Ένας αληθινός φίλος είναι εκεί όχι μόνο στις εύκολες και φωτεινές στιγμές σου, αλλά κυρίως στις σιωπηλές, δύσκολες και μπερδεμένες φάσεις της ζωής σου, όταν όλα μοιάζουν βαριά και οι απαντήσεις δεν έρχονται εύκολα. Σε ακούει πάντα με προσοχή, χωρίς να σε διακόψει ή να σε κρίνει για τίποτα, προσπαθώντας πάντα να σε καταλάβει και να νιώσει πώς νιώθεις. Δεν σε μειώνει, δεν σε συγκρίνει και δεν σε κάνει να αμφιβάλλεις για την αξία σου- αντίθετα, σου θυμίζει ποιος είσαι, όταν εσύ το ξεχνάς. Χαίρεται ειλικρινά με την πρόοδό σου και τις επιτυχίες σου, χωρίς φθόνο ή ανταγωνισμό, και δεν απομακρύνεται, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν ή όταν κάνεις λάθη.

Μένει πάντα μαζί σου ακόμα και όταν έχει δει όλες τις «πλευρές» σου, είτε είσαι στεναχωρημένος, χαρούμενος, εξοργισμένος… Δεν σε εγκαταλείπει ποτέ μόνο σου. Έχει το θάρρος να σου πει την αλήθεια με αγάπη και σεβασμό, ακόμα κι όταν ξέρει πως μπορεί να σε πληγώσει, γιατί νοιάζεται πραγματικά για το καλό σου. Σέβεται τα όρια σου, κρατά την εμπιστοσύνη σου σαν κάτι πολύτιμο και δεν σε εκθέτει ποτέ. Είναι ο άνθρωπος με τον οποίο μπορείς να είσαι ο εαυτός σου χωρίς μάσκες, που σε αποδέχεται με τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία σου, και που με την παρουσία του σου δίνει ασφάλεια, δύναμη και την αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος ό,τι κι αν συμβεί!

Β.Σ – μαθήτρια της Α΄τάξης

  Όσα βλέπει ένα φανάρι

Σήμερα είδα ξανά το καημένο το αγοράκι να κυκλοφορεί στους δρόμους. Θα ήθελα πολύ να το βοηθήσω, αλλά τι να πω; Ένα φανάρι είμαι που κανείς δεν ακούει.

Το δύσμοιρο το παιδί…πού να είναι οι γονείς του; Ορφανό θα είναι. Ρώτησα και τα άλλα τα φανάρια και μου είπαν πως έρχεται κάθε μέρα ολομόναχο και προσπαθεί να εισπράξει κάποια ψιλά από τους οδηγούς. Αλλά και αυτοί… αυτοί είναι κακούργοι. Συνεχώς είναι εξοργισμένοι μαζί του λες και έκανε κάποιο έγκλημα. Πριν λίγο καιρό, μάλιστα, είδα έναν οδηγό τόσο εκνευρισμένο, που φοβήθηκα μήπως χτυπήσει το παιδί.

Πόσο ανεπιθύμητο θα νιώθει το αγοράκι άραγε; Συνεχώς είναι στους δρόμους και κανένας δεν έχει να του προσφέρει λίγη στοργή και αγάπη, λίγη ζεστασιά. Αν δεν με είχε κάνει ο Θεός φανάρι, θα το βοηθούσα και με το παραπάνω. Αυτό το παιδί έχει δουλέψει σκληρότερα από τον οποιονδήποτε άνθρωπο που έχω δει σε τούτο το δρόμο. Σήμερα το κακόμοιρο έκλαιγε σε μια γωνία, γιατί δεν είχε βγάλει όσα χρειαζόταν, για να εξασφαλίσει το φαγητό του.

Αυτό ήταν. Όσο περνάει ο καιρός, τόσο  ο άνθρωπος θα χάνει την ανθρωπιά του.

Σταύρος Κ.- μαθητής της Β΄τάξης

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

- Ελισάβετ: Φίλες μου, έζησα κλεισμένη σε ένα σπίτι στη Ζάκυνθο. Η κοινωνία μού επέβαλε τη σιωπή. Εγώ, όμως, ήθελα μόνο να σπουδάσω και να γράψω.

​- Ελένη: Σε νιώθω Ελισάβετ. Εγώ αναγκάστηκα να μεταμφιεστώ σε άντρα. Έκοψα τα μαλλιά μου, για να σπουδάσω ζωγραφική στην Ιταλία. Έγινα ένας «Kανένας», για να γίνω αποδεκτή στην τέχνη μου. Έπρεπε να ξεχάσω τη μορφή μου, για να πετύχω τον στόχο μου.

​- Μπουμπουλίνα: Κι εγώ φόρεσα αντρίκεια ρούχα, για να πολεμήσω. Στο Ανάπλι, πάνω στο πλοίο, δεν ήμουν γυναίκα, ήμουν οπλαρχηγός. Έμαθα περισσότερα έτσι, παρά αν έμενα στο σπίτι με τις φούστες μου. Η λευτεριά δεν μοιράζεται στα δύο, είναι δικαίωμα όλων μας.

​- Ελισάβετ: Όλες μας παλέψαμε με τον τρόπο μας. Εγώ με την πένα, η Ελένη με το πινέλο και η Καπετάνισσα με τα κανόνια. Δεν φοβηθήκαμε το τίμημα της επιλογής μας.

​- Ελένη: Η ανατροπή που φέραμε ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση. Ξαναφτιάξαμε τον κόσμο από την αρχή, χωρίς να ζητήσουμε την άδεια κανενός.

​- Μπουμπουλίνα: Ακούστε μας, γυναίκες του σήμερα! Μην αφήνετε κανέναν να σας πει τι μπορείτε να κάνετε! Η δύναμη της ψυχής δεν έχει φύλο.

