ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ από τον φωτογραφικό όμιλο.

Φωτογραφίες από τον Φωτογραφικό Όμιλο του σχολείου μας. Μέλη του αποτελούν οι μαθητές:

Αθανασάκη Ιωάννα (Β3), Κριτσωτάκη Χαρίκλεια (Γ1), Πανουσοπούλου Μάγια (Β2), Παρσαλίδου Ευρυδίκη (Α3), Σελλής Αριστόδημος (Β5), Σωμαράκη Γιανναδάκη Μαρία (Β5), Τρουλάκη Ειρήνη (Β4), Φραγκιαδουλάκη Ειρήνη-Ουρανία (Β5)

Υπεύθυνη Καθηγήτρια: Ντίνα Ευθυμία-Ιωάννα (ΠΕ02)

Σελλής Ορφέας (Β5)

         Καθώς στον σημερινό κόσμο έχει δημιουργηθεί μια έντονη σύγχυση ανάμεσα σε δύο σημαντικούς όρους της ψυχολογίας, σε αυτό το άρθρο θα μιλήσουμε για το πώς θα μπορούσαμε σε πολλές περιπτώσεις να ορίσουμε την ευτυχία και θα εξηγήσουμε γιατί διαφέρει από τη χαρά.

Αρχικά, είναι καλό να δώσουμε έναν ορισμό για το τι ακριβώς σημαίνει ευτυχία.
Ευτυχία λοιπόν είναι το συναίσθημα που νιώθει κανείς όταν είναι ολοκληρωμένος. Για παράδειγμα, η ευτυχία έρχεται με την επίτευξη στόχων, οι οποίοι φαίνεται να είναι μακροπρόθεσμοι. Αν σκεφτούμε για παράδειγμα κάποιον αθλητή που ολοκλήρωσε ένα δύσκολο αγώνα για τον οποίο έκανε σκληρή προπόνηση, έναν επιχειρηματία που κατάφερε μετά από τόσο κόπο να αναπτύξει την επιχείρησή του ή ένα συγγραφέα που πέτυχε την αναγνώριση του έργου του, μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε πως αυτοί οι άνθρωποι νιώθουν μια βαθιά αίσθηση ολοκλήρωσης, καθώς είχαν όλοι επιτυχία στον τομέα τους.

Η χαρά, από την άλλη, είναι ένα στιγμιαίο συναίσθημα που σχετίζεται με την ανταμοιβή. Για να καταλάβετε καλύτερα, σκεφτείτε πώς θα νιώθατε εάν απολαμβάνατε ένα ωραίο γεύμα σε κάποιο ακριβό εστιατόριο. Φυσικά δεν περιλαμβάνουμε και τον λογαριασμό σε όλο αυτό! Αυτό το συναίσθημα ονομάζουμε χαρά. Τις μικρές στιγμές της ζωής που νιώθουμε ευχαρίστηση για κάποιο ωραίο συμβάν.

Σίγουρα το να αισθανόμαστε χαρά είναι πολύ σημαντικό για την ψυχική μας υγεία, όμως είναι πάντοτε απαραίτητο ή, ακόμη, πρέπει να νιώθουμε πάντοτε χαρούμενοι; Εάν αναλογιστούμε πως η χαρά δεν κρατάει για πάντα, μα είναι μια στιγμιαία αίσθηση, τότε είναι απολύτως λογικό πως, όταν δεν αισθανόμαστε πλέον χαρά, θα επιδιώξουμε να την ξανανιώσουμε. Και όταν συνδέεται με το ακριβό γεύμα που αναφέραμε προηγουμένως, σίγουρα δεν μπορούμε να την στηρίξουμε για πάντα! Επομένως δεν μπορούμε πάντοτε να βασιζόμαστε στην χαρά για να νιώθουμε ωραία στη ζωή μας.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί πως η ευτυχία δεν σχετίζεται πάντοτε με την απόκτηση υλικών αγαθών. Ναι, η επιτυχία σε υλικούς τομείς,  όπως το να επιδιώκουμε τον πλούτο ή να έχουμε μια καλή φυσική κατάσταση, μπορεί να μας κάνει να αισθανόμαστε ωραία, όμως η ευτυχία δεν σχετίζεται με τέτοιου είδους πράγματα. Δεν σχετίζεται με την άνεση που νιώθουμε στο τέλος της διαδρομής, αλλά με τη σκέψη ότι καταφέραμε να διανύσουμε τόσα χιλιόμετρα για να φτάσουμε εκεί που είμαστε, όταν επιτέλους έχουμε καταφέρει τους στόχους μας.

