωσε τους γείτονες σου, για τα προγράμματα στείρωσης του Δήμου, π.χ. https://www.animalactiongreece.org ή στήριξε οικονομικά φιλοζωικές που κάνουν προγράμματα μαζικής στείρωσης.

1. 2.     ΥΙΟΘΕΣΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ

Αν δεν μπορείς να υιοθετήσεις μόνιμα, φιλοξένησε (foster) ένα αδέσποτο ζωάκι προσωρινά μέχρι να βρει ένα σπίτι. Αυτό ελευθερώνει χώρο στα καταφύγια.

1. 3.    ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΥΛΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ

Πήγαινε σε ένα τοπικό καταφύγιο. Μπορείς να βοηθήσεις στο καθάρισμα , το τάισμα ή απλά να βγάλεις βόλτα τα ζωάκια για κοινωνικοποίηση. Επιπρόσθετα, μπορείς να οργανώσεις μια συλλογή τροφίμων ή φαρμάκων σε συνεργασία με κτηνίατρους, ενεργούς εθελοντές, καταφύγια ζώων και τοπικές φιλοζωικές οργανώσεις.

Συνοψίζοντας, αν όλοι μας προσφέρουμε φροντίδα, βοήθεια και στοργή, το θέμα των αδέσποτων ζώων, σκύλων, γατών κτλ., μπορεί να λυθεί πολύ εύκολα. Βοηθώντας την δυσάρεστη κατάσταση της περιοχής μας, δημιουργούμε μια καλύτερη εικόνα για την πόλη μας ενώ παράλληλα ωφελούμαστε ψυχικά γαληνεύοντας μέσα από τις πολύτιμες αυτές πράξεις και διαμορφώνοντας μια ενεργή και δυναμική προσωπικότητα. Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα δεις ένα αδέσποτο στον δρόμο, μην το αγνοήσεις. Σκέψου πρώτα: Τι μπορώ να κάνω ΕΓΩ, ως ενεργός πολίτης, για να βοηθήσω αυτό το αθώο πλάσμα;

ΠΗΓΕΣ

https://dikepaz.grhttps://www.madameginger.com

https://www.animalactiongreece.org

https://ygeiamou.gr

https://caltica.co