​- Ελισάβετ: Διεκδικήστε τη φωνή και την εκπαίδευσή σας! Πραγματοποιήστε τα όνειρά σας χωρίς φόβο και δισταγμό!

​- Ελένη: Μείνετε πιστές στον εαυτό σας!  Αυτή είναι η δική μας κληρονομιά για εσάς.

Δήμητρα Μ. – Μαθήτρια της Γ΄τάξης

Ελισάβετ:  Γεια σας, κορίτσια! Χαίρομαι που σας γνωρίζω!

Ελένη:   Και εμείς! Εγώ είμαι η Ελένη και αυτή είναι η Μπουμπουλίνα.

Ελισάβετ:   Εγώ είμαι η Ελισάβετ. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε όμως πολύ. Με περιμένει ο πατέρας μου. Βγήκα έξω για λίγο, για να πάρω λίγο καθαρό αέρα μιας που έχει καλή μέρα.

Μπουμπουλίνα: Τι εννοείς σε περιμένει; Δεν είσαι ελεύθερη να βγεις μόνη σου;

Ελισάβετ:  Όχι, δυστυχώς. Είμαι εγκλωβισμένη μέσα στο σπίτι και δεν μπορώ να βγω μόνη μου, παρά μόνο με τον πατέρα μου.

Μπουμπουλίνα:   Δεν έκανες κάτι για να το αποτρέψεις;

Ελισάβετ:    Έκανα πολλές προσπάθειες. Όμως ο πατέρας μου δεν με υποστήριξε ποτέ σε τίποτα, ούτε στην επιθυμία μου να γίνω συγγραφέας. Με έχει αναγκάσει να παντρευτώ, πράγμα που δεν το θέλω. Όμως, γράφω τα έργα μου στο σπίτι και ελπίζω, όταν πια δεν θα ζω, να τα εκτιμήσει κάποιος.

Ελένη:   Λυπάμαι πολύ, Ελισάβετ. Σε αντίθεση με εσένα, η ζωή μου ήταν πολύ διαφορετική από όλων των καταπιεσμένων γυναικών του 19^ου αιώνα.

Ελισάβετ:   Δηλαδή, εσένα σε υποστήριξε η οικογένειά σου;

Ελένη:      Ακριβώς. Εγώ ήθελα να γίνω ζωγράφος και έτσι πήγα στην Ιταλία με τη βοήθεια του πατέρα μου, που με βοήθησε στα πάντα. Εκεί στην Νάπολη, στη σχολή των Ναζαρηνών ζωγράφων, επειδή δεν επιτρέπονταν γυναίκες, αποφάσισα με τόλμη και γενναιότητα να μεταμφιεστώ σε άνδρας. Έτσι σπούδασα και πήρα το πτυχίο μου.

Ελισάβετ:    Μακάρι να είχα και εγώ έναν υποστηρικτικό και προοδευτικό πατέρα. Όλα θα ήταν διαφορετικά τώρα… Εσύ, Μπουμπουλίνα;

Μπουμπουλίνα:   Εμένα, κορίτσια, η ζωή μου ήταν πολύ δύσκολη. ‘Εχασα τους δυο μου άνδρες  και φόρεσα χωρίς δεύτερη σκέψη ανδρικά ρούχα πάνω στο καράβι μου, για να διατάζω τους στρατιώτες, γιατί είχα ένα όνειρο: την ελευθερία της πατρίδας μου. Και τα κατάφερα. Τώρα πλέον είμαστε όλοι ελεύθεροι και ευτυχισμένοι.

Ελισάβετ:    Κορίτσια, είμαι ευγνώμων που μοιραστήκατε μαζί μου τις ζωές σας. Δεν θα σας ξεχάσω ποτέ. Πρέπει να φύγω όμως τώρα.

Ελένη:    Περίμενε, Ελισάβετ! Αν είχες να δώσεις ένα μήνυμα στις σύγχρονες γυναίκες, ποιο θα ήταν αυτό;

Ελισάβετ:    Να κάνουν τα πάντα για να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Ελένη:     Εσύ, Μπουμπουλίνα, τι θα έλεγες;

Μπουμπουλίνα:   Όλες οι γυναίκες να είναι δυναμικές και τολμηρές και να μην αφήνουν κανέναν να τους εκμεταλλευτεί.

Ελένη:  Εγώ πιστεύω ότι οι σύγχρονες γυναίκες πρέπει να εκφράζουν την γνώμη τους χωρίς φόβο. Ας είναι όλες οι γυναίκες του κόσμου ευτυχισμένες και ελεύθερες!

Ειρήνη Μ. – μαθήτρια της Γ τάξης

Ελισάβετ: Επιτέλους, καταφέρνουμε να βρεθούμε όλες μαζί! Έχω ακούσει τόσα πολλά για εσάς και ήθελα τόσο πολύ να σας συναντήσω, για να συζητήσουμε. Έχουμε τόσα κοινά…

Ελένη, Μπουμπουλίνα: Ναι! Και εμείς το ίδιο.

Ελισάβετ: Λοιπόν, εγώ από μικρή ηλικία είχα ως όνειρο να γίνω συγγραφέας. Μου άρεσε πολύ να γράφω αλλά όταν το είπα στον πατέρα μου, αρνήθηκε. Αργότερα, του ζήτησα να πάω σε μοναστήρι, για να μπορέσω εκεί να αφοσιωθώ στη συγγραφή, αλλά αυτός από τα νεύρα του με κλείδωσε μέσα στο σπίτι. Όταν άκουσα ότι η Ελλάδα επαναστατεί, ήθελα πολύ να βοηθήσω. Αλλά δυστυχώς  ως γυναίκα δεν μπορούσα να συνεισφέρω.