Μπορεί κανείς εύκολα να ρωτήσει: είναι λοιπόν η χαρά ένα εμπόδιο προς την επίτευξη των στόχων μας, εφόσον είναι στιγμιαία; Εδώ μπορούμε να απαντήσουμε ως εξής: Το να αισθανόμαστε χαρά στην κάθε μας ημέρα είναι ένα δυνατό εργαλείο που μας επιτρέπει να συνεχίζουμε παρά τις αντιξοότητες της ζωής. Είναι ό,τι ακριβώς χρειαζόμαστε, ώστε να μην τα παρατήσουμε. Εξάλλου, στο τέλος θα συνειδητοποιήσουμε πως μπορεί να πετύχαμε όσα θέλαμε, όμως τι να τα κάνουμε εάν δεν απολαμβάνουμε τον τρόπο με τον οποίο ζούμε ή, ακόμη καλύτερα, εφόσον σπαταλήσαμε τόσο χρόνο άσκοπα στο να φτάσουμε εκεί, χωρίς να κάνουμε ένα διάλειμμα και να απολαύσουμε το παρόν, έστω και με κάτι στιγμιαίο.

Επομένως, θα μας φανεί πάρα πολύ χρήσιμο το να κατανοήσουμε πως στην πραγματικότητα οι δύο έννοιες παραλληλίζονται. Η μια συμπληρώνει την άλλη. Γι” αυτό και είναι δύσκολο να τις ορίσουμε επ” ακριβώς, καθώς έχουν τόσο στενή σχέση μεταξύ τους. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, εάν θέλουμε να έχουμε μια ξέγνοιαστη και ολοκληρωμένη ζωή, πρέπει να χρησιμοποιούμε και τα δύο αυτά εργαλεία της ψυχικής μας υγείας και να μην στηριζόμαστε παραπάνω σε κανένα από αυτά.

Συνοψίζοντας λοιπόν, εφόσον έχουμε συνειδητοποιήσει την διαφορά των δύο όρων, τη χαρά της στιγμής και την ευτυχία του προορισμού, μπορούμε να ζήσουμε τη ζωή μας λίγο καλύτερα μέρα με τη μέρα και, αφότου προσπαθήσουμε αρκετά, θα μπορέσουμε να βρούμε αυτό που πολλοί ονομάζουν γαλήνη.

 Σωμαράκη-Γιανναδάκη Μαριλού (Β5)

 Ηεμβληματική ταινία Poor Things του Γιώργου Λάνθιμου (εμπνευσμένη από το  μυθιστόρημα Χαμένα Κορμιά του 1993) με πρωταγωνίστρια την Έμμα Στόουν, ήταν μια από τις πιο επιτυχημένες ταινίες του σκηνοθέτη αλλά και του 2023, αφού κατάφερε να κερδίσει τον Χρυσό Λέοντα , τη Χρυσή Σφαίρα όπως και 4 βραβεία Όσκαρ. Συγκεκριμένα, τα βραβεία Α” Γυναικείου Ρόλο , Καλύτερου Μακιγιάζ και Κομμώσεως, Καλύτερου Σχεδιασμού Παραγωγής και Καλύτερων Κοστουμιών.

Η ζωή της Μπέλα Μπάξτερ  ξαναρχίζει  απρόσμενα χάρη στον Γκόντουιν Μπάξτερ, έναν ιδιόρρυθμο περιθωριακό γιατρό που αναλαμβάνει να την φροντίζει, αλλα αποκρύπτει το παρελθόν της. Ένα παρελθόν που η ίδια δεν είναι σε θέση να θυμάται. Η ιστορία της Μπέλα συμπεριλαμβάνει μια αυτοκτονία, μια παρορμητική κρουαζιέρα με έναν εγωκεντρικό και συναισθηματικά ανώριμο δικηγόρο, μια συνεχή εσωτερική αναζήτηση, ένα μωρό, μια θανατηφόρα ασθένεια και κάποια αμφιλεγόμενα ιατρικά πειράματα.

