Το Σχολείο και Εμείς

Στα πλαίσια του μαθήματος της έκθεσης- έκφρασης και της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας οι μαθητές του ΓΕΛ Αγριάς, του τμήματος Α2, έπειτα από την εξέταση της αντίστοιχης ενότητας με την καθοδήγηση της φιλολόγου κ. Νταϊλιάνη Ελένης κλήθηκαν να εκφραστούν μέσα από την ποίηση για την αγάπη και τον έρωτα.

Ιδού τα αποτελέσματα!!!

 

 

 

 

 

 

Αγάπη…

Αγάπη είναι … όταν γελάς να γελάω

Όταν πονάς να πονάω

Σου δίνω, μα δε ζητάω

Για το καλό σου μιλάω!

Αγάπη και όχι εθνικότητες

Ούτε χρώματα∙ μόνο προσωπικότητες

Η αγάπη δε μετριέται, αλλά μετράει

Φαίνεται στα μάτια του ανθρώπου που αγαπάει

Η αγάπη είναι ξεχωριστή και ποικίλει

Έχει την ικανότητα ανθρώπους να σμίγει…

Κλειτσογιάννης Δημήτρης, Τμήμα Α2

 

 

 

 

«Η τέχνη της αγάπης»

 

Αγάπη είναι να αγαπάς,

να λιώνεις και να πονάς,

χωρίς να μετανιώνεις

αν τις καρδιές αναστατώνεις.

Γι΄ αυτό μη φοβάσαι να ερωτευτείς

και στον άνθρωπό σου να ανοιχτείς.

Τα μυστικά να μοιραστείτε

Και μια γλυκιά ζωή να ζείτε.

Όλγα- Σοφία Πούλακα, Τμήμα Α2

 

Απ΄ τη μια στιγμή … στην άλλη

 

Πέρασα δύσκολες στιγμές,

Που μ΄ έκαναν να κλαίω μέχρι χθες

Ζήλεψα, δάκρυσα και πόνεσα πολύ

Για κάποιον που με πρόδιδε απ΄ την αρχή

Τώρα τον ξεπέρασα

Και κοιτάω μόνο μπροστά

Για να μπορέσω να ξεχάσω τα παλιά.

Τώρα πλέον γελάω και χαίρομαι πολύ

Γιατί βρήκα τον άνθρωπο που έψαχνα όλη μου τη ζωή

Γι΄ αυτό ορκίστηκα στον θεό ,

Ποτέ να μην σ΄ αφήσω

σ΄ αγαπώ

Και …. δεν το παίρνω πίσω!

Οικονόμου Χριστίνα, Τμήμα Α2

Από τον έρωτα… στην αγάπη

 

Μεθυσμένη πνοή, σώματα αρωματισμένα με γαρύφαλο∙

Κι έπειτα πόνος∙ καράβι του έρωτα χτυπιέται σε ύφαλο…

Στη συνέχεια η αγάπη προβαίνει

Και τώρα ρωτάνε τι να σημαίνει…

Αγάπη αδερφική, αγάπη οικογενειακή, αγάπη φιλική

Μα, η πιο αιματηρή είναι η αγάπη η ερωτική!

Κόκκινο φεγγάρι, αρμονία σιωπής

πίσω από τον ήχο βουβής κραυγής…

αγάπη∙ δεν ξέρει να πληγώνει

όλα τα θετικά συναισθήματα στον χρόνο παγώνει

όταν οι εγωισμοί φεύγουν,

αλυσίδες τρυφερές για μία ζωή αγναντεύουν∙

Ήρθε η αγάπη τώρα!

Αποκαλύπτεται η φωτεινή όψη του ανθρώπου

Έφυγε πια η μπόρα… μπλε λουλούδι ανθίζει,

αστερόσκονη αγάπης τις καρδιές αρωματίζει

Σα πλατινένια σκουλαρίκια τώρα πια οι στάλες στα λουλούδια∙

Δεν είναι κακό που αποχαιρετούν του έρωτος τα αγγελούδια…

Τώρα κάτι πιο δυνατό∙ πιο βαθύ∙ ήρθε για πάντα να αποκοιμηθεί…

Οι ανοιχτές πληγές κλείνουν,

το δύσκολο μονοπάτι πίσω το αφήνουν,

γέφυρα χρωμάτων ξεδιπλώνεται αργά.

Χαρά Πονηράκη, Τμήμα Α2