Ελένη: Τι κρίμα…

Μπουμπουλίνα: Ναι, είναι τραγικό να μην μπορείς να πραγματοποιήσεις τα όνειρα και  τις επιθυμίες σου, επειδή γεννήθηκες γυναίκα…

Ελένη: Σε αντίθεση με εσένα, Ελισάβετ,  ο πατέρας μου εμένα με βοήθησε να εκπληρώσω το όνειρο μου. Σπούδασα στην σχολή που ήθελα στην Ιταλία. Το επιθυμούσα τόσο πολύ, που αναγκάστηκα να μεταμφιεστώ σε άνδρα, γιατί οι γυναίκες τότε απαγορευόταν να σπουδάσουν και δεν γίνονταν και δεκτές στη σχολή. Μπορούσαν μόνο να κάνουν τις δουλειές του σπιτιού. Δεν είχαν δικαιώματα και ελευθερίες.

Ελισάβετ,Μπουμπουλίνα: Μπράβο, Ελένη! Είμαστε περήφανες για εσένα!

Μπουμπουλίνα: Εγώ, κορίτσια, ήμουν από τις λίγες γυναίκες που πήραν μέρος στην επανάσταση του ’21. Έδωσα όλα μου τα χρήματα για την πατρίδα. Επίσης, φόρεσα και εγώ ανδρικά ρούχα, όταν έδινα εντολές από το καράβι. Τα καταφέραμε εν τέλει χάρη στη βοήθεια όλων.

Ελένη: Συγχαρητήρια, Μπουμπουλίνα, ήσουν πάντα το πρότυπό μου! Ελπίζω όλες οι γυναίκες στο μέλλον να πάρουν παράδειγμα από εμάς.

Μπουμπουλίνα: Ναι, να είναι ελεύθερες και ισότιμες με τους άνδρες.

Ελισάβετ: Θα τα καταφέρουν! Είμαι σίγουρη.

Χάρης Λ. – μαθητής της Γ”  τάξης    

Μπουμπουλίνα: Γεια σας, φίλες μου!Σήμερα ένιωσα πολύ περήφανη, χάρηκα που πολέμησα σαν άντρας. Χρόνια τώρα μας υποτιμούσαν, αλλά απέδειξα ότι είμαστε το ίδιο δυναμικές.

Ελισάβετ: Πράγματι, τι σημασία έχει που είμαστε γυναίκες; Κι εγώ ήθελα πολύ να πολεμήσω όταν άκουσα την επανάσταση, αλλά βλέπεις, απαγορεύεται, γιατί είμαστε γυναίκες. Είμαστε όντως αξιοζήλευτες. Χαίρομαι που ξεχωρίζουμε!

Ελένη:
Κι εγώ χάρηκα πάρα πολύ που έγινα ζωγράφος. Όμως το ήθελα με όλη μου την ψυχή. Γενικά πάντως, φίλες μου, ένα μήνυμα θέλουμε να δώσουμε σε όλες τις γυναίκες: Όσο δύσκολα και να είναι τα πράγματα, μην δειλιάσετε, πολεμάτε να κυνηγήσετε τα όνειρά σας.

Μπουμπουλίνα:
Δεν υπάρχουν άντρες και γυναίκες, υπάρχουν μόνο άνθρωποι.

Παναγιώτης Κ. – Μαθητής της Γ΄τάξης

Μπουμπουλίνα: Προσωπικά , θεωρώ ότι είναι απαραίτητο κάθε γυναίκα να μπορεί να πάει κόντρα στα στερεότυπα που κυριαρχούν στην εποχή της και να μην στηρίζεται στην βοήθεια κάποιου πετυχαίνοντας μόνη της τα όνειρα της.

Ελισάβετ:  Συμφωνώ πως κάθε γυναίκα πρέπει να κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πραγματοποιήσει το όνειρο της. Άλλα κάποιες γυναίκες , όπως εγώ, πολλές φορές έχουν όνειρα τα οποία προσπαθούν να πετύχουν, όμως έχουν στην ζωή τους ορισμένους ανθρώπους, οι οποίοι δεν νοιάζονται για την ευτυχία μας και δημιουργούν εμπόδια.

Ελένη:  Εγώ πιστεύω ότι κάθε γυναίκα πρέπει να είναι ανεξάρτητη και να πετυχαίνει τους στόχους της μόνη. Όμως, δεν είναι άσχημο να δέχεται και κάθε δυνατή βοήθεια, για να καταφέρει να πετύχει τον σκοπό της.

Μπουμπουλίνα: Νιώθω περήφανη για τον εαυτό μου, διότι σε αντίθεση με τις περισσότερες γυναίκες που ζούσαν την εποχή του 1821, δεν έμεινα με σταυρωμένα τα χέρια στη ζωή μου. Έπεισα τον εαυτό μου ότι όφειλα να κάνω αυτό που θέλω, δηλαδή να πάρω μέρος στην επανάσταση. Μάλιστα, δεν συμμετείχα απλώς, αλλά είχα ενεργό ρόλο, καθώς βοήθησα παραπάνω από όσο πίστευα ότι μπορούσα στο ναυτιλιακό τομέα. Διέθεσα όλη μου την περιουσία και τα καράβια που είχα, για να προμηθεύσω το ελληνικό κράτος με πλοία για τον Αγώνα. Αυτό πιστεύω ότι αναδεικνύει τον χαρακτήρα μου.