Ο χαρακτήρας της Μπέλα Μπάξτερ μαγνητίζει το ενδιαφέρον. Είναι λυτρωμένη από τις δυστυχίες της και απαλλαγμένη από τη σοβαροφάνεια και την ανάγκη για αποδοχή που επιβάλλει ο καθωσπερπισμός. Η Μπέλα παρουσιάζεται ως φιλήδονη, απροκάλυπτα ανυπάκουη και αναπολογητικά αυθεντική. Ολόκληρη η ύπαρξη της αναδεικνύει τη βάναυση ομορφιά ενός φρικαλέου και απαγορευμένου πειράματος .

Το  Poor Things δεν είναι μια συνηθισμένη ταινία επιστημονικής φαντασίας. Είναι ένας αλληγορικός μύθος για την πορεία της αυτονομίας, της μάθησης, της ωρίμανσης και της απελευθέρωσης. Μάλιστα η φιλοσοφία έχει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της ταινίας,  καθώς υπάρχει ένα κοινωνικό και υπαρξιακό υπόβαθρο. Μέσω της ταινίας προωθούνται αρχές του υπερβατισμού (μέσω της επιρροής του Ράλφ Γουάντο Έμερσον), όπως η πίστη στην έμφυτη καλοσύνη του ανθρώπου, και αρετές, όπως την ανεξαρτησία και την αυτάρκεια. Αναδεικνύεται  η ικανότητα του ανθρώπου να επιλέγει με βάση την καρδιά και όχι με επιβολές ή προκαθορισμένους κανόνες, ενώ υποστηρίζεται η πεποίθηση πως η κοινωνία και οι θεσμοί αποσυνδέουν  τον άνθρωπο από την ουσία του. Παράλληλα, τα σουρεαλιστικά στοιχεία της ταινίας θυμίζουν πίνακα του Dali,  ενώ η πλοκή αποσπασματικά παραπέμπει στην ταινία του Μπουνιουέλ «Η ωραία της ημέρας».  Με το Poor Things ο Γιώργος Λάνθιμος αναζήτησε την ισορροπία ανάμεσα στην ουσία και στην προσιτότητα και δημιούργησε μια εξαιρετικά αξιόλογη ταινία

.

Ζερβάκη Ευανθία

     Σήμερα, η ανεργία είναι στα ύψη, ειδικότερα στην Ελλάδα. Τόσοι άνθρωποι, “μορφωμένοι”, περιμένοντας στη σειρά για το ποιος θα “αρπάξει” την επόμενη (επίπονη) δουλειά για ένα μισθό για ψίχουλα. Τόσοι υποψήφιοι τους “περνούν”, καθώς έχουν προτεραιότητα αυτοί, αυτοί που ξέρουν περισσότερες γλώσσες από τους ίδιους. Σίγουρα δεν θα ήθελες να είσαι στη θέση εκείνου που του παίρνουν τη δουλειά μέσα από τα χεριά, τη μπουκιά μέσα από το στόμα· που θα μπορούσε να έχει ο ίδιος, αν, όταν ήταν μικρότερος, τότε που είχε την ευκαιρία, μάθαινε ξένες γλώσσες, άλλα βαρέθηκε ή δεν το θεώρησε αρκετά σημαντικό και δεν του έδωσε αρκετή σημασία.

Η πολυγλωσσία και γενικότερα η εκμάθηση ξενών γλωσσών είναι ένα προτέρημα, ένα στοιχείο απαραίτητο για το βιογραφικό κάθε νέου, που τον “προχωράει” τουλάχιστον δέκα βήματα μπροστά στην “ουρά” της εργασίας. Το να ξέρεις ξένες γλώσσες, έστω και μια-δυο παραπάνω από τη μητρική σου γλώσσα, θα σε βοηθήσει κατά πολύ στον επαγγελματικό χώρο. Με την πολυγλωσσία, θα σου δοθούν περισσότερες ευκαιρίες, καλύτερες ευκαιρίες, που θα σου προσφέρουν και καλύτερη ζωή. Θα έχεις προτεραιότητα στις αιτήσεις σου για δουλειά και θα προτιμηθείς, εσύ, κατά πολύ σε σχέση με κάποιον που δεν ξέρει καμιά ξένη γλώσσα.

