Από τους Αγγελιοφόρους του 13ου
ΤΡΙΤΗ 5 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2023
Μάρω: Καλημέρα σας, κυρία Ανδρούλλα Αποστολίδου, καλώς ήρθατε στο σχολείο μας. Διεθνής Ημέρα Εθελοντισμού σήμερα και θα χαρούμε, αν μοιραστείτε τις σκέψεις σας με τους “Αγγελιοφόρους του 13ου”.
Πείτε μας, σας παρακαλώ, λίγα λόγια για την έννοια του εθελοντισμού.
Ο εθελοντισμός είναι κάτι το οποίο εγώ πιστεύω ότι είναι στη φύση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος θέλει να ζει με άλλους ανθρώπους. Όταν ζεις με άλλους ανθρώπους, αυτό που αναπτύσσεται πρώτα, είναι η σχέση και η σχέση δημιουργεί τη θέληση να είσαι δίπλα στον άλλο να τον βοηθάς όταν έχει ανάγκη, να σε βοηθάει αν χρειάζεσαι εσύ κάτι, να μοιράζεσαι μαζί του πράγματα, να μοιράζεσαι συναισθήματα, να μοιράζεσαι τα προβλήματα. Άρα, θεωρώ ότι είναι στη φύση του ανθρώπου ο εθελοντισμός, αλλά σήμερα, που ο άνθρωπος έχει αναπτυχθεί πολύ, έχει προχωρήσει πολύ, ειδικά εμείς στον δυτικό κόσμο, στην Ευρώπη, ο εθελοντισμός είναι αυτό που θα στηρίξει τη δημοκρατία! Αυτό πιστεύω. Ο κάθε πολίτης πρέπει να προσφέρει εθελοντικό έργο. Αυτό πιστεύω, ότι μπορεί να κάνει πραγματικά καλύτερο τον κόσμο. Είναι πολύ σπουδαίο.
Μάρω: Κάνετε πολύ καλά, που το πιστεύετε αυτό.
Ναι, το πιστεύω βαθιά!
Άρης: Πώς αποφασίσατε να γίνετε εθελόντρια στο “Κάνε μια ευχή”; Ποιος σας ώθησε;
Ήμουν εθελόντρια από πολύ μικρή, από την ηλικία σας. Κάναμε στο σχολείο μας πολλές εθελοντικές δράσεις. Μετά βρέθηκα και έζησα τον εθελοντισμό όταν στην χώρα μου, την Κύπρο, έγινε ένας πόλεμος. Όταν έζησα αυτόν τον πόλεμο ήμουν περίπου στην ηλικία σας, λίγο πιο μεγάλη και είδα πόσο πολύ βοήθησε τους ανθρώπους που έφυγαν κυνηγημένοι από τον πόλεμο από τα σπίτια τους. Πόσο οι εθελοντές τους βοήθησαν να βρουν στέγη, να βρουν τροφή, να ξαναγυρίσουν τα παιδιά στα σχολεία, να ξεκινήσουν πάλι τη ζωή τους από την αρχή, έχοντας χάσει τα πάντα. Όλα αυτά τα έκανε μεν το κράτος, αλλά το μεγάλο κομμάτι αυτής της προσπάθειας το έκαναν οι εθελοντές. Οι γονείς μου ήταν τότε εθελοντές κι εγώ, μικρό παιδί που ήμουν, το έβλεπα αυτό. Έβλεπα πόσο σημαντική είναι η προσφορά. Αργότερα ήμουν σε εθελοντική ομάδα σε καλλιτεχνικούς τομείς, ήμουν σε θεατρική ομάδα, σε χορευτική ομάδα που δίναμε παραστάσεις δωρεάν. Αργότερα έγινα εθελόντρια αιμοδότης και το “Κάνε μια ευχή Ελλάδος” βρέθηκε στο δρόμο μου. Έτυχε να γνωρίζω μία από τις κυρίες που το ίδρυσε και ακούγοντας αυτό που ήθελε να κάνει, ρώτησα “πώς μπορώ εγώ να βοηθήσω”, κι έτσι βρέθηκα στην ιδρυτική ομάδα του “Κάνε μια ευχή Ελλάδος”.