Ελισάβετ:  Πίστεψε με Μπουμπουλίνα ,μετά από την συμμετοχή σου στην Επανάσταση φαίνεται πόσο δυναμική γυναίκα είσαι. Σε θαυμάζω και αποτελείς για μένα πρότυπο. Όμως, εμείς οι δύο διαφέρουμε, γιατί εσύ είχες και τα μέσα και την θέληση, για να πετύχεις τον στόχο σου. Αντίθετα, εγώ διαθέτω μόνο την θέληση , γιατί θέλω με όλη μου την καρδιά να βοηθήσω με οποιονδήποτε τρόπο, αλλά η οικογένεια μου είναι πάρα πολύ αυστηρή και δεν μου επιτρέπεται να βγαίνω από το σπίτι, πόσω μάλλον αν διανοηθώ και τους αναφέρω πως θέλω να συμμετάσχω στην επανάσταση.

Ελένη: Μπουμπουλίνα, αποτελείς και για εμένα ένα ισχυρό πρότυπο. Με έπεισες να προσπαθήσω να αγωνιστώ να πετύχω τον στόχο μου, να σπουδάσω έστω και παριστάνοντας κάποιον άλλο. Πιο συγκεκριμένα , να ντυθώ με ανδρικά ρούχα, για να κερδίσω μία θέση στην σχολή Καλών Τεχνών, όπως και  εσύ ντυνόσουν με ανδρικά ρούχα κάθε φορά που ερχόταν το πλήρωμα σου σε σύγκρουση με ένα εχθρικό πλοίο.

Μπουμπουλίνα: Κορίτσια, πιστεύω πως όλες συμφωνούμε πως κάθε γυναίκα θα πρέπει να μένει πιστή στους στόχους της και να μην εγκαταλείπει με την πρώτη δυσκολία.

Ελισάβετ και Ελένη: Συμφωνούμε απόλυτα!

Ανδρομάχη Κ. – Μαθήτρια της Γ΄τάξης

Σήμερα η πένα μου είναι βαριά σαν τη ψυχή μου. Η μέρα αυτή θα με στοιχειώνει όσο θα ζω. Το γεφύρι, το έργο που μου ανατέθηκε, στέκεται περήφανο πάνω από τον ποταμό, αλλά εγώ δεν μπορώ να το αντικρίσω χωρίς να τρέμω. Για να σταθεί, θυσιάστηκε η γυναίκα μου, η καημένη Λυγερή…

Όταν οι πέτρες γκρεμίζονταν ξανά και ξανά, ενώ προσπαθούσαμε να χτίσουμε το γεφύρι, νόμιζα ότι ο θεός με δοκιμάζει. Αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ ότι η λύση θα ήταν τόσο σκληρή και επώδυνη.

Το αίμα της έγινε το θεμέλιο του γεφυριού. Την είδα να μπαίνει μέσα στα θεμέλια με θάρρος, χωρίς να γνωρίζει ότι έπρεπε να σωπάσω και να μη πω τίποτα. Για να σταθεροποιηθεί το γεφύρι, έπρεπε να χαθεί εκείνη.

Την ακούω ακόμα τα βράδια να με φωνάζει μέσα απ’ το γεφύρι. Κάθε πέτρα, κάθε ήχος του νερού μου θυμίζουν τη κραυγή της. Το γεφύρι στέκεται, μα η ψυχή μου έπεσε μαζί της.

Αν ήτανε να διαλέξω ξανά, θα προτιμούσα να γκρεμιστεί χίλιες φορές, παρά να χαθεί εκείνη.

Ν.Χ. – μαθήτρια της  Γ΄  τάξης

Αγαπημένη μου μητέρα,

Σου γράφω αυτό το γράμμα για να σου πω τα νέα μου και να σου μιλήσω για τη ζωή μου μακριά σας. Χωρίς εσάς, τα πράγματα είναι δύσκολα. Δεν πηγαίνω σχολείο όπως όλα τα άλλα παιδιά· κάθε πρωί ξυπνάω νωρίς και πηγαίνω στα φανάρια, προσπαθώντας να βγάλω λίγα χρήματα για να καλύψω τις ανάγκες μου.Τα βράδια βρίσκω καταφύγιο σε ένα εργοστάσιο όπου κοιμάμαι, όμως κι εκεί δεν είναι εύκολα. Ο νυχτοφύλακας με αναγκάζει να του δίνω λίγα από τα χρήματά μου για να με αφήνει να μένω μέσα. Μερικές φορές νιώθω ότι όλοι βρίσκουν έναν τρόπο να με εκμεταλλεύονται.
Με πληγώνει καθημερινά η αδιαφορία και η αγένεια των ανθρώπων. Ελάχιστοι είναι εκείνοι που μου χαμογελούν ή μου μιλούν ευγενικά. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να μην το βάζω κάτω.Μου λείπετε κάθε στιγμή. Θυμάμαι τα βράδια του χειμώνα που καθόμουν στην αγκαλιά σου, τις καλοκαιρινές μας διακοπές και τα ανοιξιάτικα απογεύματα που μου έλεγες να μείνω μέσα να διαβάσω, κι εγώ ήθελα να τρέξω έξω να παίξω με τους φίλους μου. Όλες αυτές οι στιγμές είναι βαθιά χαραγμένες μέσα μου και μου δίνουν δύναμη.
Έχω όμως ελπίδες και όνειρα για το μέλλον, μητέρα. Θέλω να έρθετε στην Ελλάδα και να μείνουμε όλοι μαζί σ’ ένα όμορφο νησί. Εκεί να ανοίξουμε ένα μικρό παραδοσιακό μαγαζί με αναμνηστικά, για να γνωρίζουν οι τουρίστες την ομορφιά και τη ζεστασιά της νέας μας πατρίδας.Μου λείπει πολύ και το σχολείο. Θέλω να ξαναρχίσω το διάβασμα, να μάθω καινούρια πράγματα, να αποκτήσω νέους φίλους, να ζήσω όπως τα παιδιά της ηλικίας μου. Θέλω να γνωρίσω την Ελλάδα όπως μας την περιέγραφε ο παλιός μου δάσκαλος, μέσα από τις ιστορίες του.
Ξέρω πως τα πράγματα είναι δύσκολα, όμως κρατιέμαι από την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα είμαστε πάλι όλοι μαζί.
Περιμένω με αγωνία να μου γράψεις και να μου πεις πότε σκοπεύετε να έρθετε.Να δώσεις πολλά φιλιά στον πατέρα και στον αδελφό μου. Πες του πως το παλτό του δεν μου κάνει πια. Έχω ψηλώσει πολύ!