Επιπλέον, εκτός από την εμφανή προτίμηση που θα έχεις στην πρόσληψη εργασίας, το να ξέρεις ξένες γλώσσες σού ανοίγει τους ορίζοντες. Σου αποκαλύπτει και σου μαθαίνει τις παραδόσεις, συνήθειες, τα ήθη και τα έθιμα των ανθρώπων που μιλούν τη γλώσσα. Αναπτύσσεις τις γνώσεις σου και “ανοίγεις” το μυαλό σου σε καινούργια, πρωτόγνωρα πράγματα. Μέσα από το λεξιλόγιο, τις εκφράσεις και τις νέες λέξεις, μπορείς να φανταστείς τις ζωές των ανθρώπων, την καθημερινότητα τους και τις δυσκολίες τους. Με αυτόν τον τρόπο καταρρίπτονται όποια στερεότυπα και προκαταλήψεις έχουν δημιουργηθεί για τους ανθρώπους αυτούς, με αποτέλεσμα την ένωση, κατανόηση και αγάπη μεταξύ όλων των ανθρώπων.

Αυτό που είναι σίγουρο είναι πως το να ξέρεις ξένες γλώσσες μόνο κακό δεν σου κάνει, άλλα, αντιθέτως, σε βελτιώνει και ως άνθρωπο άλλα και στην επικοινωνία σου με τους άλλους ανθρώπους, γιατί, με το να γνωρίζεις τις συνήθειες τους, κατανοείς και τις καταστάσεις που βρίσκονται. Και στο κάτω-κάτω, ποιος δεν θέλει να ακούει τα μέλη της οικογένειά του να λένε περήφανα στους άλλους “αυτός είναι πολύγλωσσος!”;

5+1 ΜΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Λευκοθέα Βαβουράκη (Γ3), 20/12/23

#5

Harry Potter and the Philosopher’s Stone

Αν δεν έχετε μπει ακόμα στον μαγικό κόσμο του Harry Potter (αν ναι, τότε ντροπή σας), τα Χριστούγεννα είναι η καλύτερη περίοδος για να το κάνετε, ξεκινώντας από την ταινία που τα άρχισε όλα.

Ο Harry Potter δεν ξέρει τίποτα από μαγεία και ζει με τους  άθλιους θείους του και τον ξάδελφο του. Όλα όμως αλλάζουν όταν παραλαμβάνει μια πρόσκληση για τη σχολή “Hogwarts” για Μαγείες και Ξόρκια. Εκεί θα κάνει φίλους (και εχθρούς), θα συμμετάσχει σε αθλητικούς αγώνες με ιπτάμενα  σκουπόξυλα, θα γνωρίσει παντού τη μαγεία, από τα μαθήματα μέχρι τα γεύματα και θα έρθει αντιμέτωπος με το πεπρωμένο του… αν βέβαια καταφέρει να επιβιώσει.

#4

Lethal Weapon

Σας αρέσουν οι ταινίες δράσεις; Οι κωμωδίες; Οι buddy cop ταινίες; Τα film noir; O Mel Gibson; Αυτή είναι η ιδανική ταινία για να δείτε φέτος τις γιορτές.

Μετά τον θάνατο της γυναίκας του ο Martin Riggs έχει αυτοκτονικές τάσεις. Ο μεγαλύτερος σε ηλικία Roger Murtaugh αναγκάζεται να συνεργαστεί μαζί του σε μια υπόθεση, πιστεύοντας ότι υποδύεται τον «τρελό» για να βγει στη σύνταξη. Αρχικά οι δύο αστυνομικοί δεν τα πηγαίνουν καλά μέχρι να αντιληφτεί ο Roger την σοβαρότητα της κατάστασης του Martin.