Κωνσταντίνα: Πόσα χρόνια είστε εθελόντρια; Ποια είναι ακριβώς η δράση σας στο “Κάνε μια ευχή”;
Είμαι 26-27 χρόνια, από τότε που ιδρύθηκε το “Κάνε μια ευχή” και βοηθάω. Όταν ξεκινάει ένας εθελοντικός οργανισμός έχει να επιλύσει κάποια πρακτικά πράγματα. Έχουμε γίνει μια ομάδα και λέμε ότι θέλουμε να κάνουμε αυτό, να παράγουμε αυτή τη εθελοντική δράση. Η ομάδα χρειάζεται έναν χώρο και επίσης χρειάζεται χρήματα. Θα πρέπει να συνεργαστούν οι εθελοντές μεταξύ τους και να αποφασίσουν πώς θα λύσουν αυτά τα πρώτα προβλήματα που αντιμετωπίζουν της στέγης, των οικονομικών κ.α. Εγώ το πρώτο που ανέλαβα ήταν το ταμείο. Να προσέχω δηλαδή τα λεφτά που δίνει ο κόσμος σαν δωρεές ώστε να πηγαίνουν στον σκοπό για τον οποίο μας έδωσαν οι άνθρωποι και ακόμα και σήμερα επιβλέπω αυτό το κομμάτι που είναι πολύ σημαντικό σε έναν οργανισμό.
Γιώργος: Πώς νιώθετε όταν βοηθάμε ένα παιδί με σοβαρή ασθένεια ή όταν εκπληρώνετε την ευχή του;
Στον οργανισμό υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι και πολλοί εθελοντές. Κάποιοι ασχολούνται με τις ευχές των παιδιών. Οι άνθρωποι που ασχολούνται με την ευχή των παιδιών είναι οι εκείνοι για τους οποίους ισχύει αυτό που θα πω τώρα: “ό,τι μπορείς να δώσεις, αυτό αντί να λιγοστεύει, πολλαπλασιάζεται”,
“ό,τι μπορείς να μοιραστείς, πολλαπλασιάζεται”.
Αυτοί που αναλαμβάνουν τις ευχές των παιδιών είναι άνθρωποι οι οποίοι πιστεύουν πάρα πολύ ότι βοηθώντας ένα παιδί γίνεται ο κόσμος μας, ολόκληρος, καλύτερος! Το ίδιο το παιδί αντλεί δύναμη και ελπίδα να παλέψει για τη ζωή του. Η θεραπεία τότε γίνεται πιο αποτελεσματική. Και ενώ οι εθελοντές μας μπορεί να περνούν δύσκολα, γιατί δεν είναι εύκολο να είσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο του οποίου μπορεί να απειλείται και η ζωή του, παίρνουν πάρα πολύ μεγάλη δύναμη. Τα παιδιά, επειδή είναι άτομα αισιόδοξα από τη φύση τους, σου μεταφέρουν αυτή την ελπίδα κι αυτή την πίστη. Οι εθελοντές, που ασχολούνται με τις ευχές των παιδιών, είναι άνθρωποι αισιόδοξοι και έχουν πάντα ελπίδα. Την παίρνουν και την ξαναδίνουν πίσω.
Ευαγγελία: Μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μας μια συγκινητική εμπειρία που περάσατε κατά τη διάρκεια της εθελοντικής προσφοράς σας;
Είναι πολλές οι στιγμές που θυμάμαι με συγκίνηση. Σίγουρα οι πιο συγκινητικές στιγμές είναι όταν ένα παιδί τα καταφέρνει και βγαίνει από το νοσοκομείο. Αλλά η μεγαλύτερη συγκίνηση που παίρνουμε, επειδή είμαστε αρκετά χρόνια, είναι, όταν αυτά τα παιδιά ενηλικιώνονται, εμφανίζονται κάποια στιγμή στον οργανισμό και θέλουν να γίνουν τα ίδια εθελοντές. Θέλουν τα ίδια να συμμετέχουν στην οργάνωση των ευχών για άλλα παιδιά! Ακόμα και παιδιά που δεν τα καταφέρνουν, έρχονται οι γονείς τους και γίνονται εθελοντές και θέλουν να βοηθήσουν άλλα παιδιά. Αυτές είναι πολύ συγκινητικές στιγμές!
