Σε μια Ελλάδα χρεωκοπημένη – κι όχι μόνο – με την Παιδεία ξεπεσμένη  αναρωτώμεθα γιατί αγριεύουν τα παιδιά μας;

Πού βρίσκονται οι μαθητές μας; Τι τους παρέχουμε;

Από το μαστίγιο της βέργας «το γυρίσαμε» στο καμτσίκι της ένοχης αδιαφορίας μας! Μαριονέτες τής εγκατάλειψης της προοδευμένης, ψηφιοποιημένης βλακείας μας! Τους μπουκώνουμε διαρκώς με καταναλωτικές, κούφιες «γνώσεις» σύγχρονης ασθένειας.

Τους ρίξαμε στην εντυπωσιακή αρένα, τού καινούργιου “λάκκου των λεόντων” τού εικονικού, ανάποδου κόσμου μας.

Και για αρχή φέραμε στα σχολειά τους ψυχολόγους. Ακολουθούν οι ψυχίατροι και έπεται συνέχεια.

Αντί για στρατιώτες του πνεύματος γίναμε στρατιωτάκια ενός ανεξέλεγκτου συστήματος.

Πετάξαμε τα παιδιά μας σε έναν «πολιτισμό» σύγχρονης βαρβαρότητας∙ σύγχρονων τεράτων.

Κι όμως, η λύση στο «γκρέμισμα» της εφιαλτικής, τυραννικής, δαιμονιώδους πραγματικότητάς μας είναι μία. Ο  ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Ένας  εκ των καθηγητών …