#3

Batman Returns

Η δεύτερη ταινία Batman του Tim Burton συνδυάζει τη χριστουγεννιάτικη μαγεία και την τρέλα των comics με έναν περίεργο και παράλληλα διασκεδαστικό τρόπο. Κάθε  fan  του Σκοτεινού Ιππότη που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να την δει δίπλα στο χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Ο Batman έρχεται αντιμέτωπος με τον πλούσιο επιχειρηματία Max Chreck  και τον  παραμορφωμένο Penguin, ενώ μια απλή υπάλληλος μετατρέπεται στην Catwoman για να εκδικηθεί το αφεντικό της.

#2

The Long Kiss Goodnight

Μια κλασική ταινία δράσης με μια από τις πιο δυναμικές ηρωίδες του σινεμά, που συνδυάζει τη μητρότητα με τον δυναμισμό.

Η Smantha Caine είναι μια δασκάλα που ζει μια απλή ζωή με την κόρη της και τον σύντροφό της. Μετά από μια σειρά γεγονότων καταλαβαίνει ότι πάσχει από αμνησία και με τη βοήθεια του Mitch Henessey ψάχνει να βρει την πραγματική της ταυτότητα.

#1

Die Hard

Ξέρω ότι είναι προφανές, αλλά κανείς δεν μπορεί να εκθρονίσει αυτό αριστούργημα, που, παρά τα ψεγάδια του, παραμένει μια από τις καλύτερες ταινίες δράσης και εξακολουθεί να είναι η ιδανική ταινία για τα Χριστούγεννα.

Τι να πω; BRUCE WILLIS! Ένα άσπρο φανελάκι! Allan Rickman! Τρομοκράτες! Ένα κτήριο! ΕΚΡΗΞΕΙΣ!!! ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!!!!!!!!!!

ΔΕΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΩ ΆΛΛΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

#+1

The Godfather

Αν έχετε χρόνο μέσα στις διακοπές, μην διστάσετε να δείτε αυτή την τριλογία. Και ναι, έχει σχέση με τα Χριστούγεννα! Έχει λίγες σκηνές με χριστουγεννιάτικα στολίδια και χιόνι… Αυτό που μπορεί να την κάνει χριστουγεννιάτικη είναι η θεματική της οικογένειας( κι ας είναι μαφιόζων).

Η πρώτη ταινία επικεντρώνεται στη μεταμόρφωση του Michael Corleone σε αρχηγό της οικογένειάς του μέσα από ιστορικές πλέον ερμηνείες, αριστουργηματική σκηνοθεσία και εκπληκτικό σενάριο.

Κριτσωτάκη Χαρά Γ1

«Χρόνος»… κενός, ελεύθερος, περιορισμένος, άπλετος… «Χρόνος». Μία λέξη που δεν ξέρεις τι σημαίνει μέχρι να τη νιώσεις. Πόσοι από εμάς σκέφτηκαν αυτή την Πρωτοχρονιά ότι μεγάλωσαν αλλά δεν το νιώθουν πραγματικά; Πόσοι είπαν ότι θα έχουν ακόμα αμέτρητα Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιές και στιγμές με τους αγαπημένους τους; Πάντα υποθέτουμε ότι έχουμε χρόνο. Χρόνο τον οποίο συνειδητοποιούμε στη συνέχεια ότι χάσαμε και τρέχουμε σαν τρελοί να προλάβουμε να τον γυρίσουμε πίσω. Μα ποιος μπόρεσε ποτέ να αναστρέψει τη ροή του ποταμού, για να μπορέσει να αντιστρέψει τον χρόνο;