Σοφία: Αντιμετωπίσατε ποτέ κάποια πολύ δύσκολη κατάσταση; Σκεφτήκατε ποτέ να εγκαταλείψετε;
Ναι! Δύσκολες καταστάσεις πάρα πολλές φορές! Τυχαίνει. Όμως… αυτό που μαθαίνεις είναι ότι ποτέ δεν εγκαταλείπεις. Όχι, ποτέ δε σκέφτηκα να εγκαταλείψω παρόλες τις δυσκολίες, παρόλα τις στεναχώριες ή ακόμα και τα προβλήματα. Όχι, δεν σκέφτηκα ποτέ να εγκαταλείψω κι αυτό είναι ένα μεγάλο μάθημα που παίρνουμε από τα παιδιά. Τα παιδιά ποτέ δεν εγκαταλείπουν! Δεν έχουμε δικαίωμα εμείς να τα εγκαταλείψουμε! Όχι.
Λάμπρος: Έχετε δεθεί ποτέ με ένα παιδί περισσότερο και αν ναι, πώς νιώθετε?
Έχει τύχει. Να σας πω. Το “Κάνε μια ευχή”, είναι διεθνής οργανισμός. Ξεκίνησε από την Αμερική αλλά λειτουργεί σε πάρα πολλές χώρες στον κόσμο. Όμως δεν λειτουργούμε εντελώς αυτόνομα. Υπάρχουν κανόνες που πρέπει όλοι οι εθελοντές του να τηρούμε. Ένας από αυτούς τους κανόνες λέει ότι όταν τελειώνει η ευχή ενός παιδιού και το παιδί έχει βγει από το νοσοκομείο, εκεί σταματάει και η επαφή μας μαζί του και την οικογένειά του. Αυτό φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι να το κάνεις! Γιατί η διάρκεια του ταξιδιού της ευχής μπορεί να κρατήσει και ένα χρόνο, όπως και η σχέση σου με το παιδί. Σε μερικά παιδιά, που είναι πολύ άρρωστα και περιμένουμε να δώσει ο γιατρός την άδεια ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί η ευχή τους, μπορεί η επαφή αυτή να διαρκέσει πιο πολύ με την οικογένεια και το παιδί. Οπότε φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι μετά να σταματήσεις να έχεις οποιαδήποτε επαφή. Κρατάμε μια επαφή όταν το θέλει το παιδί και η οικογένεια και με τους τρόπους που σας είπα πριν, δηλαδή οι γονείς μπορεί να έρθουν να γίνουν εθελοντές, οπότε είναι πια στην ομάδα μας. Τα παιδιά μεγαλώνοντας μας στέλνουν πολλές φορές μηνύματα, τι κάνουν στη ζωή τους, τι πέτυχαν και επικοινωνούμε με αυτό τον τρόπο μαζί τους.
Κατερίνα: Πείτε μας σας παρακαλώ, κυρία Ανδρούλλα. Είστε εθελόντρια αλλά ποιο είναι το επάγγελμά σας;
Είμαι εκπαιδευτικός. Είμαι δασκάλα. Τα τελευταία χρόνια ήμουν διευθύντρια σε ένα σχολείο στον Άλιμο και εκεί γνώρισα την κυρία Θεοδοσία, δουλέψαμε μαζί 6 χρόνια, αυτή είναι η βασική μου ιδιότητα. Είμαι εκπαιδευτικός.
Παναγιώτης: Ποιο είναι το μήνυμά σας στη σχολική μας κοινότητα σχετικά με τη σημασία της εθελοντικής δράσης λίγο πριν έρθει η νέα χρονιά;
Πιστεύω, ότι ένα σχολείο, όπως το δικό σας, το οποίο έχει οργανώσει τόσες εθελοντικές ομάδες, είναι ένα σύγχρονο σχολείο, είναι ένα σχολείο που μπορεί να πετύχει τους στόχους που έχει σήμερα ή που πρέπει να έχει σήμερα, δηλαδή αυτό που λέμε να δημιουργήσει ενεργούς πολίτες. Το ζητούμενο, η προϋπόθεση για να στηρίξουμε σήμερα τη δημοκρατία, είναι να τονώσουμε αυτό, το αίσθημα του ενεργού πολίτη, που ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει γύρω του, ενημερώνεται, σέβεται, νοιάζεται, δρα και προσφέρει. Ένα μέρος αυτού επιτυγχάνεται μέσα από τον εθελοντισμό. Άρα, ένα σχολείο που έχει επίκεντρό του τις εθελοντικές ομάδες είναι ένα σχολείο που θα δημιουργήσει τον αυριανό ενεργό πολίτη. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό.
Σας ευχαριστούμε που μας αφιερώσατε μέρος από τον πολύτιμο χρόνο σας!
