Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Ακόμη μια μέρα φορτισμένη. Συναισθήματα περίεργα. Από τη στιγμή που αποφάσισα να γίνω εθελοντής στα συσσίτια των προσφύγων άρχισα να αντιλαμβάνομαι αλλιώς κάποια πράγματα.
Κάθε μεσημέρι στις δύο φτάνουμε με το φορτηγό και προσφέρουμε φαγητό σε αυτούς τους ανθρώπους. Κάθε μέρα το ίδιο σκηνικό: τη στιγμή που ανοίγω τη συρόμενη πόρτα και μοιράζω το ψωμί, άνθρωποι πολλοί, κάποιοι με δάκρυα στα μάτια, άλλοι ανακουφισμένοι που θα φάνε, όλοι τους όμως βρώμικοι και ταλαιπωρημένοι, πηδούν με τα χέρια υψωμένα, για να με φτάσουν και να αρπάξουν το καρβέλι που τους αναλογεί. Κάποιοι με παρακαλούν να τους δώσω και άλλο.
Η καρδιά μου πιάνεται και το στομάχι μου γίνεται κόμπος. Μιλιούνια άνθρωποι που δε διστάζουν να μαλώσουν μεταξύ τους διεκδικώντας κάτι τόσο αυτονόητο για εμάς. Εντύπωση μου κάνουν τα γυναικόπαιδα, τα οποία στέκονται πιο πίσω περιμένοντας υπομονετικά. Και τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν με το ποδοπάτημα που επικρατεί μπροστά στο φορτηγό;
Κάθε μέρα οι ίδιες σκέψεις. Πώς γίνεται το 2023 να υπάρχει πόλεμος; Πώς γίνεται άνθρωποι να παρακαλoύν για ένα καρβέλι ψωμί; Χαίρομαι που βοηθάω, χαίρομαι που προσφέρω. Ανυπομονώ καθημερινά να έρθει η ώρα για το άνοιγμα της πόρτας. Κάποιους τους έχω μάθει. Συχνά με τους άλλους εθελοντές αγοράζουμε γλειφιτζούρια και τα χαρίζουμε στα παιδιά. Όσο περνάει ο καιρός η ομάδα μας μεγαλώνει και ολοένα και περισσότεροι εθελοντές προσφέρουμε τα απαραίτητα στους συνανθρώπους μας.
Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι κάποια στιγμή να πάψω να είμαι αυτός ο άνθρωπος που θα βοηθάει πρόσφυγες, γιατί όλοι θα έχουν γυρίσει πίσω στον τόπο τους, εκεί που μεγάλωσαν, εκεί που τόσο επιθυμούν, εκεί που δε θα υπάρχει πια πόλεμος.
Σοφία Τρώντσιου, Β4