Θα μπορούσε κανείς μάλιστα να πει ότι ο χρόνος αποτελεί είδος μετάλλου και συγκεκριμένα τον χρυσό. Ο χρυσός είναι ακριβός, περισσότερο ή λιγότερο πολύτιμος ανάλογα με το πόσο νοθευμένος είναι, καθώς και περισσότερο σκληρός ή μαλακός ανάλογα με τη χρήση του. Ο χρυσός λιώνει και ο χρόνος περνάει. Ο χρυσός παίρνει μορφή όταν τον βάλεις σε καλούπι και γίνεται άκαμπτος. Ο χρόνος διαμορφώνει το παρόν, ο χρόνος είναι αμετάβλητος, ο χρόνος γίνεται ανάμνηση που δεν σβήνει… Αν υπάρχει κάτι που διαχωρίζει τον χρυσό και τον χρόνο αυτό είναι ότι ο δεύτερος δεν ξαναλιώνει, ούτε ξαναπλάθεται αλλά παραμένει εκεί, άθικτος, μέχρι να ξεχαστεί… Σκεφτείτε όμως…ο χρυσός λιώνει μόνο άμα πάρει φωτιά και εκείνη τη στιγμή, αν τον αγγίξεις, θα αφήσει μόνιμο σημάδι, ίσως και κάτι μεγαλύτερο. Πώς αλλιώς όμως θα του δώσεις σχήμα, αν δεν τον λιώσεις, και πώς να μην καείς, όταν το μόνο που κάνεις είναι να παίζεις με τον υγρό και ασταθή χρυσό;

Οι άνθρωποι κάνουμε το εξής λάθος: δεν ξέρουμε αν αξίζει πραγματικά ο χρόνος που ξοδεύουμε. Πολλές φορές δεν διακρίνουμε τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στον ποιοτικό και παθητικό χρόνο. Ίσως γιατί η κοινωνία μάς έχει οδηγήσει στα στενά της υλικής καλοπέρασης και όχι σε αυτά την ψυχικής απόλαυσης και ολοκλήρωσης. Εξάλλου, πώς να μπορέσει κανείς να σκεφτεί για ανώτερη ψυχαγωγία, όταν το μόνο που μένει είναι λίγες ελεύθερες ώρες τα σαββατοκύριακα ή τα λιγοστά ελεύθερα και ακούραστα απογεύματα μετά το σχολείο ή τη δουλειά. Εδώ όμως φαίνεται το πόσο πρόθυμος είναι κάποιος να κάνει τον χρόνο να μετράει αργά και βασανιστικά ή να περνάει τόσο γρήγορα που να μην προλαβαίνει να το σκεφτεί.

Στην προκειμένη περίπτωση του αργά και βασανιστικά θα προσπαθήσουμε να σκοτώσουμε τον χρόνο με ό,τι «όπλα» μπορέσουμε να βρούμε. Είτε αυτά είναι οι απρόσωπες συζητήσεις και παρέες με άτομα τα οποία από μέσα μας αναρωτιόμαστε γιατί τους μιλάμε, είτε σκρολάρωντας στο «tik tok» και το «insta», ξαπλωμένοι μπροστά στο καναπέ με ανοιχτή την τηλεόραση για να μας κρατάει συντροφιά. Στην αρχή τα πράγματα δεν φαίνονται τόσο άσχημα, λες περνάει ο χρόνος, δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω… Αν και μεταξύ μας αυτό είναι μια φτηνή δικαιολογία για το γεγονός ότι αρνιόμαστε να κουνήσουμε έστω και το μικρό μας δαχτυλάκι, ο καθένας για τους λόγους του. Το πρόβλημα είναι όμως πως η επανάληψη όλων αυτών γίνεται ρουτίνα που εξανεμίζει και τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που είχαμε. Και όχι μόνο αυτό, αλλά, όταν σταματήσουμε να το κάνουμε, αρχίζουμε να νιώθουμε ένα κενό μέσα μας που δεν ξέραμε ότι γέμιζε τόσο καιρό με κάτι παντελώς ασήμαντο.