Σας αγαπώ όλους μ’όλη μου την καρδιά!
ο γιος σου
Αρμάντο

Οι μαθητές μας κατάφεραν να αποτυπώσουν μικρές στιγμές της φύσης, της καθημερινότητας και του εσωτερικού τους κόσμου. Κάθε χαϊκού που ακολουθεί είναι ένα μικρό παράθυρο στον τρόπο που βλέπουν και αισθάνονται τον κόσμο γύρω τους.

Σας προσκαλούμε να διαβάσετε τα ποιήματά τους και να ταξιδέψετε μέσα από τις λέξεις τους.

Χαϊκού

Στον ακόλουθο σύνδεσμο  μπορείτε να παρακολουθήσετε την παρουσίαση:

Γύρισα πάλι στο δωμάτιό μου με ημικρανία και κάθομαι και κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη της καμπίνας μου. Έχουν περάσει πολλές μέρες μοναξιάς εδώ στο καράβι. Και το μόνο που μου δίνει κουράγιο είναι η φωτογραφία της μητέρας μου δίπλα στην εικόνα της Παναγίας και του Αγίου Νικολάου που μας προστατεύει σε κάθε φουρτούνα.

Κάθε βράδυ αναλογίζομαι τα παιδικά μου χρόνια στη Σύρο. Φτώχεια καταραμένη και η μητέρα μου προσπαθούσε να μεγαλώσει εμένα και τα αδέλφια μου. Έτσι δεν παντρεύτηκα ποτέ και έγινα ναυτικός.

Να ΄μαι 37 χρονών τώρα, μόνος, χωρίς κανέναν παρά μόνο τους συντρόφους μου και την καμπίνα μου. Τι κατάλαβα τόσα χρόνια που βολοδέρνω; Τα χρόνια στη θάλασσα με έχουν κάνει βαρύ, σκληρό κι αμίλητο. Μόνη συντροφιά μου πάντα η γάτα του καραβιού.

Όλα τα έχω συνηθίσει. Όλα; Όχι, δυστυχώς.

Σήμερα, απάλλαξα από το μαρτύριο του πόνου τη μοναδική μου συντροφιά, ρίχνοντάς τη μέσα στη θάλασσα. Όλα άρχισαν όταν καταλάβαμε ότι δεν μπορεί άλλο να ζήσει. Ούρλιαζε σπαρακτικά. Ακόμη και εγώ ο σκληρός δάκρυζα, όταν την έβλεπα έτσι ανυπεράσπιστη. Οι σύντροφοί μου επέλεξαν εμένα, για να τη λυτρώσω από τον αργό και βασανιστικό θάνατο. Πού να ξέρανε… Τρομοκρατημένος, με δάκρυα στα μάτια, χάιδεψα απαλά τη φίλη μου, τη σήκωσα και την πέταξα στη θάλασσα. Κατευθείαν, ένιωσα σαν να έχω πέσει στο κενό και σαν η καρδιά μου να έχει σταματήσει.

Αχ… Κάθε βράδυ τη σκέφτομαι και μου λείπει. Εύχομαι να σε έχω απαλλάξει από τον πόνο, και να μας βλέπεις από εκεί πάνω χαρούμενη… Αναπαύσου εν ειρήνη, αγαπημένη μου…

Διονύσης

Μ.Ε. Β2

*

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα ξημέρωσε άλλη μια δύσκολη μέρα στην θάλασσα. Ο καιρός ήταν συννεφιασμένος, γκρίζος, άγριος και μουντός. Δυσκολεύτηκα να σηκωθώ και να αδράξω την μέρα, καθώς όλο το βράδυ σκεφτόμουν πόσο μου λείπουν οι δικοί μου, η οικογένειά μου, ο μπαμπάς μου, η μαμά μου, τα αδέρφια μου, με αποτέλεσμα να με πιάσει πάλι το κεφάλι μου και να έχω μια απίστευτη ημικρανία. Σαν να μην μου έφτανε η στεναχώρια και η κούραση ήρθα αντιμέτωπος με ένα θλιβερό γεγονός. Η γάτα μας η Μυρτώ…

Η βασίλισσα του καραβιού μας, η λατρεμένη όλων, αρρώστησε και άρχισε να τρελαίνεται, να ουρλιάζει και να χάνει την ισορροπία της. Δυστυχώς υπέφερε πολύ. Τότε εγώ, -ποιος άλλος;- ο πιο σκληρός στο καράβι μας την πέταξα μέσα στη θάλασσα, για να τη λυτρώσω από τον αργό και βασανιστικό θάνατο.

Όσο σκληρός και αν είναι κανείς, στο αντίκρισμα αυτής της σκηνής λυγίζεις, έτσι και εγώ δεν άντεξα. Εκείνη την στιγμή ήταν λες και έχασα ένα κομμάτι της καρδιάς μου. Προτίμησα να μην εκφραστώ μπροστά στους άλλους ναυτικούς, αλλά να έρθω στην καμπίνα μου και να εκφράσω τα συναισθήματά μου σε αυτό το χαρτί, σε αυτό το ημερολόγιο, καθώς κανείς δε θα μπορέσει να το δει, αφού το κρατάω κρυφό. Κλαίνε οι ναυτικοί; Κι όμως, μετά από αυτό το γεγονός δεν άντεξα.

