Η εκπαίδευση αποτελεί τον θεμέλιο λίθο για την πρόοδο κάθε κοινωνίας. Σε έναν κόσμο που αλλάζει με γρήγορους ρυθμούς, το σχολείο οφείλει να αναμορφωθεί, ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα των νέων, προετοιμάζοντάς τους παράλληλα για τον κόσμο του δικού τους αύριο. Ζούμε σε μία εποχή, όπου η απόκτηση ενός πτυχίου δεν αρκεί. Οι άνθρωποι χρειάζονται ικανότητες και δεξιότητες. Δεν αρκεί να είναι κανείς πτυχιούχος, αλλά πρέπει να είναι ένας άνθρωπος ικανός για πρόοδο και δημιουργία. Έτσι το σχολείο του μέλλοντος επιβάλλει αλλαγές στο πρόγραμμα, τα μαθήματα και τη διδασκαλία.
Η τεχνολογία χρόνο με το χρόνο προχωρά και εξελίσσεται. Σύντομα πρόκειται να αντικαταστήσει πολλά επαγγέλματα. Οι νέοι επομένως πρέπει να στραφούν σε ικανότητες επικοινωνιακές και διαχείρισης συναισθημάτων. Κάτι που μια τεχνητή νοημοσύνη αδυνατεί να κάνει. Επομένως σχολικά μαθήματα όπως ο επαγγελματικός προσανατολισμός του μέλλοντος και η συναισθηματική νοημοσύνη επιβάλλεται να εισαχθούν ως υποχρεωτικά σε κάθε σχολείο.
Η εισαγωγή μαθημάτων διαφόρων τεχνών, όπως γλυπτική, ξυλογλυπτική, κηπουρική, μαγειρική θα βοηθήσει ώστε οι νέοι να έχουν μια πληθώρα δεξιοτήτων και ικανοτήτων. Παράλληλα θα βοηθήσουν στο να οξυνθεί το πνεύμα τους, αλλά και να παραμείνουν συνδεδεμένοι με τη φύση και τη ζωή, παρά την αλματώδη πρόοδο της τεχνολογίας.
Δυστυχώς οι νέοι σήμερα μπαίνουν στα πανεπιστήμια, χωρίς προηγούμενη επαφή με επιστήμες, όπως τεχνολογία, μηχανική, ρομποτική, προγραμματισμό, σχεδιασμό, κλπ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να υστερούν έναντι φοιτητών άλλων χωρών, οι οποίοι είναι φανερά πιο εκπαιδευμένοι και καταρτισμένοι στις διάφορες αυτές επιστήμες.
Το σχολείο του μέλλοντος θα πρέπει να ενισχύσει τη βιωματική μάθηση. Οι βαθμοί δεν θα πρέπει να είναι αυτοί που καθορίζουν την αξία ενός ανθρώπου. Διότι ο μαθητής είναι ένας άνθρωπος με συναισθήματα και ανάγκες. Αντίθετα η αξιολόγηση θα πρέπει να βασίζεται σε δεξιότητες, σε εργασίες, σε προσπάθεια, σε πρόοδο, σε συνεργασία. Σε έναν κόσμο που όλοι είμαστε τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας είναι άδικο να κρινόμαστε με τα ίδια κριτήρια. Κάποιος είναι ικανός στα μαθήματα, κάποιος άλλος είναι ικανός στις δεξιότητες, κάποιος άλλος είναι ικανός στα αθλήματα, κάποιος άλλος είναι ικανός στη διαχείριση των συναισθημάτων του… Η εξειδίκευση, επομένως, στα ενδιαφέροντα και τις δεξιότητες του καθενός θα πρέπει να αποτελέσει το κύριο μέλημα του σχολείου του μέλλοντος.