Υπάρχουν όμως και στιγμές που ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα απ’ ότι αντιλαμβανόμαστε. Για την ακρίβεια αυτό συμβαίνει πάντα, αλλά κάποιες φορές το καταλαβαίνουμε περισσότερο… Στιγμές που, ας πούμε, διαβάζουμε ένα καλό βιβλίο ή βλέπουμε μια ταινία στο σινεμά με τους κολλητούς μας… Στιγμές που περνάμε  χορεύοντας, ταξιδεύοντας, ακόμα και παρατηρώντας το υπερπέραν σε ένα παγκάκι σε κάποιο ύψωμα με απαράμιλλη θέα. Σε κάθε περίπτωση ο χρόνος περνάει πιο γρήγορα και πιο ποιοτικά απ’ ότι νομίζουμε. Για τον απλούστατο λόγο ότι το βράδυ, πριν κοιμηθούμε, θα ξαναπαίξουμε αυτές τις αναμνήσεις στο μυαλό μας και θα πούμε ότι η σημερινή μέρα άξιζε πιο πολύ από τη χθεσινή (αν και αυτή άξιζε, αλλά καταλαβαίνετε τη διαφορά). Το καλύτερο όμως δεν είναι ότι ο χρόνος μας πέρασε ποιοτικά, αλλά το ότι εξελισσόμαστε ως άνθρωποι. Οι αλληλεπιδράσεις γύρω μας, τα ερεθίσματα που παίρνουμε και τα πράγματα που ανακαλύπτουμε… Όλα αυτά συμβάλλουν στη διαμόρφωση της πολύπλευρης και μοναδικής μας προσωπικότητας· της ταυτότητας που μας χαρακτηρίζει και μας δίνει το ταμπελάκι που λέει «Άνθρωπος».

Γι’ αυτό ο χρόνος είναι κάτι το ανεκτίμητο, κάτι που θα πρέπει να προσέχουμε σαν τα μάτια μας και να ξέρουμε σε ποιον και σε τι τον χαρίζουμε. Στο κάτω κάτω δεν ξέρουμε και πόσο έχουμε ακόμα. Οπότε γιατί να μην τον κάνουμε να μετράει;  Στην τελική, ο χρυσός δεν σκουριάζει γιατί δεν είναι σίδηρος.

Βίντεο-πρόταση της Πασπαράκη Αριάνθης

ΦΟΝΙΣΣΑ

Σωμαράκη-Γιανναδάκη Μαριλού (Β5)

ΤΟ  αριστουργηματικό κοινωνικό μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ‘’Φόνισσα’’ επιστρέφει στο επίκεντρο της δημοσιότητας, με αφορμή την επιτυχία του ομώνυμου έργου στη μεγάλη οθόνη, σε σκηνοθεσία Εύας Νάθενα. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η Καρυφυλλιά Καραμπέτη, η οποία χρησιμοποίησε το εξαιρετικό υποκριτικό της ταλέντο για να μεταμορφωθεί στην απόλυτη τραγική ηρωίδα του Παπαδιαμάντη.

  Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Σκιάθο τον 18^ο αιώνα, με πρωταγωνίστρια τη Χαδούλα Φραγκογιαννού, μια πολύτεκνη και μοναχική χήρα, ένα θύμα των ανυπέρβλητων πατριαρχικών στερεοτύπων της εποχής. Η Φραγκογιαννού από μικρή βοηθούσε με γιατροσόφια και βότανα τραυματισμένες ή ετοιμόγεννες γυναίκες. Αυτό της το χάρισμα ήταν στην πραγματικότητα μια κατάρα για εκείνη, μια ακόμη ανεξάντλητη πηγή δυστυχίας. Ως γυναίκα πάντα ένιωθε σαν ένα δυσβάστακτο και ανεπιθύμητο οικονομικό φορτίο, σε μια εποχή απόλυτης εξαθλίωσης . Η φόνισσα ήταν μια γυναίκα βαθύτατα επηρεασμένη από τη ‘’σκληρή αγάπη’’ της μητέρας της , η οποία προσπάθησε να της δημιουργήσει ‘’κακοποιητικά αντισώματα’’, όμως την σημάδεψε για όλη της τη ζωή. Η περίπλοκη  σχέση με τη μητέρα της, αλλά και η κακοποίηση που δεχόταν  λόγω του φύλου της δημιούργησαν ψυχική αστάθεια και την εξώθησαν στις δολοφονίες νεαρών κοριτσιών και βρεφών. Το παράδοξο κίνητρό της ήταν η αγάπη της για τις γυναίκες. Οι πράξεις της ήταν απλώς μια απελπισμένη προσπάθεια να τις προστατεύσει πριν αρχίσουν να υποφέρουν όπως και εκείνη. Η Φραγκογιαννού έζησε συμβατικά, για να επιβιώσει, όμως στην πραγματικότητα το πνεύμα της δεν υποτάχθηκε ποτέ. Οδηγήθηκε στην αυτοκτονία κατά τη διάρκεια μιας πάλης ανάμεσα στη λύτρωση και την απόλυτη τιμωρία από το εξοργισμένο πλήθος.