Η Μυρτώ μου με λάτρευε, είχε δείξει την αγάπη της και την προτίμησή της σε εμένα. Πολλές φορές την έβρισκα καθισμένη δίπλα στη φωτογραφία της μητέρας μου προσπαθώντας να χαλαρώσει. Αυτό μου έδωσε την έμπνευση να την ονομάσω με το όνομα της μητέρας μου. Μαζί της είχα περάσει τόσες ώρες σε όλο αυτό το μακρινό και ατελείωτο ταξίδι. Πώς θα συνηθίσω την απουσία της;

Είμαι πολύ θλιμμένος. Και μόνος.

Δ.Μ. Β2

*

Αγαπημένο μου ημερολόγιο

Είμαι σαράντα χρονών. Δουλεύω πάνω από είκοσι χρόνια στα καράβια. Κάποτε είχα οικογένεια, μάνα που με φρόντιζε, αγαπημένη που με περρίμενε. Τώρα πια δεν έχω κανέναν. Η μόνη συντροφιά μου ήταν η γάτα που πετάξαμε σήμερα στη θάλασσα. Ποτέ μου δε βίωσα τέτοια λύπη και μοναξιά. Έχω καπνίσει άπειρα από τα τσιγάρα που φυλάω κάτω από το μαξιλάρι. Μου λείπει η ζεστή συντροφιά της.

Το πρωί έπιασα απαλά τη γάτα, την κοίταξα στα μάτια επίμονα. Τα μάτια της μου θύμιζαν την εικόνα της Παναγίας που έχω τοποθετημένη στο ράφι της καμπίνας μου. Έσφιξα την καρδιά μου και με μια αστραπιαία κίνηση την πέταξα. Ένιωσα ένα μεγάλο σφίξιμο στην κοιλιά μου. Δεν άντεχα άλλο. Άρχισα να τρέχω προς την καμπίνα μου. Δεν ήθελα να με δουν οι υπόλοιποι ναυτικοί να κλαίω. Εγώ είμαι ο δυνατότερος σωματικά αλλά και ψυχικά πάνω στο καράβι. Ίσως να νόμιζε κανείς ότι δεν μπορούν να με στεναχωρούν και να με φοβίζουν αυτά. Έχω περάσει τα πάνδεινα. Όπως και η ουλή που έχω στο μάγουλό μου, όταν πάλεψα με έναν Αμερικάνο σε ένα μπαρ στην Ινδία. Κι όμως…

Ξαπλωμένος στη μικρή, ασφυκτική θλιβερή καμπίνα μου, μεσα σε καπνούς και μέσα στη μοναξιά μου εύχομαι η γάτα μας να έχει πάει στον παράδεισο των καλών γατιών. Και που ξέρεις… ίσως και αυτηνής να της λείπω…

Καληνύχτα…

Ν.Κ. Β2

*

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Τώρα τελευταία συνέχεια τη γάτα μας την Περσεφόνη που είχε την αρρώστια του σιδέρου σκέφτομαι, να επιπλέει στη θάλασσα. Θυμάμαι να φεύγει από τα χέρια μου και να με κοιτάνε όλοι μ΄ ένα βλέμμα φοβισμένο. Σίγουρα όμως εγώ δεν φταίω, αυτοί οι ίδιοι έλεγαν πως την γάτα έπρεπε να την ρίξει από το πλοίο ο πιο μυώδης ναύτης με τατουάζ άγκυρας στο χέρι, αυτός με σημάδι μαχαιριάς στο μάγουλο και με μαλλιά που πάντα του έκρυβαν τα μάτια.

Δεν καταλαβαίνουν ότι έχω και εγώ συναισθήματα παρά τα δεκαπέντε χρόνια στη θάλασσα και τις τρικυμίες, παρά τα σαράντα μου χρόνια σ’ αυτή τη σκληρή ζωή. Πότε θα καταλάβουν ότι και ο Μηνάς μπορεί να νιώσει πόνο; Ότι δεν είναι από σίδερο;

Ναι, την χάιδεψα τη γατούλα μας, την κοίταξα στα μάτια και την πέταξα. Σταμάτησε όμως να πονάει. Τι κι αν της περάσαμε το χάλκινο περιλαίμιο; Δεν τη γλυτώσαμε από την καταραμένη αρρώστια.

Και τώρα στο δωμάτιο κάθομαι μόνος μου, χωρίς γατίσια χάδια, χωρίς νιαουρίσματα. Κοιτάζω τη φωτογραφία της μάνας. Ήρθε η ώρα στη Μυτιλήνη για λίγο να γυρίσω, να δω τους δικούς μου, να μαλακώσει λίγο η καρδιά μου.

Ανδρέας

Ά. Τ. Β3

ι

     Καθώς ο στρατιώτης παρακαλούσε τον Θεό και σκεφτόταν τι μεγάλο κακό έκανε σε έναν συνάνθρωπο του, άκουσε φωνές από τον λόχο του που πλησίαζε και ξαφνικά έσβησαν όλες οι σκέψεις του μυαλού του. Έτρεξε ανηφορίζοντας γρήγορα προς τους συμπατριώτες του, οι οποίοι εκείνη την στιγμή γελούσαν λέγοντας αστείες ιστορίες. Μόλις τον είδαν, τον ρώτησαν πού ήτανε και γιατί είναι  έτσι ταραγμένος. Αυτός τους είπε ψέματα ότι συνάντησε μια αγέλη λύκων και προσπάθησε τρέχοντας να σωθεί. Δεν ήθελε να τους πει για τον πληγωμένο εχθρό, γιατί σίγουρα θα τον αποτελείωναν. Κάθισε μαζί τους και πήρε και αυτός μέρος στη  συζήτηση προσπαθώντας να γελάσει και να διασκεδάσει.