Το σχολικό περιβάλλον πρέπει να αλλάξει επίσης ριζικά. Θα πρέπει να δημιουργηθούν σχολεία με πράσινο περιβάλλον, ώστε να μπορέσουν να παραμείνουν συνδεδεμένοι με τη φύση. Σε μια εποχή που όλα είναι βασισμένα στην τεχνολογία, η επαφή με τη φύση θα κρατήσει τους νέους προσγειωμένους και ήρεμους.
Οι χώροι εντός του σχολείου θα πρέπει να αλλάξουν, ώστε να είναι πιο άνετοι, προσαρμοσμένοι στην πρόοδο της τεχνολογίας. Οι κοινόχρηστοι χώροι θα πρέπει να προσαρμοστούν ώστε να βοηθούν τους νέους στην κοινωνικοποίηση. Τα κυλικεία επίσης θα πρέπει να δίνουν τροφές που να εξασφαλίζουν την υγεία και τη σωστή διατροφή.
Για να μπορέσουν όμως να γίνουν όλα τα παραπάνω πραγματικότητα, θα πρέπει από τα σχολεία του μέλλοντος να εκλείψουν κάποια πράγματα. Αρχικά θα πρέπει οι μαθητές να κατανοήσουν ότι το ένα μάθημα χρειάζεται το άλλο και δεν είναι διαχωρισμένα μεταξύ τους. Για παράδειγμα η τέχνη μπορεί παράλληλα να περιέχει φυσική, μαθηματικά, ιστορία και βιολογία! Η παπαγαλία με αυτόν τον τρόπο θα εξαφανιστεί και οι μαθητές θα καταλαβαίνουν το γιατί πίσω από κάθε γνώση και πληροφορία.
Οι βαθμοί είναι ένα ζήτημα το οποίο δημιουργεί μεγάλο άγχος στους νέους. Τους οδηγεί στο άγχος, τον ανταγωνισμό και την απομόνωση. Θα πρέπει η αξιολόγηση να είναι δικαιότερη και σύμφωνη με τις ικανότητες, τα ενδιαφέροντα και τις δεξιότητες των μαθητών.
Σε μια κοινωνία που αλλάζει τόσο γρήγορα, παρασύρει και τα συναισθήματα των νέων. Η ψυχική υγεία των μαθητών θα πρέπει να αποτελέσει το κύριο μάθημα γύρω από την εκπαίδυεση του μέλλοντος. Οι νέοι πρέπει να προστατευτούν από το bulling, το οποίο στις μέρες μας υπάρχει σχεδόν σε κάθε τάξη, κάθε σχολείου. Επίσης οι μαθητές πρέπει να μάθουν ότι δεν αρκεί να είσαι «καλός μαθητής», αν πρώτα δεν είσαι «καλός άνθρωπος».
Έχοντας γράψει όλα τα παραπάνω, το ιδανικό σχολείο του μέλλοντος θα βοηθούσε στη μάθηση και στη ζωή μου αν μου έκανε αυτή την εκπαίδευση από υποχρέωση μια ευκαιρία αλλαγής για το αύριο. Αν μέσω της βιωματικής γνώσης με έκανε να καταλάβω το γιατί, αντί να με αναγκάζει απλώς να μάθω υποχρεωτικά κάτι απ’ έξω. Η απουσία των βαθμών, θα με άφηνε να πειραματιστώ σε νεόυς τρόπους διαβάσματος και προσέγγισης στα μαθήματα, χωρίς άγχος και τρόμο. Το ιδανικό σχολείο θα με βοηθούσε να βρω ποιός είμαι, σε τι είμαι καλός, τι μου αρέσει, τι θέλω να γίνω και όχι πώς μπορώ να γράψω πιο καλά σε ένα διαγώνισμα και να περάσω τις εξετάσεις. Το σχολείο θα πρέπει να έχει ως σκοπό του να βγάλει στην κοινωνία ανθρώπους με γνώσεις, ψυχική υγεία, δεξιότητες και με κριτική σκέψη. Στόχος δεν θα πρέπει να είναι μόνο η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, αλλά η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο της ζωής.