   Η “Φόνισσα” είναι ένα άρτιο αποτέλεσμα υψηλής αισθητικής, ένα ενδιαφέρον υπαρξιακό δράμα, που μέσω του εμβληματικού χαρακτήρα της Χαδούλας δημιουργεί εύφορο έδαφος για αναστοχασμό και σκέψη. Τόσο οι καθηλωτικές ερμηνείες των ηθοποιών όσο και η μουσική, η ενδυμασία και φυσικά τα σκηνικά κάνουν τη “Φόνισσα μια” από τις πιο αξιόλογες ελληνικές παραγωγές του 2023.

της Πασπαράκη  Αριάνθης

Με αφορμή την 3^η Δεκεμβρίου που είναι η Παγκόσμια Ημέρα για τα άτομα με αναπηρία, και τονίζω το: «Με αφορμή», θα ήταν καλό να αναλογιστούμε αν η πόλη μας είναι βιώσιμη και λειτουργική για αυτή τη μερίδα ανθρώπων.

Αν κοιτάξουμε γύρω μας, η αλήθεια είναι πως δεν είναι. Αν και έχουν γίνει προσπάθειες βελτίωσης των συνθηκών, δεν είναι αρκετές! Ένα από τα κύρια προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συμπολίτες μας είναι η δυσκολία μετακίνησης. Η πρόσβαση στα μέσα μεταφοράς δεν είναι πάντα εγγυημένη. Υπάρχουν φανάρια που διαθέτουν ήχο για τους μη βλέποντες, όμως αυτά είναι πολύ λίγα. Επίσης, περπατώντας στον δρόμο, πόσες φορές έχουμε σκοντάψει σε μία λακκούβα ή έχουμε κινδυνέψει από τα αυτοκίνητα, επειδή τα πεζοδρόμια είναι πολύ μικρά ή ανύπαρκτα; Ας μπούμε λοιπόν στη θέση των άλλων, και ας φανταστούμε πόσο δύσκολο είναι για εκείνους. Επιπλέον, είναι γεγονός ότι υπάρχουν ράμπες, όμως πολλές φορές οχήματα σταθμεύoυν εκεί αγνοώντας τα δικαιώματα των άλλων.

Πέρα από το κομμάτι της ασφαλούς και ισότιμης προσβασιμότητάς τους στην πόλη, τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν κι άλλες δυσκολίες σε πολλούς τομείς, όπως στον εργασιακό και τον κοινωνικό τομέα. Όσον αφορά τον κοινωνικό τομέα, τα άτομα αυτά έχει παρατηρηθεί ότι δεν αντιμετωπίζονται ισότιμα. Σύμφωνα με πρόσφατες δημοσκοπήσεις, στην ερώτηση «πώς πιστεύετε ότι αντιμετωπίζονται τα άτομα με αναπηρία στην Ελλάδα», προηγείται η προκατάληψη με 45,4%, έπονται η συμπόνια/οίκτος με 39,6%, η αδιαφορία 21,3%, η αμηχανία 20,9%, η απόρριψη 7,8%, ο θαυμασμός, το 5% και το «σαν βάρος» με 5,8%. Μόνο το 6,3% απαντά «ισότιμα».

Η παγκόσμια ημέρα για τα άτομα με αναπηρία, είναι εδώ για να μας θυμίσει να μην είμαστε εγωιστές και να δούμε την πόλη μας «με άλλα μάτια», ώστε να προσπαθήσουμε να την κάνουμε προσβάσιμη και ανοιχτή για όλους. Πρέπει να ξεφύγουμε από τα στερεότυπα που επηρεάζουν την\ στάση μας απέναντί στα άτομα αυτά, τον τρόπο που τα προσεγγίζουμε και την πολιτική που ακολουθούμε για την επίλυση των προβλημάτων τους. Γιατί μόνο έτσι θα ενταχθούν φυσιολογικά στην κοινωνία μας, όπως πρέπει από καιρό.

Συζητούν οι μαθητές της Β΄ τάξης: Ορφέας Σελλής, Μιχάλης Φαρσάρης-Ζαχαράκης και Νίκος.