    Μετά από πολλή ώρα τους στρατιώτες τους πήρε ο ύπνος, εκτός από αυτόν. Γιατί, ενώ προσπαθούσε να κοιμηθεί, μόλις έκλεινε τα μάτια του, οι τύψεις και οι ενοχές κυρίευαν το μυαλό του. Μη μπορώντας να ηρεμήσει, αποφάσισε να πάει κρυφά πίσω στον άτυχο στρατιώτη, για να τον βοηθήσει. Σε όλον τον δρόμο, σκεφτόταν τι μεγάλο κακό του έχει κάνει και παρακαλούσε να είναι ζωντανός. Όταν έφτασε σε εκείνο το σημείο, αυτό που αντίκρισε από μακριά δεν μπορούσε να το πιστέψει. Είδε όρθιο τον αντίπαλο στρατιώτη, συνοδεία των συμπατριωτών του, οι οποίοι ευτυχώς τον είχαν βρει, τον είχαν φροντίσει και του είχαν κλείσει το τραύμα. Έφυγε αθόρυβα, ευχαριστώντας τον Θεό για το δώρο που του έκανε να σωθεί ο άτυχος στρατιώτης και να ηρεμήσει επιτέλους η ψυχή του.

 Γκαβανίδης Χαράλαμπος. μαθητής του Β1

Σήμερα ήταν μια από τις χειρότερες μέρες της ζωής μου. Εδώ και καιρό παρακολουθούσα τον Ερωτόκριτο να λιώνει απ’ τη στεναχώρια του για τον έρωτα του για την Αρετούσα. Το παιδί μου είχε γίνει αγνώριστο, δεν έτρωγε, δεν κοιμόταν, μόνο όλη τη μέρα καθόταν έξω, κοίταζε το παλάτι κι αναστέναζε. Το μυαλό του ήταν σε αυτή, στην Αρετούσα. Πήρα λοιπόν την απόφαση να πάω στον βασιλιά, τον Ηράκλη, και να του μιλήσω. Τι στο καλό; Κι αυτός πατέρας ήταν θα με καταλάβαινε… Πίστευα πως θα με καταλάβαινε. Πίστευα πως θα έβαζε πάνω απ’ όλα την κόρη του και την ευτυχία της. Σηκώθηκα λοιπόν, έβαλα τα καλύτερα μου ρούχα και πήγα στο παλάτι. Αμέσως δέχτηκε να με δει. «Καλό σημάδι» σκέφτηκα. Πού να ήξερα, ο δύσμοιρος; Με το που φανέρωσα τον λόγο της επίσκεψης μου, έγινε έξαλλος. Γούρλωσε τα μάτια και κοκκίνισε. Μόνο καπνούς δεν έβγαζε από τα αυτιά! Φώναζε κι απειλούσε και στο τέλος αποφάσισε να εξορίσει τον γιο μου. Μα είναι δυνατόν; Τον διώχνει απ’ τη χώρα. Γιατί; Επειδή αγάπησε; Μα κι αυτή τον αγαπάει. Δεν σκέφτηκε αυτός ο άκαρδος τι κακό έκανε; Κατέστρεψε την ευτυχία των παιδιών. Πώς θα πω στον Ερωτόκριτο ότι σε τέσσερις μέρες πρέπει να φύγει; Θα καταρρακωθεί. Και το χειρότερο, πώς θα πω στη γυναίκα μου ότι θα εξοριστεί ο γιος της; Θα με σκοτώσει! Τι ήθελα κι ανακατεύτηκα; Μου φαίνεται θα φύγω κι εγώ μαζί με τον Ερωτόκριτο…

Σταματία Τύρη, μαθήτρια του  Γ4 τμήματος

————————————————————————————————————————

Αγαπητό ημερολόγιο,

Η καρδιά μου είναι βαριά σαν πέτρα σήμερα. Τα όσα έγιναν στο παλάτι με γέμισαν ανησυχία. Ο Ερωτόκριτος, ο γιος μου, με δυσκολία  με έπεισε να κάνω κάτι που απαιτούσε θάρρος, αλλά αποδείχθηκε τελικά επικίνδυνο. Δεν μπορούσα άλλο να τον βλέπω στενοχωρημένο, για αυτό πήρα την μεγάλη απόφαση να ζητήσω το χέρι της Αρετούσας από τον βασιλιά για αυτόν.

Μόλις έφτασα στο παλάτι, μίλησα με σεβασμό και ειλικρίνεια, λέγοντάς του πόσο άξιος είναι ο γιος μου, όχι μόνο για την αγάπη της Αρετούσας  αλλά και για την εμπιστοσύνη ενός βασιλιά. Ωστόσο, η απάντησή του με απογοήτευσε βαθιά, αλλά κατά βάθος ήξερα από πριν ότι θα ήταν αρνητική. Ο βασιλιάς μου το ξεκαθάρισε. Ένας απλός υπήκοος δεν μπορεί να ονειρεύεται γάμο με την κόρη του βασιλιά. Βέβαια, με απείλησε πως αν ξαναεμφανιστώ ποτέ στο παλάτι θα με θανατώσει. Για τον γιο μου απαίτησε εξορία με προθεσμία τεσσάρων ημερών μέχρι να φύγει, αλλιώς θα σκοτώσει και τον ίδιο.

Φεύγοντας από το παλάτι, η καρδιά μου πονούσε για τον Ερωτόκριτο. Ξέρω πως ο έρωτάς τους είναι δυνατός, αλλά ο δρόμος μπροστά μας φαίνεται αδιέξοδος. Πώς να του πω τα λόγια του βασιλιά τώρα; Φοβάμαι για την αντίδρασή του αλλά και για το μέλλον. Παρόλα αυτά, η αγάπη και η περηφάνια μου για εκείνον δεν αλλάζουν. Θα προσπαθήσω να στέκομαι δίπλα του όσο μπορώ.

Ζωή Τρικαλινού, μαθήτρια του Γ4 τμήματος

——————————————————————————————————————————-

Σήμερα βεβαιώθηκα κι επίσημα πως ο κόσμος τρελάθηκε! Ξύπνησα γύρω στις δέκα , πήρα το πρωϊνό μου και κάθισα στο μπαλκόνι αγναντεύοντας το βασίλειο μου. Μα πόση ομορφιά; Σκέφτηκα να πάρω το άλογό μου και να κάνω μια βόλτα , μα τη σκέψη μου διέκοψε ένας υπηρέτης που μου είπε πως θέλει να με δει ένας υπήκοός μου. Ωχ! Τι να θέλει κι αυτός, συλλογίστηκα, μάλλον καμία χάρη σχετικά με τα χωράφια ή τα ζώα του. Τι άλλο θα μπορούσε να με θέλει; Έτσι λοιπόν τον δέχτηκα και τότε ήταν που έπαθα την πλάκα της ζωής μου. Άρχισε να μου μιλάει για την αγάπη , για τους νέους και ξαφνικά μου ξεφούρνισε πως ο γιος του ήθελε για γυναίκα του την Αρετή. Ποια; Την Αρετή, την κόρη μου, που ήταν μεγαλωμένη στα πούπουλα, που δεν μπορούσε να κοιμηθεί, αν τα μαξιλάρια δεν ήταν μεταξωτά, που έτρωγε το αβγουλάκι της ποσέ. Να την πάρει γυναίκα του ο αγροίκος ο Ερωτόκριτος. Να την ταΐζει τι; Για να μην μιλήσω για τον πατέρα του. Να κάνω συμπέθερο τον Πεζόστρατο, τον νηστικό, τον κουρελή, τον φαφούτη; Μα δεν είμαστε καλά! Και μου είπε κιόλας πως πάνω απ’όλα είναι η αγάπη! Ποια αγάπη , μωρέ; Ποια αγάπη; Που άμα αρχίσει και διαμαρτύρεται  το στομάχι της, τότε θα τα ξεχάσει όλα; Τον έδιωξα κι εγώ, μα φρόντισα να εξορίσω τον γιο του. Μόνο που τόλμησε να κοιτάξει στα μάτια την κόρη μου και λίγα του ‘κανα. Όμως, επειδή ποτέ δεν ξέρεις, ας φύγει καλύτερα να ησυχάσουμε. Συγχύστηκα πάλι σήμερα. Δύσκολο πράγμα να είσαι βασιλιάς στις μέρες μας.

Μαρία Τύρη,μαθήτρια του  Γ4 τμήματος

————————————————————————————————————————————

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα έγινα έξαλλος.! Όλο το πρωί είχα συναντήσεις με τους υπουργούς μου. Αφού συζητήσαμε για όλα τα θέματα του βασιλείου και βρήκαμε λύση σε ό,τι μας απασχολούσε, επιτέλους τελειώσαμε. Πήγα στο δωμάτιο μου να χαλαρώσω , όταν ο υπηρέτης μου  μου είπε πως ένας υπήκοος ζήτησε να με δει. Ήμουν πολύ κουρασμένος, όμως, επειδή, ως γνωστόν, είμαι κοντά στο λαό, δέχτηκα. Κακώς, κάκιστα… Ήρθε μέσα με τα κουρέλια του κι άρχισε τις υποκλίσεις και τα γλυκόλογα. Χρήματα θα θέλει, σκέφτηκα. Ώσπου το ξεφούρνισε. Αυτός δεν ήθελε χρήματα, το βασίλειο μου ήθελε! Μου ζήτησε το χέρι της Αρετούσας μου για τοn γιo του. Άρχισα να τσιμπιέμαι. Βρε μπας κι ονειρεύομαι; σκέφτηκα. Κι αυτός συνέχισε να λέει πως είναι νέοι κι αγαπιούνται. Μα είναι δυνατόν; Η Αρετή μου να αγαπάει έναν παρακατιανό, έναν αμόρφωτο; Και τότε μου ήρθε στο μυαλό πως όλο αυτός γυρίζει στο βασίλειο, όλο κάνει βόλτα με το άλογο, όλο πηγαίνει στην αγορά να βοηθήσει τους φτωχούς. Μπας κι έλεγε αλήθεια ο γέρος; Τον έδιωξα άρον άρον, αφού φρόντισα να εξορίσω τον γιο του, κι αύριο θα αναλάβω την Αρετή. Θα της μιλήσω γλυκά , παιδί μου είναι, θα καταλάβει. Θα της δείξω πως δεν μπορεί να ζήσει μακριά απ’ τα πλούτη. Μόνο παρακαλώ τον Θεό να καταλάβει. Αλλιώς θα αναγκαστώ να τη στείλω σε μοναστήρι ή κάπου μακριά, μέχρι να ξεχάσει και να δεχτεί για άντρα αυτόν που θα αποφασίσω εγώ. Άκου αγαπιούνται! Ακόμη ηχεί αυτή η φράση στ” αυτιά μου. Χωρίς λεφτά τι να την κάνει κανείς την αγάπη;

Έλενα Τύρη, μάθητρια του  Γ4 τμήματος